leygardagur 25. september 1976síða 6

ng se — 25. september 1976 Sida 6 7 ll Sø I DM IN If JN IIIs 7 12 (271 4 Pr ll D I pg Ge i KH US VA UN 4, 77 Í 1/7 / (7 Br IV 1 HZ 5 / A Í # Hf W I W Xi | |} | | N NN A NN rr NNN NN NNNN NN N NN sosialurin Nr. 57 NS NN NR = % A. N NS NE NN NN N NN NS SN SS NN N NN NN N N NN N ANN Á NN N | Hi | Í sl Ip Hvønn hann var uppkomin ur songini, stóð hann altið og rembdi sær. Hevdi armarnar upp í loft, gjerdi ymisk håbrøgd og boygdi seg so fimm ferðir framyvir og nært Kroppurin skuldi rættur ella hovdu morgun, tá við gólvið heilt hesar bendingar ongan tydning. Soleiðis gjørdi hann altíð, áðr verða enn hann fór uttar í køkin Hetta var fyrsta árið á oynni Nú hevdi hann størri skula i so mong åramål, at starvast vid hann var vorðin troyttur av ollum hesum mongu geylandi ungum, stórum flokkum og vreiðum foreldrum. Mangan hevdi hann droymt um ein minni skúla, men ongantið hevði hann tikið seg saman og hevði fingið starvið. Lítil skúli bert tveir næmingar og tað var ivaleyst Tað var ikki tað, at honum ikki dámdi at fáast við bern, men tað var hvildina, hann hugsaði um. Hann var so út- lúgvaður og troyttur av at hava starvast á so stórum skúla, og tí hevði hann tikið hesa avgerð. Tað var á kveldið, beint áðrenn hann skuldi leggja seg, at hetta var komið til hann. Hann var so undarligur hetta sama kveldið, sindur í iva hevði so hann var eitt dagin eftir. Umsóknina hann skrivað hetta sama kvøld- hana í ð. og eisini stungið postkassan. Hann kundi sjálv- andi verið farin á posthúsið morgunin eftir og biðið um hana aftur, men hetta gjørdi hann ikki. Líka so gott, hugsaði hann I tjúgu ár á sama stad. Nei, tað var ovmikið fyri hann Onkuntið kom slíkt á hann. Hann vildi sleppa burtur og hetta var meira ein tráan, hetta var ein megi og ein vilji Ongangtid var hann heldur fallin til á hinum skúlanum. Tað var eins og var alt so stort rundan um hann. Og so vóru hinir lærararnir heldur ikki sinnadir fyri samarbeiði, og hetta var kanska tað versta av ellum Nú var hann her, einalærari og við eini góðari inntøku. Hon var ikki betur enn hon hevði verið, men nú brukti hann minni. Bøkur hevði hann altid keypt nogvar, hann las eisini nógv, men tað var bara eitt vid hesum, hann dugdi ikki at ganga við bókhandlinum uttan at keypa eina bók. Tað var heldur ikki altid, hann hevði tid til at og so stóðu tær sum fram lesa tær ifylla á hillinum. Og hetta dåmdi honum lítið, ti bøkurnar vóru so skuldu tær á hillunum, dýrar. og síðan standa sum ónytta ja, so var lítið vunnið Men nú ikki somu trupulleikar at dragast við. Her hevdi hann ongar trupulleikar voru Her var einki at fáa av ollum ti hann hevði keypt so nógv av Ongar bekur, uttan so hann sjálvur bestilti tær, og tað hevdi hann als ongan hug til, so tá saman um kom kundi sigast at hann var sloppin væl burtur úr ollum Tá hann hevði fingið sær morgunmat, var hann vanur at fara ein litlan túr við hundinum, áðrenn hann seigliga fór gang- andi niðan móti skúlanum. Skúl- in var litil og ógvuliga vakur. Hann stóð miðskeiðis í bygdini. Og tað var ikki so sjáldan, at hann rendi seg í onkran a bygdamonnunum og gav stundir til eitt lítið prát. Bygda- fólkið var hugaligt og dåmligt. Ta hann so hevdi sagt nøkur orð, fór hann aftur til gongu móti skúlanum. Næmingarnir stóðu altið og bíðaðu í hurðini. Og so segði hann: Komu nú inn, hini gomlu. Og tá fóru allir inn. Nú hevði hann bert tíggju ár eftir at starvast í, og tey hevði