mikudagur 29. november 1978síða 7

Nr. 90 — 29. november 1978 sosialurin Síða 7 = inntøku landskassans. Figgjarsteðan hjá bygda- kommununum er tí ógvu- liga veik og viðbrekin. Bygdafólk, sum eru setst í búgv, taka, eins og ell onnur, tung tek, men enn tyngri er takið, tá bert annar hjúnarfelagin hevur meguleika at fáa lenandi arbeiði, og tá ofta á eðrum staði enn í ella út frá heim- bygdini. Innflutningur og handil við byggitilfari er framvegis á hondum pro- fittmakaranna á stór- plássunum, prísirnir eru tí hareftir. Her kundi verið munandi bøtt um, ikki bert fyri bygdafólki, men fyri ellum, sum skulu byggja í Feroyum. Bygdafólk hava eisini keypt útróðrarbátar, ofta við at seta hús og heim í veð, og royna sostatt at skapa meguleika fyri at búleikast á bygdunum. Men allur handil við út- gerð til útróður, lína, snellir, trol, agn o.s.fr., er á hondunum á stórhand- ilsmonnum á stórplássun- um og Fiskaseluni, prísir- nir hareftir. Harumframt er prísurin á fiski tengdur saman við kursvirði á amerikanska dollaranum, men profittfelagið Fiska- selan, tað fær sín vinning undir ellum umsteðum, um so dollarkursurin fell- ur enn meira. Hesum fel- agi tervar ongan lands- kassastudning, smámað- urin má bleða. Her eigur komandi landsstýri at gera munandi bata, ikki bert fyri bygdafólk, men fyri alla vinnuna. Ger eitt komandi landsstýri ikki tað, so verður brátt aftur eitt útróðrarverkfall. Landbúnaðurin er enn sum vinna bert at finna á fáum stødum, og næstan bert á smáplássum. Hend- an vinna og at henni nær knýtta jarðarlóggávan treingja harðliga til ný- teinkjan og ábetur frá ein- um nýggjum landsstýri og løgtingi. Bygdamenning — »egnsudvikling« — er so mangt. Onnur lond fera ein miðvísan »egnsudvikl- ingspolitik«. Vit eiga at gera tað sama fyri okkara bygdir, og tað er í tokum tíma. Spurningurin er eisini: hava okkara politikarar vilja til tess? Tær nógvu stemmurnar eru her ikki, tær eru á stórplássunum, so einki stemmufiskari er í bygdamenningarpolitikk- inum. Men tørvurin er ikki minni fyri tað. Hvat skal komandi landsstýrið samstarvast um? Tað er aðalspurning- urin. jbm. Minningarorð um William Smith Tórsdagin 9. november komu deyðsboðini av Wil- liam Smith. Mær kom tað dátt við og óvæntað. Seinast vit sóust, kom hann framvið í einum bili, lyfti hondina upp og veittraði. At vit ongantið skuldu tosa saman aftur var fjart frá mínum huga, men so er — deyðin kvett- ir alt av, einki orð meira. Mær hevur altið runnið tokka til húsið hjá Elini og Johan Smith. Tá eg var ein lítil smágenta, plagdi mamma min at leiða meg við til metir í tí hugnaligu stovuni hjá Smith. Eg minnist mest til hvussu vakurt og hjartaliga, tey sungu. William, sum var evnarikur, lærdi skjótt bæði løg og sangir uttan- at. Ikki var tad so sjåldan, at tey ungu flokkadust um hann at fåa hann at syngja »Sloan's sálm- arnar< — teir vóru ikki so nógv kendir tá. Tann dagin, eg frætti, William var farin, var eg stedd inni hjá eini konu, sum er væl yvir 80. Tá helt hon fyri, at eg minn- ist hann einaferð 9-ára gamlan at verið inni hér við pápa sínum, hann hevði rammað eitt bílæt inn, hann biðjur so Willi- am syngja fyri