mikudagur 27. september 1978síða 13

1 øl Nr. 72 — 27. september 1978 Smådreingjafinalan TB—Skåli 4—0 (2—0): sosialurin Bjargadu TB eitt meistaraheiti Sjålvt um TB i år hevur verid langt frammi i øllum deildum, eydnadist tad bert at vinna eitt meistaraheiti og var tað i smádreingjadeildini har TB vann á Skála Veðrið var gott, tá seinni finaludysturin i smá- dreingjadeildini = millum TB og Skála byrjaði suð- uri á Sevmýru seinasta leygardag, men tá spælt var í 15 min. byrjaði at oysa niður og helt á allan dystin, so hetta kom at tarna spælinum eitt sind- ur. Målmøguleikar TB hevði vunnið fyrra dystin, ið varð leiktur á Skála, við einum máli móti ongum, so skuldi skáladreingir gera sær nakrar vónir um at vinna meistaraheitið, máttu teir vinna við tveimum mál- um, men hetta vildu tveradreingir annarleiðis. Teir vunnu beinanvegin miðvellin og høvdu nógv- ar málmeguleikar, men ikki fyrrenn leikt var í 22 min. eydnaðist tað Jens Petur Brattalíð at skora til 1 —0. Skoraði hat-trick Sami Jens Petur royndist hendan dagin ein góður framherji fyri TB, hann skoraði ikki minni enn trý mál á rað, eitt sokallað »hat-trick«. Eitt mål afturat eydn- aðist tað TBat skora og var tað Pætur Dam, ið headaði í netið aftaná hornaspark. 4—0 til TB gjerdist endaliga úrslitið, og vann TB sostatt finaluna við samanlagt 5—0. Tey smáu felggini Tað gleðiliga við smá- dreingjadeildini í ár er, at tað eru tey smáu bygda- felogini, ið ein serliga hev- ur lagt merki til. Í s sínari semifinalu vann TB á Streymi, nýggjasta fótbóltsfelagn- um í landinum, ið enn ongan vøll hevur at venja á, og Skáli vann í sínari semifinalu á stórfelagnum B36 og tað er fyrst í ár, at Skáli hevur fingið egnan vell. Betri vónir Hesi úrslit hjá Streymi og Skála geva okkum góðar vónir um, at breiddin inn- an føroyska fótbóltin skal vera enn sterri. Minningarorð Týsdagin 19. september fingu vit tey tungu boð, at Ellen Marie Fuggle, Elle- mi hjá Rubek, var deyð bert 57 ára gomul. Hetta kom øllum okkum, ið kendu hana, ógvuliga dátt við. Hóast vit vistu, at hon hevði verið álvarsliga sjúk, høvdu vit tó vónað, at hon kundi mennast aft- ur og liva í nógv ár aftrat. Í slíkum tungum letum verður ofta spurt, hví menniskjur, sum Ellemi, við teirra ljósa og glaða sinnalag, ið spjaða gleði rundan um seg, alt ov tið- liga fara hiðani. Til slíkan spurning hava vit menn- iskjur einki svar og koma ei heldur at fáa tað. Ellemi varð, sum so mangar aðrar feroyskar gentur undir krignum, gift við eingilskmanni. Hon fekk eins og tær flestu ein góðan mann. Tey fingu 2 synir, sum tey bert hava havt gleði av. Ta tíðina, tey búðu í Westcliff í Essex, gjørdu hon og Ken eitt stórt ar- beiði fyri feroyingar, ið búðu í London og har nærhendis. Eisini í ti donsku kirkjuni í London vóru tey virkin; har komu føroyingar tá saman 3 ferðir um árið. Hesar sam- Tá hesi bæði små- dreingjaliðini við teimum umsteðum teir hevdu, kláraðu seg so væl, er vón um, at um nekur ár kunnu bygdafeløgini eisini gera seg galdandi í teim eldru deildunum i sterri mun enn nú. Uppiborið At enda vil SOSIALUR- IN ynskja TB tillukku við uppibornu finalusigrunum og meistaraheitinum. komur duttu tíverri niður- fyri, tá ið Ellemi flutti upp til Yorkshire í Norður- Onglandi. Meðan tey búðu í Westcliff, vóru Ellemi og familja hennara nær kiýtt til Church of England kirkjuna, Saint Andrew's, har hon tók lut i ungdómsarbeiðnum. Adressu sína gav hon til allar foroyingar, hon kom á tal við og var glað, tá ið onkur av teimum kom at vitja. Bliðskapurin var al- Jákup Luth er deyður, 42 ára gamal. Hjartað steðg- ar á eina letu av boðunum. Tað sama aftur, sum tá tað í fjør frættist um hansara álvarsomu sjúku; bara hevur vónin síðani ligið ímillum, at ell tann stóra og næstan ómenn- iskjansliga harða viðgerð- in skuldi geva úrslit. Kendi