leygardagur 23. oktober 1976síða 9

pe Nr. 65 — 23. oktober 1976 I 7 22 Í a Z2 2 HV UGL! 77% 7 7 Á Í. Í Í Í Jb Í /, Í D Cl d ff ll 4 Í Í 7 (/ / CC 2 Í} 4, Á 2 Ía 7 VÍ ks Í N N li Ég fh Z x Í Í Í Í N N NN 7 Á MM MM li ld 4 » N 7 N N N / N N fr N HH Í fr N N N 7 7 S Í N Í Jr N (7 Í I, ve SS HV NN Hp Mg SN N NN N N Q / Q 5 ML N 7 NN 7 {UM NN 7 N N Í; Á; (7 VA N 73 NN N > ,, 7 Hg N NN 22 7 N Í 7 Í Pi N 2 2 Í N (2 7 7 2 4 HG (2 4 7 N 7 M, a 2 Í! LZ? 7 — NS N 77 2 > ? 24 ( Á Hl W H NN Í 7 N Á NN N NN Í N NN SN NN. Ís y N 2 HS 4, # Á / 7 7 Í SS 7 H N y 7 Me 7 7 N NN (7 N 2 NN (4 N 7 U/ (/ NN N // N VM / N N N NN N N AV N N N N N N N N N 1 z N 2014 N bil | Av NN | N ; my Á I | | N N Y | | 3 | | | {|} N FYN Ni | | U 1 | i | ' 1 N | Í 1 7 | =; N NI N N N i | W | (/ ” / ( (7 | y ll / N N p N N % N N N N N N 4 N N N 9148 Fr N N N (1 N N alf 7 N N N N g /' N NN N IM N NN SN (7 NN N NN NN N Á WM N f N (1 N N N pp Ap Á 7 V NN NN 4, VM WM N 7 W w, N NN N fr 7 N fy 7 / fá Ál N Ág N N 7 7 lk N NN MS NN Ú 77 N H NN 7 7 Í 77 7 5 7 /, 7 NN NO / 4 Í 2 á N ZL Í LÅ Í HÍ 1 N N 7 N N Ía Í Z 7 SN N 7 Ú/, N FÅ 1 z N 7 N 7 NN ” NN NN Mm N HH NI N NN NI SN N N N N N Í NN på NN NN H 7 / NN N RN N Í Í 4 Í 7 % M - Í 7 N N N N Ý ZF 7 NN 7 7 7, mM N QN 3 N 7 Í N HV 4 7 1 M ' ( 4“ N 2 N NN Í Í Í N Í 7 w N (/ N (4 N Q N Ía Få N N Så N = - Z Í dd 2 Vh fh 2 / WM 7 / VÍL á 7 7 7 tø (7 % VÍ / 2 4 Neyðars Genral Ha, ha, rennandi omaneftir. Hann rann vid ti levend og gang og mundi ikki fingið stødgad aftur. So skjótt rann hann, at Majora sá bert eitt hár á høvdi hans tá hann fór framvið henni. Hvar fert tú, rópti Majora aftana honum. Hi, hi, segði Genraldi og tá var hann komin nógvar metrar frá Majoru. Ikki fyrr enn Genraldi var niðri á Møku, stødgadi hann. Hann togaði í troyggjuna aftanfyri og hevdi hann ikki gjørt hetta, hevði hann ikki stødgad aftur Majora gekk spakuliga oman móti Genraldi og Genraldi hugdi lúmskur eftir henni. Majora var stór, rund og vekur og hevdi so undarligt hár og eina so undar liga nos, men Majora var av bera vokur. Genraldi stóð nú uppat einum húsaveggi og lúrdi og soleiðis kundi hann standa, tá hann hevði runnið so langt sum I dag. Hann kundi so finna uppå at spæla Majoru eitt puss og taka um hana og halda henni i fleiri tímar. Eingin ivi var um, at hetta var størsta tak ein maður kundi taka, eitt satt ódnartak, men Genraldi firdi lítið fyri hesum. Og Majora royndi so at segði Genraldi og for slíta seg leysa og kundi hetta eydnast henni. Men Genraldi var sterkur sjålvt um hann var litil av hann helt henni væl og leingi. Hu, hu, læt Genraldi medan hann helt henni og soleiðis stóð hann og læt inn í vokstri, so oyru hennara, ti hon at enda var heilt i ødini. Tá var ikki tespiligt at vera henni nær. Hon var so sterk at hon kundi syfta Genr- aldi, men nú hann helt henni kundi hon íkki. Spann ødi i hana, var einki ómoguligt, hon fekk ikki Hann var sleit seg leysa, men hendur á Genraldi. nógv skjótari til