fríggjadagur 23. desember 1977síða 2

Síða 2 . im telf. 14720. 11820. giro 6282725 Sosialurin box 76. 3800 Tórshavn , hi Utgevari: Føroya Javnadarflokkur Blaðstjóri: Vilhelm Johannesen (ábyrgd) telf. 56411 Bladmenn: Høgni Djurhuus Jógvan Jespersen Uppseting: Sosialurin Prent: Dimmalætting Hvussu skarst? BLADID, tygum i løtuni hondini er seinasti SOSIALUR i år, og er tå vanligt, at vit lita aftur um bak, og spyrja hvussu skarst, og so- muleidis gera onkra meting um, hvussu fer at gangast blaðnum i komandi ári. HVAT BLAÐNUM viðvíkir, kunnu vit ikki annað enn lata heilt væl at. Um somu tíð í fjór kom blaðið út í stivliga 2000 eintøkum, og verður blaðið í dag prentað í umleið 4000 eintøkum. T.v.s. ein tvífaldan av upplagnum. HETTA KEMST av einum munandi øktum haldaratali og munandi økt- ari leysasølu. Eisini hevur tað eydn- ast okkum at fáa leysasølur í fleiri bygdum, enn vit frammanundan høvdu. EIN ANNAR tåttur å inntøkusiduni eru lysingarnar, sum gerast alt fleiri og fleiri. At hesar økjast i tali kemst sjálvandi av, at blaðið nú kemur út til fleiri fólk, og kemur hetta sjálv- andi lýsaranum til góðar. TAÐ ER tó ein tåttur sum ikki skal verða gloymdur, tað er tann fjøld av javnaðarfólki, sum so trúliga stuðlar blaðið, bæði peningaliga og mo- ralskt. Hetta man helst vera tað, sum hevur gjørt mest til framgongd blaðsins hetta árið. AT VINNA gull burturúr føroyskari blaðútgávu man helst vera torført, og hevur tað heldur ongantíð verið okkara hugsan, men tað sum vit hava stríðst fyri er at kunna skapa blaðnum so mikið fræg fíggjarlig kor, at vit hava verið førir fyri at geva eitt hampuliga gott blað út og samstundis kunna svara hvørjum sítt. UTTAN AT taka munnin ov fullan halda vit okkum kunna siga, at vit ongantíð hava verið so nær tí mál- inum, sum í dag. Men hetta er ikki nóg mikið. Blaðið skal gerast enn betur, og verður hetta best gjørt við hjálp frá øllum góðum kreftum. VIT HAVA góðar vónir um 1978 og fara vit at royna at geva tygum eitt so gott blað, sum umstødurnar loyva, við sakligum frágreiðingum um dagsins viðurskifti bæði í Føroy- um og í útheiminum. VIÐ HESUM fara vit at ynskja ollum eini gleðilig jól og eitt eydnuberandi nýttár við tøkk fyri brátt farna árið. hava í sosialurin Nr. 90 — 23. desember 1977 Náði og friður frá Guði Um høgtidina verða mong góðynski borin fram, og tað eigur so at vera. Tá ið ápostlarnir bera kirkjuliðunum heilsan, gera teir tað ofta við ynskinum um náði og frið frá Guði, faðir okkara, og Harranum Jesusi Kristi. Hetta signingarynskið hevdu teir frá Harranum, tá ið Jesus aftan á uppreisnina opinberaði seg fyri lærusveinunum, bar hann teimum friðarheilsan: „Friður veri við tykkum!« Líka síðan hevur henda verið tann heilsan, vit í kirkjuliðinum bera hverjum eðrum, tá ið vit koma til gudstænastu: Ynskið um frið frá Guði og frið við Guð. Tað kunnu vit eisini gera, tí at hann, sum vit nú halda hegtið fyri og er okkara millum, tá ið vit koma saman í hansara navni, hann gjørdist menniskja fyri at bera okkum náði og frið frá Guði. Tað er boðskapurin um Jesus Krist sum Guðs son, ið tók búgv her á jorð, sum skapar høgtidina, boðskapurin, ið varð boðaður av einglum. »Ottist ikki, ti si, eg kunngeri tykkum eini stór gleðiboð, sum skulu verða fyri alt fólkið. Ti at tykkum er í dag ein frelsari føddur, er Harrin Kristus í Dávids staði. Við honum hevur Guð givið okkum náði og frið. Guðsfriðin kunnu vit menniskju hverki skapa ella geva. Við hesum friði er tað ikki, sum tá ið tal- an er um at skapa frið landanna millum. Tá kunnu teir stýrandi seta seg niður at samráðast um og áseta friðartreytirnar og síðan gera av, at nú skal vera landafriður. Friðin frá Guði kunnu vit bert fáa og ikki taka. Hann er tann gávan, Jesus kemur við frá sínum faðiri, og har ið hann við trúnni fær innivist í hjartanúm, har gevur hann guðsfæiðin til hvønn tann, sum leingist eftir at kenna Guð sum sín mis- kunnsama faðir. Í Bíbliuni stendur ynskið um frið sjáldan einsa- malt, men er knýtt at Guðs náði: Náði og friður frá Guði veri við tykkum. Jólini bera okkum gleðiboðskapin, >at Guðs náði er vorðin opinberað til frelsu fyri allar menniskj- ur,< at Guð í sínum kærleika hevur givið okkum son sín, hin