hann fyrst bara sum áskoðari. Á vellinum sum fótbóltsspælara í HB, feroyameistari og á landsliðinum. Og á pallin- um í Sjónleikarhúsinum, tá ið Goggan spældi. Siggi fyri mær hansara dekku, sterku eygu út yvir trunkan á dansigólv- inum, tætt hjá og kortini heilt í sinum egna heimi. Síðani, tá ið vit komu at arbeiða saman, undraði tað meg ofta, hvussu nógv hann dugdi, og hvussu vida hann rakk. Hann var verkfrødingur og arkitekt- ur so frægur sum nakar; hann hevði ongi mark i- millum tey mark, sum al- menn progv geva, ti alt hevði hann lært seg sjålv- ur. Ongan spurning kundi tå seta um okkurt tekn- iskt ivamål, uttan at hann annaðhvert visti at svara ella visti, hvussu hann skuldi finna svarið. Um tað var ein spurningur um vegprofilar, um ferðslu- mál, um húsabygging ella býarvekstur og samfel- agsteori. Ella um fysikk og astromi. Minnist, at eg skilti ongantið 4. demen- tíð stórur og hjartaligur í heimi teirra. Aftaná at vera flutt til Yorkshire, helt hon á at virka fyri onnur. Til demis hjálpti hon, saman við eðrum konum í Guis- borough, sjálvboðin og ó- lent til at gera døgveråa eina ella tvær ferðir um vikuna til eldri fólk, ið kanska ongan góðan áttu. Hetta sjálvbodna hjálpar- arbeiði, ið WOMEN'S VOLUNTARY SERVICE sionina og tað vaksandi verðinsrúmið, fyrr enn hann ein morgunin greiddi mær frá, sitandi við tekni- borðið uppi yvir tekning- ini av einum vegbrunni til eina kommunala útstykk- ing. Alt kundi tú tosa við hann um. Hann hevði ikki eina meining um hvat sum helst, men tað sum er bet- rekur, kallast »Meals on Wheels< og er í teim flestu býum í Onglandi. Eisini aðrar føroyskar konur eru við í hesum arbeiði. Sjálv havi eg kent Elle- mi í 16 ár. Hon var eitt hjartagott og positivt menniskja og hevði nógv- ar góðar síður. Eftir pápa sín hevði hon arvað hetta: at kunna greiða frá øllum, ið hon upplivdi, so at hon hugtók tann, ið lurtaði eftir. Feroyar og alt, sum fyrifórst í Føroyum, hevði hennara stersta áhuga Hon segði við hvert: >Ég eri eingilsk gift, men hjarta mitt er føroyskt«. Hon var góð við sínar nógvu vinir og familju í Havn, Servági og Vest- manna. Í Danmark, har ein bróður hennara búði, dámdi henni eisini sera væl. Nú er Ellemi farin, men eftir eru tey góðu minnini. Feroyingar í Onglandi og serliga um London-leiðina hava mist ein góðan og trúgvan vin. Tankar okk- ara eru hjá tygum, Ras- minu! Ken, Norman, Ro- land við familjum. Friður verið yvir minnið um Elle- mi hjá Rubek. Fanny Dam Jákup Luth. Joensen farin ur: eina meting. Hon kom sum eitt líðandi, væl um- hugsað svar, og tú kendi teg altíð klókari aftan á tað. Kundi viðhvert koma til hansara við onkrum knappligum hugskoti, standa og veipa og greiða ótolin frá, meðan hann lurtaði; og tá var tað hansara trygga meting, sum avgjørdi um tað loysti seg at gera meira við tað ella ikki. Í hansara dagliga arbeiði legði hans- ara skilagóða reiðiligheit eina ósagda virðing uttan um hann. Vit vistu, at um hann ikki segði alt, sum hann hugsaði, so meinti hann alt, sum hann segði, og tað var eftirfarandi í ellum. Tað standa í Havn eini 15—20 sethús, sum hann hevur teknað. Hús sum ikki gera seg upp, men sum kortini taka seg burt- urúr, hava sín egna, liv- andi dám og eina eyð- kenda dygd. Men tað ar- beiðið, sum fólk munnu kenna best, er skipanin av økinum uttan um býráðs- húsini, gamla kommunu- skúlan. Sunnanfyri og vestanfyri sá hann tað næstan liðugt, meðan enn restar at fáa bilarnar burt- ur og gera sjálvan garðin til eitt prýði fyri býnum. Fyri okkum, sum kendu hann, verður tá hevuðs- plássið í býnum eitt dag- ligt minni um hann. Eitt gávuríkt og klókt fólk er farið á so órimuliga ungum árum, og vit hava einki at viga upp ímóti máttloysinum uttan eitt sterkt og livandi minni um hann. Í djúpari samkenslu við konuna og gentunum. Gunnar Hoydal Síða 13