mikudagur 10. januar 1979síða 15

Nr. 2 — 10. januar 1979 sosialurin Síða 15 Gamal poppur og húðarleysir logvar Sjáldan er hoyrdur tílíkur lógvabrestur og tílík fagnaðarróp í Itróttarhellini sum á poppkonsertini, Popp Minnir, hjá Skansa- stovu Tað var við stórum spenn- ingi, at fólk í hópatali leitaðu sær niðan í hellina á Hálsi til ársins popp- konsert. Ársins poppkonsert — neyvan ov ríviliga tikið til og skiljast kann, at vónir- Marianna Debes Dahl: Fløkjan 109 bls. kr. 36,00 Forlagid Fannir Tað er við ikki sørt av nostalgi, vit sum vóru í Keypmanr2havn, meðan >Tjaldrið< enn var vanlig- asta og viðhvert einasta ferðasamband til Føroyar, lesa Flokjuna eftir Mari- onnu Debes Dahl, har ein partur av seguni er lagdur til Keypmannahavn og lýsir umstødurnar hjá teimum ungu, sum fara til Danmarkar at lesa víðari. Har er so nógv vit komast nar vóru stórar. Langt áðrenn konsertin skuldi byrja, var hópur av fólki komin, og tá tann stóra løtan kom, var høllin stúgvandi full. At fólk kom í góðari tíð hevdu fyrireikararnir roknað við, Falla ikki til í stórbýnum við: ferðirnar aftur og fram við »Tjaldrinum«, erindini vit gjørdu okkum oman á Asiatisk Plads, tá skipið kom og fór, mest fyri at hitta kenningar; krókurin á Kannibalinum, sum feroyingar hevdu kannað sær, Feroyinga- felag o.s.fr. Men áðrenn vit koma so langt sum til Keypmanna- havnar, fylgja vit nokrum ungfólkum av bygd, sum koma til Havnar annað- hvert at ganga í skúla ella arbeiða. Av teimum per- sónum, sum eru nevndir í seguni, fylgja vit serliga tveimum, sum eru úr og fyri at stytta um stundir, hoyrdust gomul, vælkend løg. Plátuspælaratónleikur- in í hátalarunum tagnaði og fyrsta orkestrið stóð á pallinum, meðan lógva- brestur og fagnaðarróp Torleivur, bóndasonur og sum aftan á studentaskúla fer til Keypmannahavnar at lesa. Tað gongst væl við lesnaðinum, men Tor- somu bygd. sum er leivur trívist ikki væl, plágast av heimlongsli, og tað endar við, at hann stutt áðrenn hann er kom- in fram til endaligt prógv, heldur uppat at lesa og fer heim at arbeiða hjá páp- anum á garðinum. Hin persónurin er Leyv- oy. Henni leingist eftir at sleppa heiman, tá ið hon sær javnaldrarnar fara til Havnar aftan á summar- fritidina. Hon og ein vin- Marianna Debes Dahl — tað hevur eydnast henni at skriva eina spennandi og lætt lisna bók, sum samtíðis viðger evni, sum eru viðkomandi hjá feroyskum ungdómi er niðursteðan í ummælinum um Flekjuna rungaðu um hellina. Her sóu vit — sum frásogu- maðurin Jógvan Asbjern Skaale, segði — the grand old man, Simma, við sin- um ljómliði byrja konsert- ina við sunnukveldinum í plantasjuni. Tað verður torført, fyri ikki at siga ógjerligt, at taka fram hvert orkestur sær og viðgera tey, og er tað heldur ikki tað, sum mest um ræður. Hevuðs- endamálið við konsertini var ikki ein styrkiroynd millum orkestur, men heldur, at áhoyrararnir . kundu minnast aftur á góðar, gamlar dapar í Tórshell, Sjónleikarhúsin- um ella hvar tað nú hevur verið. Øll komu væl frå ti, men kortini er freistandi at taka okkurt fram, sum var serliga væleydnad. Tad var stuttligt at siggja Liv aftur å pallin- um, hagani hon við síni vøkru redd minti okkum aftur á dansikveldini við Rabbits og Rúnar. Vit sóu Herálv í sínum góða gamla Chuck Berry stili, ongantið betri enn nú og ikki at gloyma Rudolf, sum minti okkum aftur á Elvistidina við sínari sterku redd og frálíka kona fara seinni til Havn- ar, har Leyvoy arbeiðir sum vaskikona. Til hon ein dagin leiðist so við tað innihaldsleysa lívið í Havnini, at hon fer niður at ganga í skúla, har tey læra at arbeiða við ull. Eisini Leyvoy gongst væli skúlanum, men held- ur ikki hon fellur rættiliga til í stórbýinum. Hon hev- ur ilt við at venja seg við