einborna, til tess at ein og hver, sum trýr á hann, ikki skal glatast, men hava ævigt lív. Alt Jesu lív, líka frá fjósinum í Betlehem, har hann varð reivaður og lagdur í eina krubbu, tí at ikki var rúm fyri honum aðrastaðni, til deyðan á Golgata og uppreisnin á triðja degi er ein saman- hangandi heild. Í ollum var tað Guðs vilja hann fullfordi fyri at bjarga okkum aftur til sín faðir. Fyri at okkara lív skal verða undir Guðs náði, hevur Jesus við sínum lívi og deyða fullgjørt fyri allar okkara syndir, og honum, ið hann fyrigevur syndina, kann eingin meina at koma til Guð, har er einki, sum longur ger skilnað frá Guði, tí »rættvis- gjørd av trúgv hava vit tå frið við Guð við harra okkara Jesus Krist.« Náðin og friðurin frá Guði er givin okkum við honum, sum vit nú halda jól fyri. Trúgv er ikki so torgreidd, sum hon mangan verður gjørd. Trúgv er at líta á Guðs náði, at hon er mær nóg mikið, og at takka honum fyri Jesus, sum Guð frelsar heimin aftur til sín við. Jól verða hildin á so mangan hátt, men kristin jól kunnu vit bert halda í gleði yvir, at Jesus varð føddur, og trúgva á hann sum okkara frelsara og tæna honum sum okkara harra. Tann vandi er, at vit kunnu koma at standa við hondunum fullum av ellum okkara egna, so at vit ikki fáa hildið tær saman til bøn og i tokk fyri Guðs gávu. Men tað, sum vit sjálv avrika, ber ikki frið við Guð við sær, tí sigur Jesus, skulu vit læra at gera sum bernini; tey taka glað móti tí, sum teimum verður givið. Soleiðis mugu vit læra við einum opnum hjarta og sinni at taka við gledibodskapi- num, at Guð gav okkum son sín og við honum sína náði og sín frið. Við hesi gávu frá Guði kunnu vit halda eini gleðilig jól, hvussu okkara umstødur annars eru. Tað var hesa gleði, sum er sprottin av Guðs náði og friði, einglarnir bóru boð um, tá Jesus varð føddur, himmiríkis gleði, sum Guð unnar øllum, ti hon skuldi verða fyri alt fólkið. Tað er gott, tá ið vit royna at spreiða nakað av gleði, ljósi og góðsku, har vit eru. Hetta eigur ikki bert at verða gjørt um jóltíðir, men allar ársins tíðir, ti at tann, sum ger getuna slættari og ljósari fyri ein annan, gongur erindi fyri Guð, sum vil, at vit skulu gera hansara gerningar. Men ta gleði, sum eingin sorg kann gera til einkis, hevur Guð givið okkum við Jesusi, og hansara náði og friður standa við, eisini tá ið okkara jólahald er farið afturum, tí at tey vara alt lívið og um ævir. Jólanátt birtist Guðs dýrd her á jorð, soleiðis sum tað verður sagt okkum í jólaboðskapinum, tá ið eingilin talaði til hirðarnar, tá ljómaði dýrd Harrans rundan um teir. Tað var ikki tann dýrd, sum er glitur og skart, men dýrdin av Guðs náði og friði, tá ið hann talar sitt orð: »Ottist ikki, ti sí, eg beri tykkum stór gleðiboð: Tykkum er ein frelsari føddur.« Ti at Guds sonur gjørdist okkara br6dir, okkum líkur, eru vit við honum vorðin Guðs fadirs børn. Hann kom til okkara jorð, fyri at vit við honum skulu koma í Guðs ríki. Latið okkum tá fara við stillum sinn, sum hirðarnir til barnið inn, við gleðitárum takki so for miskunn Guðs og náðiboð. Ejvind Vilhelm [fy [fy [fy AA [AA AA AAA AA Jólasangur Lag: Tre smá soldater. :,: Tríggir vísir menn, teir gingu eftir vegnum, :,: vegurin er langur, Teir gingu eftir vegnum. :,: Tann eini av teimum, hann hevur eina rósu, :,: ein rósa av gulli, hann hevur eina rósu. :,: Tann annar av teimum, hann ber eina lampu, :,: við roykilsi í, hann ber eina lampu. :,: Tann tridi av teimum, í hondini hevur ein posa : við myrra í, í hondini hevur ein posa. :,: Inni í fjósinum við barnið er Maria, :,: og pápin Jósef, við barnið er Maria. :,: Høgt yvir fjósið, har stendur ein stjarna, :,: so stór og klár, har stendur ein stjórna. :,: Teir triggir vísu menn, nú steðga við fjósið, :,: Í og banka uppá, i teir steðga nú við fjósið. i :,: Hurðin fer upp, hvat finna teir harinni? Tað nyfødda barn, tað finna teir harinni. :,: Leggja seg á knæ, teir hava sæð Guds gåvu, :,: og takka Guði, teir hava sæð Guds gåvu. :,: Barnið fær gull, roykilsi og myrra, :,: ein heilan posa, av roykilsi og myrra. it bera við okkum, tað besta vit kunnu geva, ;, okkar' sang og tokk, tað besta vit kunnu geva. Ruth og Herluf Andersen til foroyskt Sigrun Juul Samuelsen