beins enn hon, so hon stóð eina eftir og hugdi har hann fór strúkandi gjøgnum luftina. Ha, ha, segði Genraldi, tað skal eingin fáa meg aftur, sjålvt um eg eri yvir tey fimti. Var eg yngri skuldi eg vist tykkum nakað tit ongantíð hava og sum tit heldur ongantid koma at siggja. Ja, tad kann eg siga tykkum, hesin gamli veit okkurt tit ikki vita. Hyggi har og hyggi her, so síggja tit meg, ja eg eri bædi her og har. Hyggi nu hinir gomlu, eitt tvey try og so flúgvi eg so langt so langt, men tað vil eg ikki i dag, siggja tit meg gera hetta vera tit ræddir fyri mær, og tad vil eg ikki at tit skulu vera. Men, tad kundi borid å, at eg at enda segði tykkum, okkurt um mini yngru år, tå eg var, ja læt meg nú siggja hvussu langt vit skulu fara, ikki at fara longur enn til tey ja haldi tykkum nei tad loysir seg tjugu og ta, fast, ti annars vænti eg beinini detta undan tykkum. Standi allir uppat hasum vegginum, ti nú sigi eg nakað heilt ónatúrligt um styrki og bæði, styrki og vit, hava altid gjørt vit. tey fólk rædd fyri onkrum og eisini mær, ja hetta eru ómetaliga stórar og terkar kreftir ein sosialurin hevur við at gera, og tá eg var yngri, kundi eg sita og siga tykkum frá. Minnast tit ikki, nei tit vóru so litlir tá, men tit hava hoyrt meg greitt frá fyrr, og tá vóru tit ræddir fyri mær. Bøh, segði eg við tykkum og so fór hvor og ein grátandi at húsum og allir róptu tit: Mamma, mamma. Ég lyfti byrðu, ja hon tung sum eg veit ikki hvat, ti tå så eg á skjúrtuermuni, oll erman sum hon var, bólgnaði upp sum eitt stórt knetti. Og eg, Genr- aldi, stóð har við byrðini oman fyri høvd. Ha, ha, ja standi nú og gåni, ti slikt hava tit ikki hoyrt nevnt fyrr, bert eg havi tikið slíkt á meg fyrr. Nei, nú er ikki at standa og hyggja, Genr- aldi ger einki, hann er róligur í dag, men kemur hitt lagið á Genraldi, ja tá kann lætt ødi koma í hann, spinnandi ødi og ein ræðulig styrki ið býr innan í mær. Henni sleppi eg bert leysa. tá okkurt ómetaligt er á vási, ja Genraldi veit nær og hvar. Sóu tit hann lyfta gyllinsfiskin, ha, sóu tit tað, nei eg fái ongantíð nakað svar. Sóu tit Genraldi lyfta gyllinsfiskinum mær nú. Nei, tå sá eingin. Jú tit sóðu tað oll somul, men eingin vil tala um tað. ti tað var Genraldi ið lyfti honum. Hevdi tað verið ella læknin, ja so høvdu øll tosað, men tað var bara Genraldi, ið spældi hund Sandi, hoyrdi eg ein taka til. Genraldi gjørdi einki. Genraldi er ein ónádla. Hann eigur ongan góð- an, bert eina gamla ommu, ið er var Ha, sigi sýslumaðurin niðri á blind og deyv. Gyllinsfiskin bar eg frá einum hvali til annan, bert fyri at visa hvalunum hvussu ómetaliga sterkur eg var. Meðan eg gekk soleiðis, kom formaðurin yvir til min og Legg handan hvalin aftur, Genraldi. Hann var hásur og tungur á málinum, hann helt at eg fór at fara við hvalinum. Nei Genraldi hevur ongantið verið tjóvur. Genraldi legði tí gyllinsfiskin aftur, har segði: hann hevði ligið. Síðan fór Genraldi heim, ti Genraldi hevdi