leygardagur 24. mars 1979síða 14

Síða 14 sosialurin Nr. 23 — 24. mars 1979 Harrans signing, tað er hon, ið ríkar »Øll venda eygum sínum vónandi til tín, og tú gevur teimum feði teirra í rættum tíma. Tú let- ur upp tína hond og mettar alt, sum livir, við signing.« Soleiðis hevði Ísraels fólk kent Guðs signing og umsorgan, at hon rekk teimum eisini i oyðimerkini, og enn røkkur Guðs umsorgan lika so langt. Hin norski rithøvundurin og trúboðari As- bjørn Aavik sigur frá hesum barnaminni: Pápi hansara og ein farbróðir gingu burtur ein útróðrardag, og eftir sat mamman við fýra smá- bernum. Hóast hon gjørdi tað, sum hon kundi, og aleit se seg út fyri børnunum, var tað kortini mangan ringt hjá henni at forvinna teimum dagligt breyð. Tvey ár aftan á at pápin var gingin burtur, komu børnini ein morgunin niður í køkin at fáa sær, áðrenn tey skuldu í skúla, men borðið stóð tómt. Ikki so mikið sum eina breydflis áttu tey, og eingin flevi var heldur í komfýrinum. Tey hugdu upp á mammuna, men hon vendi sær frá teimum yvir ímóti tí svarta komfýrinum og segði: >Í dag verður eingin morgunmatur.< Tað varð kvirt í køkinum, men so segði hon aftur: „Komið við innar í stovuna.« Har tók hon fram ta stóru bíbliuna, bókina, sum vit vóru von at síggja liggja upplætna á borðinum. Ofta plagdi eg at kaga í hana, ti at nógva staðni var strikad undir í henni við tjúkkum, reyðum strikum. Mamman leitaði fram til Jóhannes kap. 6 og fór at lesa um tey 5000 í oyðimerkini, las um Jesus, sum segði við lærusveinarnar: >Gevið teimum at eta.; las um lærusveinarnar, sum svaraðu, at teir einki høvdu at geva teimum. i BT HE Tað einasta vóru fimm breyð og tveir småfiskar, sum ein smádrongur hevði við sær. Las síðani um Jesus, sum tók hesi breyð og fiskar, takkaði og vælsignaði matin, gav lærusveinunum hann at býta til teirra, og tað var nóg mikið til tey mongu túsund, ja, meira enn nóg mikið. Og alt hetta hendi, tí at Jesus bað og vælsignaði mat- in. Mundi tað vera, ti at eg var so svangur, at eg lurtaði so væl eftir tann morgunin, ella var tað tí, at mamma, ið sjálv var ein av kvinnunum við sínum bernum úti í oydimørkini, las við slikari neyð í síni sál. Hesum kann eg ikki svara í dag, sigur Asbjørn Aavik, men eitt veit eg: Tann morgunin birtist fyri míni dreingjasál og barna- trúgv, at tá ið borðið stendur tómt, og einki er eftir í hjallinum, tá er vegur opin fyri okkum til ein altvaldandi og livandi Guð. So læt mamman bókina aftur og neig niður við stólin og vit bern kring um hana; tað var eingin long bøn, hon bað; tað var eitt róp í oyði- mørkini, ein bøn um breyð. Hetta er eitt barnaminni, sigur Aavik. Tad var ein mamma, ein einkja uttan nakað breyð, sum tók síni smáu við sær inn til hansara, sum er verji hjá einkjum og faðir at faðirloysingum, og hetta var ein vegur hon mátti fara ferð eftir ferð í teimum trongu árum. Hon visti tað ikki tá, og hon fekk tað heldur ongantíð at vita, tí at hon doyði bert trý ár aftan á, at hon tann morgunin bant eina barna- sál, eina barnatrúgv nær at einum altvaldandi faðiri. Ti tað hevur verið tann stersta hjálp í mínum arbeiði sum trúboðari, at eg átti Jóhs. evang. kap. 6, v. 1— 15. MIDFØSTU SUNNUDAGUR vissanina um, at tað er ein opin vegur inn til hansara, sum eigur alt valdið í himni og á jørd, at tað er ein sterk hond, sum rekkur okkum måttleysu, og vit eiga ein Guð, sum flytur fjøll, um vit koma til hansara í trúgv. Tá vit reistust aftur á føtur, segði mamma: »So, nú mugu tit skunda tykkum í skúla.< Tá ið børnini komu heim aftur á døgurdamåli, stóð ein hestavognur í túninum, og innar í kok- inum sat ein eldri maður, ein skyldmaður teirra. Borðið stóð reitt við alskyns góðum, breyði, smøri, osti, eggum og ollum ti, sum ein svangur smådrongur dámdi sær. »Gerid so væl«, segði mamman glað, og hetta nýttist henni ikki at siga meira enn eina ferð. So bað hon bøn, tað var eingin long ben, tí at hon visti, at vit vóru svong, bert ein tekk frá einari mammu í oyði- merkini. Fyrstani tá ið eg var mettur og væl settur, sá eg, at har stóð ein kassi á gólvinum, haðani alt hetta góða var komið út. Fyri tí átta ára gamla dreinginum gjerdist hesin kassin tær tólv tægur, sum vóru til avlops, tá ið tey ell høvdu etið og vóru mett. Um mammu sína skrivar Asbjørn Aavik: Hon læt einki eftir seg til okkum fýra av tí, sum fyllir í lummanum ella i skápinum ella í bank- anum. Men hon læt nekur fótaspor eftir seg í oyðimerk, nekur fótaspor í oyðilandi líka inn til ein máttmiklan Guð, ein Guð, sum bert ” opinberar sína dýrd, har tað er oyða, og í hesum fótasporum vil eg fegin ganga. E.V. FØROYA SPARIKASSI