leygardagur 25. november 1978síða 15

£ N É i Husavik »Kan man ej le sin dårskab ud bortgræder man den ikke«. Hesi orðini segði tann vísi maðurin Ludvig Holberg eina ferð, og tey siga alt, hann striddist fyri. Hann vildi hava sína samtíð at leggja keipa- lótirnar av — at vera na- túrlig menniskju. Men hann talaði ikki bara til sína tíð — hann talar eisini til okkara í dag. Júst í hesum degum hava vit sætt hvussu rám- andi orð Janusar skald eru, at »gjøgnum myrkur atlants oyggja, garmar fá- vitskunar goyggja«. Ikki minst vil Holberg við Jeppa vísa okkum, hvussu bæði skammuligt og vandamikið tað er at drekka seg frá vit og samling. Men so vil hann eisini vera við, at Jeppi fyri ein part ber seg so at, fyri at ugga seg, í teimum syndarligu korum, hann livir undir. Tað kann tykjast, sum Holberg vanvirdi bendur- nar, ið tá vóru tann mein- igi maðurin, men tað gjørdi hann valla; tað hann hevur viljað, man hava verið »det oplyste enevælde«. Hann vildi øll- um væl, men hann sá vandan, við ov brádligari yvirgongd, á sama hátt, sum tann klóki kongurin, ið bað sonin »gøre en stor mand af ham, men ger det langsomt< um Griffen- feldt. — Sonurin gjerdi tað stikk mótsatta, og úr- slitið gjørdist hareftir. Gevur Helmuth lítið eftir Um henda megnarleik Holbergs í Húsavík er at siga, at maðurin, ið spælir Jeppa, spælir so væl, at hann gevur sjálvum Os- vald Helmuth lítið eftir, og Nilla honum á baki er Í heila takið spæla tey ell so væl, at tað er ein njótan at síggja og hoyra tey, so tá tey nú fara út um landið, hava fólk gott í vænti. Kommandohermenn sosialurin Síða 15 hú. „Í heila tikið spæla tey øll so væl, at tað er ein njótan at síggja og hoyra tey…« Eyðun, Einar og Birita Tað er einki minni enn eitt bragd av húsavíking- um, at hava fingið tílíkt hús reist, at Gríma fær spælt hatta valaverkið undir góðum umsteðum, og ein æra hesir leikarar gera okkum har á oynni, væl verið teimum fyri tað. Hesin filmurin er ein væleydnað roynd at blanda hartljóðandi motorsúkklur inn í kriggið í landsynnings- asiu. Fimm »motor- sukklugorrilair« verða tiknir í tænastu til at bjarga einum amerik- anskum ráðgevara, ið er aftan fyri linjur- nar hjá Vietcong. Til henda film eru farnir 400.000 dollars, og eitt kent blað, Va- riety sigur, at hesir pengar eru gott givnir út. Motorsúkklurnar verða utgjørdar sum striðsvognar. Tvey og trý hjól hava tær og maskinbyrsur fyri framman. Tær kunna koyra á junglugøtum, har onnur størri akfør ikki kunna koyra. Tað skal at enda sigast, at teir, sum koyra motor- súkklurnar, eru so- nevndir »rockarar«. Filmurin verður sýndur í Havnar Bi: At leikpallurin fyri ein part er opin alla tíðina, er nakað fremmant fyri okk- um, men tað man nakað koma av, at so sigst, at teir bóru seg at á palli á Holbergs døgum. Men øll- um dåmar hetta ikki. Annars er sjónleikur gamal her á Sandoynni. Fyrsta hús í landinum við fastari senu var tað, ið enn stendur í Skopun. Hann, ið hesar reglur skrivar, minnist aftur á, tá Hanna hjá Petur Sig- urdi spældi bóndakonuna i Ølnustovu i leikinum, »Magnus« — tað var so fint spæl, at hon kundi 6- skammað komið fram á kongaliga teatrinum. Tað var ein gulleld í Skopun, og gamalt er sagt, at vatn kemur aftur í tómar brunnar. 21/11 -78 Y. D. Gátur fortíðarinnar veruleiki framtíðarinnar Eftir í nógv ár at hava kannað ymiskt, er Erich von Dåniken komin til tað úrslit, at gomul mannamentan í mongum førum hevur verið framligari enn okkara nú á degum, hvat teknikki viðvíkur. Prógvini eru tær stóru standmyndirnar á Páskaoyggjunum, pyr- amidurnar, myndir av rúmdarútgjerdum fólk- um fyri fleiri 1000 árum síðani, stór ekir, sum kunna benda á til at vera landingarbreytir hjá fremmandum úti frá rúmdini osfr. osfr. Tað eru fá, sum ikki verða ávirkaði av hes- um filminum hjá von Dániken. Alt, tað, sum verður sagt og víst á her, hevur alt okkurt duldarmál í sær Filmurin verður sýndur í Havnar Bio Automatsvararin í Havnar Bio hevur tlf. 11131.