ongan góðan, hverki har ella her. Eingin var, ið tók synd í mær, men tá Genraldi verður biðin at hjálpa við at lyfta eitt ella annað. Hvor er tá góður við Genraldi? Ja, hvor halda tit tá er góður við neyðars Genraldi? Ta eru øll góð við Genraldi, ti tá siga øll: Far og bið Genraldi, ti hann orkar helst at lyfta hatta Og so koma øll uppa dyrnar og spyrja ommu, um Genraldi er inni. Hann fór júst ut, svarar omma, men tá siti eg inni í stovuni og eti rabarbur- greyt, súpan, ræst kjøt, velling fyri teg og eina grindalykkju og drekki síðan ein heilan litur av mjólk afturvið. Og hetta er tað, id ger styrki innan í mær. Hetta skulu tit vita, tí mær hevur altid dáma væl at veri saman við tykkum tit eru rein og Ospilt børn og tit ongan ill; ella bera øvund. Lýðið nú mini ráð. farið kki á hált hava runa Soleiðis spyrja tit eru heldur smá enn kunna teir standa og gomlu ommu eftir mær, men eg havi sagt ommu, at soleiðis skal hon altíð svara. Jú Genraldi er hjálpin. men ikki altid, ikki tå Genraldi etur, ti tá hevur hann ikki stundir Og heldur ikki skulu tit gloyma, at Genraldi er raskur at renna. hann kann renna longsta strekki av ollum út í eitt, lika mikið hvussu langt so er Genr aldi raskastur at renna. Hann hevur runnið mangan seyðin aftur og tá Genraldi var yngri, var hann beittur sum ein hundur eftir teim seyðum ið sluppu, men Genraldi rann teir aftur og tók teir upp á herðar sínar, ja uttan at hefta bein teirra. Og tit hinir gomlu, tit hava allir sæð hvussu hinir bera seyð. Teir hefta teir fyrst og leggja síðan beinini um høvdid, men Genraldi ber seydin uttan at hefta hann. Genraldi fekk onga tøkk, ti Genraldi var ikki eina tokk verdur. Genraldi hevði pápa og heyrði bert so lítil dugur var í hevur tað ongan onga hann eina móður, gamla ommu honum. Ja soleiðis altid verið. Genraldi hevur altid verið sendur higar og hagar, og er komin aftur í ollum góðum Majoru, ja tað er ófor kvinna, ti hana er Genraldi góður við. Hon er ómetaliga vøkur og í henni er dugur. Hon er stór og sterk og Genraldi vil hava hana til konu, men Majora hevur sagt nei, so Genraldi fær onga konu. Majora hevur sagt, at hon vil einki hava við Genr Kenna tit aldi at gera, ti Genraldi hevur ongan góðan. so Genraldi má royna at klára seg sum best sjálvur Men Majora hevur jålpt Genraldi við onkrum, ti Majora er eisini hjálpin. Hon er vegnig og dugur nógv og hevur gjørt nógv fyri aðrar Genraldi hevur eisini jålpt Majoru við onkrum, ti Majora er ikki so sterk Genraldi, tá tað kemur til at yfta. Men Majora fer helst at siga ja, einaferð fer hon at siga ja, ti Majora tekur synd i neydars Genraldi og heldur at Genraldi fer helst at doyggja i hungri, um hon ikki tekur sær av honum og einaferð og eisini tævr ferður hevur Majora bakað Genraldi breyð og kleynur, og tá glaður eisini konur, sum var Genraldi ógvuliga Omma er blind og deyv og ofta letur hon okkurt í, ið ikki skal, tá hon bakar breyð, so Genraldi dámar ikki hennara breyð. Men