leygardagur 18. februar 1978síða 15

Nr. 13 — 18. februar 1978 Tað er soleiðis, at eldri ein verður, tess oftari koma deyðsboðini av vinum og kunningum, og hverja ferð tey koma, so er tað eins og tað verður kutað eitt petti av einum sjálv- um. Soleiðis kendi eg tað, tá eg frætti, at góði vinur min Gunnar Dahl Olsen, fyrrv. sýslumaður var deyður. Gunnar Dahl Ol- sen hevur allar sinar dagar verið ein navnframur mad- ur, so eg hevði hoyrt hann gitnan og eisini sæd hann, ådrenn eg hitti hann per- sonliga. Eg visti, at hann var føddur suduri i Vågi. Sein- ni havi eg fleiri ferdir verid i fødingardagsveitslu hjå honum, og veit sostatt, at hann var føddur 31. au- gust 1899. Fødingardags- degurðin var altíð fekst kókað lambakjet við fesk- um eplum afturvið, men ongari sós, eftir gomlum foroyskum siði Hann starvaðist fyrst suðuri í Vági sum postav- greiðslumaður og sóknar fúti, og í 1929 kom hann til Vestmanna sum sýslu- maður fyri Streymoyar sýslu, og har sat hann so til 1969, burtursæð frá tveimum skiftum. Í 1932 til 34 var hann settur sýs- lumaður í Vágum, og frá 1956 til 59 var hann settur sýslumaður í Norðoyggj- um. Fyrstu ferð eg hitti hann á máli, var tá menn úr Feroyum vóru í Dan- mark fyri at veita pening til SEV. Eg starvaðist við foroyska útvarpið í Keyp- mannahav -. og hevði eina samreðu +. hann. Eg minnist, at hann segði m.a.: >Ég segði við statsministaran, sum er Feroya-ministari, — nú eri er komin higar at fáa pening, og eg fari ikki av- stað aftur, fyrr enn eg havi fingið tað, sum okk- um tørvar. Eg havi góðar stundir. Eg seti meg á trappuna her at bida.« Hetta var sjálvandi sagt skemtiliga, men aft- anfyri skemtið lá ein aft- urundirgerð av álvara, sum eyðkendi mannin. Í 1956 komu vit báðir so til Klaksvíkar. Hann sum sýslumaður, og eg sum sóknarprestur. Hann búði ta fyrstu tíðina hjá mær, og her lærdu vit hvenn annan at kenna, fingu virðing hver fyri ødrum, og knýttu eitt vinarband, Haldið sum ongantið dragnaði. Gunnar var ein stás- maður, ein heiðurs maður, ein mentunar maður. Tað var stuttligt av vakna snimma á morgni og hoyra Gunnar syngja og spæla uppá klaver niðri í stovuni, og eg gloymi ongantíð kvøldarløturnar á kantórinum hjá mær, har eg hugtikin sat og lýddi á, meðan Gunnar segði frá. Bert spell, at eg ongan annan luttakara hevði undir lonini tá. Gunnari dámdi væl at vera á floti. Hann gabbaði ofta um allan tann seið, ið var í Vestmannasundi, men tað vóru glómur í honum, fyrstu ferð vit vóru á Galvinum, og hann sá allan seiðin, ið slóst í vatnskorpuni. Eg minnist at vit bådir, Gunnar og eg, høvdu tráðu, meðan lærarin ur Lorvik, sum eisini var á Galvinum við synum sínum, hevði rund- dorg. Vit fingu bert ein seið av og á, meðan lorviking- arnir drógu upp í bátin Hetta dámdi Gunnari lit- ið, og einaferð bátarnir vóru so nær, helt hann fyri við Petur Michelsen: »Sleppid tykkum aftur at landi, áðrenn báturin sekkur. Tá læði Petur. Gunnar segði, at sær dámdi onki runddorg. Men næstu ferð vit fóru, høvdu vit runddorg. Teir kallaðu hann Gunnar blíði, og hetta navn bar hann við æru. Bodil Kock segði einaferð við meg, at Gunnar var besti vertur, sum hon nakrantid hevði gist hjá. Tað var nakað háborið yvir honum. Og Bodil legði afturat, »Eg harmist um, at Hai og Gunnar ongantíð hittu hvønn ann- an. Ti Gunnar var maður- in eftir Hals hjarta.« Gunnar dugdi eisini so væl at taka fólk, sum ill- brýnt kom inn á sýslu- skrivstovuna. Hann kundi fara til ein mann, sum stóð og deildi um onkran órætt: >Tygum eru ein hampamaður, komið innar til mín og fáið tygum eina sigar.< Tað bar so illa til at vera illur vid ein mann, sum er so vælsignað blíð- ur. Gunnar var gudrekin maður. Tá okkurt gekk illa í hond, kundi hann taka til: »So, so vælsign- að, stúrið ikki, minnist til at Harrin livir.