vera so bundin av klokku- tíðum, bussum og toki, kedir seg í fritidini. Hon kemur saman vid einum ungum dana, hon hevur hitt i Føroyum, men legg- ur einki serligt i hann og hansara verð. Kennir seg ótrygga og fremmanda millum hansara vinir, sum hava aðrar ballingarsiðir og tosingarlag enn henn- ara vinfólk, og tað betir ikki um, tá ið hon ein dag- in fer at vitja eina vin- konu, sum er gift her og eigur barn, men sum hó- ast góð kor mistrivist og leingist heim. Seinasti partur av bók- ini er um tað mundið, tá ið tey bæði Leyvoy og Tor- leivur fara heimaftur, bæði með alla. Alt bendir á, at Torleivur, sum leingi hevur havt hug á Leyvoy, men altið verið ov smæðin til at gera nakað við tað, at enda fær prinsessuna, nú tey bæði flyta aftur til heimbygdina at vera. Viðhvert kann vera ringt at fylgja við, hvussu langt tíðarskeið, fevnir um. Tað eru lop bókin pallkynstri. Heldur íkki skal Djóni verða gloymd- ur fyri sítt frálíka trummuspæl, serliga trummusolo. Var lógvabresturin nógvur eins og fagnaðar- rópini frammanundan, komu hesi í hæddina tá fráboðað varð, at nú komu Faroe Boys. Vóru teir væl umtóktir fyri 10 árum sid- ani, var ikki mætari nú. Løgini kendu vit øll aftur ú Sjónleikarhúsinum, og mundi hetta benda hugin hjá mongum aftur til ta tíðina. At teirra fram- førsla var væleydnað, vístu áhoyrararnir teim- um eisini. Tað var eingin, sum vildi sleppa teimum av aftur pallinum. Lógvar stóðu sína roynd, ja, nær- um til húðarloysi, og sluppu teir ikki undan at visa seg aftur á pallinum fyri aftur at spæla tvey log. Eftir triggjar tímar var konsertin komin at enda við at allir luttakarar sam- an við áhoyrarunum sungu Eitt sunnukveld í plantasjuni, so tað dundi í hell. Ein minnisrík konsert var at enda komin og skulu bæði luttakarar og fyrireikarar stóra tokk. eiga B&G bókarummæli seguni, so vit viðhvert iv- ast í, um nú nekur ár munnu vera liðin seinastu síðu, ella nakrir mánaðir. Tað verður nomið við nógvar trupulleikar, sum tey ungu meta, tá ið tey koma til stórbýin. Måls- ligir trupulleikar, einsem- iskenslan á einum lítlum kamari, heimlongsul. Ivin um tann utbugving, tey hava valt, ella i mongum førum eru beind inn å, er tann rætta leiðin, og hvussu torfert tað kann vera at sleppa av hesi leiðini. Sum Klæmint tek- ur til, tá Torleivur roynir at mæla honum til at gev- ast av álvara, aftaná at hann eina tid hevur for- siðan bara semt skúlan og bara ligið inni og drukkið halan millum heimaftur sum eitt annað him, og so skula gingið har og svelgt speirekan frá kenningum — nei — so farið beinin heldur ganga her og mala og vita um ikki verður frægari...< einaferð Allir hesir spurningar eru so umfatandi, at tað illa ber til at viðgera teir gjølla á 100 blaðsíðum Pad verður heldur ikki rúm fyri djúpari persón lýsingum. Vit eru t.d. eitt sindur bilsin, tá ið vit lesa um avgerðina hjá Torleivi at halda beint uppat at lesa, sum tað gongst so væl. Nú sleppur Torleivur kanska lættari um hetta valið enn tey fl er borin til ein av teimum fáu gørdunum í Føroyum, sum seg. Tað alsamt tey flestu, sum ikki kunnu geva eftir fyri longsli hoyggi og tara bygdahugna, fremst mugu hursa um aðrar meguleikar fyri at kunna breyðfeða seg, og bera vera eftir anga av og eðrum en fyrst og finna eina aðra útbúgving Bókin er lætt lisin, og málið lagt so nær talu- málinum sum gjørligt. I stoðum kundu vit ynskt, Marianna hevði verið meira vandin. Einastaðni skal Leyvoy líka turka hillina av — tað riggar hvørki í talu ella skrift av nýta orðið líka í hesum ræðuliga g henc din hevur gingið ræð liga sk sigur mamm i Orien bis. 8 F Ok r Po fremst ætlað I fyr € ( st ex La elag E Marionnu at skriva spennand £ x g bók, sum samtidis viðger hjá foroysk Elin S. Jacobsen