hann halgað hesum lítla skúla. Sostatt var hann blivin so góður við hendan skúlan. Hann tók altid varliga í øll lås, og skuldi hann taka eina bók av eini hill, ja, so turkaði hann sær altíð so væl um hendurnar, áðrenn hann varisliga tók hana og opnaði hana í hondum sínum. Pultin royndi hann ikki at koma undir, tí hann sá út til at vera heilt gamal. Kanska hevdu fleiri enn hann havt somu kenslur og ti var tað, at pulturin hevði hildið sær so væl. Í stovuni var eitt annað lítið rúm, og hetta rúmið kallaðu børnini fyri kamarið. Og tá hann fyri fyrstu ferð hevði sett lykilin í lyklarholið, var tað opnaðist ein heilt onnur honum. Her hevði skúlin bøkur- nar, og hetta dámdi honum, tí har vóru so nógvar gamlar bøkur at finna. Tær nýggju bøkurnar sá hann ikki, tí hann leitaði eftir teimum gomlu og hann fann eldur ikki so fáar. Inn ímillum og í trongum stóðu Tær vóru brúnar og slitnar, og her kundi hann standa í tímar eftir sær storu eins og verð tær oknan skúladag. Her kunda hann lesa ella seta seg niður og lugsa. Hann fann eina sanna vild, tá hann var inni í kamar- inum. Hverjaferð tá hann sat inni í kamarinum, var tað eins og heðvi hann leitað sær nøkur ár aftur í tíðina. Og tá kom hann altið at hugsa um árini í stórbý num. Har hevði fyrstu og einastu gentuni, men hann var nakað hulin og smæð in. Og hvi var hann so ísi enn hinir? Nei, hann var hann mett ti nogv vør ikki oðrvísi, hann hevði ongantid havt hug. Jamen, so var hann ødrvisi. Jú, á ein hátt ødrvisi, men hann hevði ongan Kanska var tað av teirri orsøk, at gentan heðvi gjørt tað til onkis? Hon um tað. Hann hevði ongantid havt brúk fyri kvenn- hug. kyninum. Hann hevði klárað eg. Hevdi hann havt eitt kvennkyn aftrat sær, ja. so hevði hann ikki átt bøkur, og so hevði hann heldur ikki havt nógv. Tað einasta góða við kvennkyninum so nógvar lisið so kundi sigast at vera hon var ein stuðul. So var hon ein stuðul meðni, men hann hevði ikki havt hendan stuðul fyri neyðini, og hetta visti hann sjálvur. Hevði hann verið giftur nú, ja, so hevði hann helst ikki sitid her Hvor kona hevði vilja sett seg á útoyggj eftir at hava búð í eini tjúgu ár á stórplássi? Eingin. Heldur ikki Magdalena, gamla vinkona hansara. Tey vóru næstan komin til giftu, men so bakkaði hon frá. Eitt sindur skuffaður var hann í fyrstani, men hvat, tá fyrstani kom hann fram til, at hann skuldi onga hava. Hann skuldi verða ógiftur. Ti stuðilin hevði hann í bókini. Sjálvur skrivaði hann eisini, malaði eitt sindur og yrkti. best Tá hann sat á kamarinum, fann hann eisini eina livd. Ti, sum hann hevði sagt við ein bygdamann, hvat er meiri vert enn friður og livd. Hann visti ikki sjálvur, hvat hann meinti við hesum, men bygdamaðurin heðvi so avgjørt skilt hann. Ikki fyrr enn kvøldid eftir í månalys- inum var alt komið fram fyri hann. Tá hevði hann staðið leingiog grunað yvir orðið: livd. Friðin hevði hann hugsað um. Hann fanst tú allastaðni har friður var, men livd kundi hann ikki rættiliga koma fram á. Tá 1ann hevdi staðið soleiðis og grunað, var alt komið fram fyri iann, sum í eini mynd. Hann eyði brimið brotið móti kletti og hoyrt onkran rópt uppi á bo, tá var tað eins og fataði 2ann alt. Hann hevði fatað alt, siga tað í orðum, var sæð men at ionum ógjerligt. Undarligt var tað, ti nú hevði 1ann gloymt nærum øll árini vid in skúlan. Kanska hevði hann tømt minnið. áðrenn hann var komin á oynna. Løgid, men soleiðis var tað helst. Hann mintist okkurt, onkur