omma ansar væl eftir Genraldi og ti er tað eisini at hann er so ógvuliga sterkur. Ja nú hava tit hoyrt eitt sindur um Genraldi, men hann veit meira at siga, ti Majora hevur einaferð sagt, at Genraldi veir nógv, hann er óferur at siga frá og Majora hevur altid rætt, ti hon er vøkur og bogin Men einaferð, ja einaferð fer Genraldi at standa undir líðini á M 1joru Og ta vera tit bodnir tdi er vest ilvt sleppa vid, tí Majora fer einaferð at siga ja: ja Genraldi eg vil vera brúður. Og tá Genraldi hoyrir hesi orð, verður rørdur fellur hann tár og Men tá skulu tit standa Genraldi næstir. Og hetta vil Majora ikki hoyra talan um, tí Majora sigur at Genraldi er ikki vakur maður, men hevur ógvuliga stóra nos og long bein Tá verður Genraldi syrgin, ti hetta segði hon einaferð Genr- aldi var hjá. og eg, Neyðars Genraldi, fór at gráta. Ja tit trúgva mær helst tá eg sigi, at eg græt í fjúrtan tímar upp í slag. Jú Genraldi hevur tað ógvuliga svárt. Men Majora hevur sagt við Genraldi, at hann er hjálpin og hetta var stof troyst hjá Genraldi, tí Genraldi hevur eisini eitt hjarta eins og sýslumaðurin og læknin. Men pening, ommuni, hon eigur nógvan pening. Lækn- in var ikki blíður við Genraldi, ti Genraldi so hann má eigur lána frá ongan hann segði, at Genraldi átti ongan pening og pening mátti hann hava, skuldi hann klára seg. Men eg segði, at eingin vildi hava neyðars Genraldi til arbeið is, tí hann er so sterkur og eigur ongan góðan. Og tá flenti læknin bara og segði. at Genraldi skuldi gjalda hundrað krónur. Hvat halda tit mini smáu, hundrað krónur fyri nøkur få orð? Og Genraldi mátti taka hondina niður í tann tóma lumman og hyggja uppá læknan, og ta blotnaði læknin og segði: Jamen far so neyðars Genraldi. Og tå skundaði mær ti Majora var eg glaður og at siga Majoru hetta kennir læknan og hon segði at læknin var stásiligur og heiður ligur. Ja hvat halda tit, hon segði hetta um læknan og ikki Bert ti at Genraldi er eigur eina gamla ommu, og læknin er rikur og hevur vakra útlendska konu, ið brúkar nógvar pengar. Tá hevði Genraldi ilt fyri hjartanum, ti Majora meinti tað hon segði, og Majora er vitug, ti tað heldur Genraldi og Genraldi hevur bert sína egnu hugsan. Eingin lurtar Genraldi, bert tit, um meg fåtækur og ella lærur av tí tit eru smáir og ungir á gøtuni. Majora segði ein dagin, at hon skuldi hjálpa mær, og tá var eg glaður og takkaði henni so miriliga fyri tað hon hevði sagt. Majora kom eisini, og Genraldi skein sum ein sól allan fyrra partin og langt út á seinnapart- in, men Genraldi helt seg uttan dura, tí Majora var ill, hendan dagin, inn á Genraldi og lovaði at berja hann kom hann aftur tvassandi inn í stórum, vatum, kitnum og runutum styvlum Genraldi hevði ongan góðan hendan dagin, ti omman var farin á sjúkhús og har lá hon í fleiri ár. Og Majora var syrgin henda dagin, ti henni tokti synd i ommuni. ið so brådliga var farin á sjúkhús, men Majora gði við meg. at omman mundi Sir) vat ) 14 tit