okkum. Hann sang: »Jeg er en sejler på livets hav« — ikki havi eg gloymt, hvussu vakurt, tað ljóð- aði. Men Williami var ikki lagað at fylgjast so langt igjøgnum lívið við påp- anum. Í tí tíðini herjaðu tuberklarnir á mangt heim og týndu mangt lív. So var eisini hjá teimum, pápin innlagdur á Sana- torium og kom ikki har frá við lívinum. Bert tólv ára gamal stóð William á grevini hjá páp- anum elstur av 5 systkj- um. Tá vóru ikki góðar tíðir, smáligt og stríðbart at koma igjøgnum og ikki minst hjá teimum, sum mist hevdu forsyrgjaran. Men Elin fall ikki í fátt, hon stríddist úti sum inni fyri síni 5 børn, sum øll vóru væl útgjerd frá Skaparans hondum við góðum evnum. Hon fór í fisk at ar- beiða, og væl dugdi hon við tí lítla og at fjálga um heimið — tann lítli blómu- garðurin sunnan fyri hús- ini var vakur á sumri, og inni var altíð hugnaligt at koma. Tað var ikki sjáldsamt at hoyra Elina syngja við síni vekru redd. Hon var glað. Hon átti tað, sum heimur ikki kann geva og ikki kann keypast fyri pengar — gleðin í Harran- um, og vónin um eina betri verð bar hana gjøgn- um alt. William var vitugur og evnagóður maður, sum eg dugi lítið at skriva um, men tað, sum hann hevur sagt, skrivað og tey mongu listarverk tala fyri seg sjálv. Hann var góður við sína heimbygd, og unnti henni alt tað besta. Av fullum huga var hann fyri teim- um góðu, sosialu vidtøk- um og lógum, sum hjálpa og stuðla tey í samfel- agnum, sum vóru rakt av sjúku og vanlagnu. Fyri javnaðarflokkin sat hann á Feroya legtingi frá 1945 — 48, minnist meg rætt, tá heimastýrislógin kom í gildi. Ta seinnu tíðina var tað ikki smávegis av málning- um, hann legði úr hond- um. Hann dugdi at síggja tað vakra í nátúruni, og eisini nátúrunnar veldigu kreftir, sum ódnir og brim dugdi hann við pensli at skapa eina livandi mynd. Seinast, vit tosaðu saman, gloymi eg heldur ikki. Ja, satt var tað, tú segði. Eisini Lot pindist i síni rættvísu sál, og eing- in uttan Gud kendi tína sorg og sá tey tár, ja víst feldi tú mangan tár yvir tað, tú fegin vildi, men maktaði tað ikki. Men nú er tað alt á baki. Eingin freisting og fell meira. Nú er siglt um livs- ins hav. Tá á nátt seg myrkrið breiðir, sum ein viti Jesu navn, illa støddu skútu leiðir, inn í ljóssins tryggu havn. Og tá sól ei meir skal rísa, tónar hátt í Himlunum — — har hvar Jesu navn vil lýsa — lov frá frelstu skarunum. Friður veri yvir minni tínum. F. Absalonsen Á BT ER OS HER AR Si måger: me kvinnubúna, stykkir til teinaskjúrt, smálutir úr træ og m.a. Allar vgrur mugu vera væl úr hondum lagdar. Vegleiðing fæst við at venda sær til heimavirkið. turrklæði, FØROYSKT fyrrklædi, dad, keypa vit: atroyggjur í øllum støddum. Opnar kvinnutroyggjur í sellum støddum. Opnar og heilar manstroyggjur í øllum støddum. Bundnaturrklæðir dupult og einkult, myrkamórreyð, hvít og grá. Eisini keypa vit barnahúgvur og hjálmar, vettir og fingravøttir, stivlahosur við longum leggi, skóleistar, føroyskar húgvur, slíðrabond, hosubond, kýsar til stimatroyggjur, vreiðið til Heimavirkið Úr fínum tógv úr vælnappadari føroyskari ull, onki uppílitað ella uppíbl Opnar og heilar b ONGABRUGVIN TORSHAVN