hending kom fram fyri hann, onkur avgerð ella mintist hann seg at standa og tosa við eina uppøsta mammu, ið var sár yvir son sin. Ella í samrødu við ein vreiðan faðir, ið bæði lovaði eitt og annað. Nei, fólkini á stórpláss- unum heilt Tey vóru ikki rættuliga sum tey í vóru ødrvisi. bynum, men heldur ikki sum tey úti á bygd. Tey vóru fyri seg, ein millumting og ein millumvegur Yndrass! Kom tú her og peika mær á Feroyar kundi hann bresta út úr at flenna aftaná, ti Andrass var ein ógvu liga fittur drongur, men stein- Og so býttur. Mangan hevði hann undrast á, at hann fekk loyvi at ganga í skúla. Andrass hevði skil fyri fiskiskapið og visti væl at siga frá vanliga arbeiðsdegn- um. Hann var uppvaksin í ollum hesum, so tað var ikki so legið, men kom tað til rokning ella at lesa danskt, ja, so tagdi hann. Sat pinna stillur og bíðaði eftir lúsinginum, men hann fekk so sjáldan lúsingin, tí hann var so Eykabókstavurin fittur og friðarligur. At tosa við faðir hansara, var sum at tosa Tað einasta, ið hann kundi, var at nikka við høvdi- num og svørja. Men Andrass var heilt ólíkur faðir sínum, var meiri líkur sini, ið var ógvuliga vøkur Fólkið her á oynni var ødrvisi, við stein móður og her var heldur eingin Andrass at dragast við. Við honum kundi ein sita leingi og taka upp í saman, og tá hann so vísti seg at hava skilt tað, og skuldi royna sjálvur, visti tað seg, at hann als einki hevði fingið við, og so mátti byrjast av nýggjum. Næmingarnir her á oynni vóru góðir í ollum, líka mikið hverj- um, so vistu teir altið okkurt til svar. Og ti var tað, at honum dámdi so væl at undirvísa her. Hann kundi standa á kamari- num, meðan næmingarnir sótu í stovuni, og tímarnir gingu minst líka væl. Á kamarinum kundi hann sjálvur standa og blaða í eini bók, meðan næmingarnir roknaðu ella greiddu frá í landa- læru Aftaná skúlatið var so nógv at takast við, og tá vildi hundurin eisini sleppa út. Við honum gekk hann altið ein langan túr niðan í bein, ti so fekk hundurin gjørt sínar syndir. Tað var eitt góðdýr av einum hundi at vera. Hann kundi alt. Sat við borðið og át, ja, tað einasta, sum hundurin ikki kundi sjálvur, var at busta tenn. Tá mátti hann geva honum eina hjálpandi hond, men hund- urin hevði viljan, ið kravdist, so hann kom skjótt eftir ti eisini. Og so ein dagin, eftir dogurða, fór hundurin inn á baðirúmi, legði framlabbarnar upp á vask- ið, tók bustina í munnin og legði seg so á gólvið og tók síðan bustina millum framlabbarnar aftur og flutti so høvdi upp og niður, til hann var liðugur, og tá vóru tenninar eisini hvítar sum kavi. Hetta hevði hann til fragd, men hundurin skuldi ikki læra alt ov mikið, ti tað var eisini ein vansi í hesum. og hvat so? A kamarinum hevði hann tær estu løturnar og hetta visti øll »ygdin. Og ein dagin hevði hann eisini um, hvussu tað kundi bera til, at oll bygdin visti av hesum. Hann mintist seg ikki ava talað, men tað mátti hann Og so var tað, at alt hugsað hava gjørt klárnaði aftur fyri honum, hann eyði sjálvur sagt tað fyri einum næmingi. Men hann legði ikki stórvegis í, um bygdin visti av hesum. Onkuntid var hann eitt sindur keddur av at hava sagt tað, tí nú kom hann alla tíðina at hugsa um, hvat bygdafólkini mundu halda um hann. Eftir at hava hugsað soleiðis í eina tíð, hevði hann hildið ein fyrilestur um evnid: einsemi. Og tá næm- ingarnir høvdu hoyrt hendan fyrilestur, var hann sannførdur um, at nu skiltu øll, hvi hann stóð soleiðis á kamarinum og