« Gunnar Dahl Olsen slóknaður Tað var sjálvandi at ein maður við so nógvum rík- um evnum, sum Gunnar hevði, hevði nógv álitis- starv. Hann var semings- maður fyri Norðurstreym- oyar prestagjald frá 1929 til 59. Limur í kirkjuráð- num í Vestmanna frá 1937 og formaður frá 1945. Kommunuformaður fyri Vestmanna sókn frá 1939 til 65, Semingsmaður Fer- oya frá 1937 til 58, og stjórnarformaður fyri SEV frá 1946 til 75 og fyri ognarfelagið frá 1957 til 69. Aktiónsleiðari fyri Norðurstreymoyar presta- gjald frá 1937 til 66. Gunnar var riddari av Danebrog, og hevði ann- ars fleiri útlendsk heiðurs- merkir. Hann var fólka- floksmaður, men hann plagdi at siga. at hann ikki ] politikara. Partvis ildi hann altiå atkvøda fyri ti. helt seg dugæ sum sum hann helt vera rætt, annaðhvert tað vóru fól- kafloksmenn, sambands- menn, tjóðveldismenn, javnaðarmenn, sjálvstýr- ismenn ella framburðs- flokkamenn, sum høvdu sett uppskotið fram. Og partvíst átti hann so nógvar góðar vinir í ellum flokkum, at hann helt tað vera best ongantíð at fara inn á ting. Gunnar giftist tann 22. juli 1923 við Johonnu Dahl, dóttur Johan Jacob Dahl í Vági. Hon doyði í 1959, meðan hann var sýslumaður í Klaksvík, men hon varð jarðað í Vestmanna. Eg kendi hana væl. Hon var ein dugnalig kona, og eitt hampafólk. Tað er legið at hugsa sær, at tá ein kemur aftur til Feroya, so metir ein ikki Gunnari meira. Ég havi honum nógv at takka fyri. Gud gleði sál hansara i Himmiriki Johan Nielsen Sida 15 Elsti borgari i Havn farin Nú fór Sanna av Skarði, elsti borgari í Havn, hon gekk á 102 ári. Sanna av Skarði er kend um alt landið av so mongum, ikki ti hon gjørdist 101 ára gomul, men frá sínum langa lívsstarvið sum matmóður og hondar- beiðslærarinna á Feroya Fólkaháskúla. Hon giftist Símuni av Skarði, eðrum av stovnar- unum av føroyska háskúl- anum. Hon kendi mangan til. hvat tað hevði at tyda, at hava tungt us, ti ikki bara høvdu tey sini børn, men eisini ein stóran ung- domsflokk å håskulanum Sanna og vóru bæði lærarafólk frá 1896 á Foroya læraraskúla. Hon var lærarinna í Fuglafirði, Leirvik og á Hellunum í árunum 1897—1900 hað- ani hon fór á Vallekilde háskúla. Tey giftust í 1901 og tá var háskúlin longu byrjaður. Fyrst helt hann til í Klaksvík, síðani í Fegrulið, haðani skúlin so flutti til Havnar, har hann stødugt er Sanna var sera dúglig í ellum. Hon arbeiddi so at Símun siga til sin hon doyggjandi hjålpin Sum inna gjerdist 0- matmóður, lærar og håskulamamma var hon framur I árbókini hjá Føroya Folkahåskula fyri 1971— 72 skrivar Steinbjørn B. Jacobsen, háskúlastjóri, hetta um Sannu a Skarði: Hon var kona Símun av Skarði, verður ofta svar- að, ið so nógv ítekiligt og lætt ávísiligt liggur eftir. Sanna av Skarði var Simuni ein góður stuðul aftan fyri alt tað, hann gjørdi. H Bis ig antið i, at tað, sum tey bæði arbeiddu fyri, var rætt. Hetta m fasta stavnhald gjørdi, at hon var bersegin og læt sær ikki alt siga Nú, tú talar á gamlar næmingar, er tað ofta júst hetta, teir fyri Sanna var í eir aldur matmóðir á Feroya Fólkaháskúla, samtiðis sum hon var lærarinna í handarbeiði. Hetta fyrsta iåvisa og rosa Sonnu mans- var ikki altid lætt, el kundi tað verið, at um ikki júst Sanna var vorðin matmóðir. at tað so kans- ka eingin håskuli hevdi verið í Feroyum Tá ið Sanna var handar- beiðslærarinna, var tað ikki so vanligt at hava handarbeiði foroyskum skúlum, men eisini hetta megnaði hon sera væl Stuttligt var at hoyra næmingarnar, ið fyri 50 árum síðani gingu á há- skúlanum, nú tær vóru saman, tala sinåmillum um tað, ið tær hevdu lært av handarbeiði hjá Sonnu av Skarði Sanna legði lunnar und- ir handarbeiðið, sum dótt- irin so dúgliga eftir hana. Tað var ógvuliga eydnusamt, at tað vóru tveir so ymiskir menn í sinn og skinn, sum Simun og Rasmus, ið byrjaðu og vóru lærarar á háskúla- num. Tað var ikki minni eydnusamt, at tað júst var ein kvinna sum Sanna, ið giftist við Sím- uni. tok upp