mikudagur 1. august 1979síða 2

Síða 2 14720 | 76, 3800 Tórshavn yrfinn Smitl Vilhelm Johannesen (ábyrgd) Hogni Djur , Mortensen Jan Miiller Arne Thomsen Bladmenn ro Johann I ingvar „VS 1 Pr F Sostalurin £ Eg Prent [ Dpsetin Dimmalætting Bráðfeingisloysn Í EINUM skrivi til javnaðarflokkin og tjóðveldisflokkin fyri stuttum segði fólkaflokkurin frá, at hann undir ávísum treytum vildi ganga við til, at ein nevnd varð sett at kanna sigling- armálið og geva tilmæli í hesum. FYRRA TREYTIN var, at hinir báðir flokkarnir vildu ganga við til at boða frá, at landsstýrissamarbeiðið helt fram. Seinna treytin var, at hinir báðir | flokkarnir vildu ganga við til, at finna eina líkliga loysn fyri fiskiskipaflotan. OKKARA STOÐA var, at nevndin fyrst var sett, at vit kendu úrslitið av arbeiðinum og hverja lagnu hetta mål fekk, áðrenn støda varð tikin til fram- haldandi samarbeiði við fólkaflokkin. Hetta vildi fólkaflokkurin ikki, og tí kom hin treytin ongantíð til umrødu. HVAT EIN nýtilig loysn er í fólka- floksins eygum hava vit so heldur ikki fingið at vita, men kortini ber til at gita, at flokkurin vil veita vinnuni stórri almennan stuðul, og at pening- urin til hendan stuðul annaðhvort verður fingin til vega við hægri tolli og skatti ella við niðurskurði í almenna virkseminum. Hetta er jú tann traditionella fólkafloksleiðin. MEN SLÍKAN loysning kann javnaðarflokkurin ikki góðtaka. Sjálvandi eru vit fyri at loysa trupul- leikarnar hjá vinnuni, men spurning- urin er, hvussu hesir trupulleikar eiga at verða loystir. Í 6lavsøkurødu síni segði løgmaður frá, at javnaðarflokk- urin kemur við uppskotum um, hvussu hesir trupulleikar kunnu verða loystir. TAÐ AT VEITA stórri almennan stuðul kann bert koma uppá tal sum eitt bráðfeingis tiltak, meðan aðrar betri og meira varandi loysnir mugu finnast. Javnaðarflokkurin hevur sína hugsan um eina bráðfeingis hjálp og meira varandi loysnir og leggur flokkurin meira dent á tær varandi loysnirnar. Fleiri av teimum tiltøkum, sum javnaðarflokkurin vil mæla til at seta í verk, eru bæði radikal og ótraditionell. Men í fyrsta umfari skulu vit haa semju um eina bráðfeingishjálp. Vónandi fer hetta at eydnast. AA AAA AAA rr ————————…—ree sosialurin Nr. 59 — 1. august 1979 »SPORENE SKRÆMMER Nú skilji eg ikki sam- ein av teimum, sum læt stemmaðu so uppá henda sambandsins valsigri, bandsflokkin longur. Eg má innremma, at eg var tjak og meiningar Vit gera lesarar okkara varugar við, at treytin fyri at fáa lesarabrev upptikin undir hesum teiginum er, at blað- stjórnin veit, hver hev- ur skrivað brevini. meg lokka til at stemma uppá sambandsflokkin seinast, men eg helt, at tað skuldi vera fyri at fáa javnaðarflokkin aftur at arbeiða saman við sam- bandinum. Soleiðis for- stóð eg teir sambands- menn, sum eg tosaði við. Teir segdu allir tað sama — tað var altíð møguligt at venda aftur til javnað- arflokkin seinni, tá ið hann kom í landsstýri saman við sambands- monnum. Eg og alt mítt hús flokkin, sum vit annars ikki hava valt í meira enn tjúgu ár. Men nú frætti eg, at tað skal vera samgonga mill- um fólkaflokkin og sam- bandsflokkin — eg má siga, at við tankan um tað, fer mær kalt niður eftir rygginum. Eg komi at hugsa um tað ræðuligastu tíðina i Føroya søgu, tí ið Kristian Djurhuus sat sum sambandsløgmadur. Annar hver maður mátti av landinum at arbeiða. Skal tað verða úrslitið av haldi eg meg vera snýttan, og tað hevur verið følsk agitation ferd í minari familju, og har eg búgvi, av sambandsfólki her í Havn. Eg havi, ið hvussu so er gjørt av, ikki at velja sam- bandsflokkin aftur. Við at hugsa aftur til ta tíðina, tá ið teir sótu við valdið saman við fólka- flokkinum, ræðist eg sporini eftir teir tá, vóru ov fúl. Sambandsveljari einaferð TEIR BIÐJA OG TEIR SKULU FÁA Politiska uppgávukona Óla Breckmanns, Hákun Djurhuus og sambands- blaðstjórin G. L. Samuel- sen, best kendur sum ser- freðingur innan illnatni og persónsjagstran, hava nú í vikur í felag grátið kroku- dillutár um eina sokallaða vinnulívskreppu, og um javnaðarfloksins tervandi fatan av stødu vinnunar. Tað er undrunarvert, at henda borgarliga greipa so ósmæðin hættir sær at elva til tjak um vinnulívs- politikk javnaðarfloksins mótvegis tí armóðspoli- tikki, ið sambands- og fólkaflokkurin hava at vísa á. Vit, sum eru komin eitt sindur uppí árini, minnast enn tey neyðarár í segu okkara, tá hesir hegra- flokkar í verki vístu hver teirra vinnulívspolitikkur var. Vit minnast alt ov væl, tá fólkaflokkurin hevði politiska, fíggjarliga og vinnuliga valdið í land- inum. Beisku royndir okk- ara frá tí tíðini minna okk- um alsamt um, hvussu neyðugt tað er fyri per- sónliga og vinnuliga fræls- ið, at fólkaflokkurin ong- antíð aftur, hvaðna verri nú undir leiðslu Óla Breck- mans, sleppur at nýta sín vinnulívskur móti arbeiðs- og fiskimonnum. Í hálv- trýssunum fekk verka- og fiskimannafjøldin aftur ein kur av tí hálovaða hegrasnaraða vinnulívs- politikkinum. Hesin kurur teirra borgarligu var stutt og gréitt at steðga vinnu- hjólinum, noyða fólkið í arbeiðsloysi og av landin- um. Hjálparloysi samband- sins og fólkafloksins í vinnulívsmálum elvdi til at fjøld av teim meint raktu verkafólkunum fylktust um javnaðar- flokkin og hansara ávís- ingar av, hvussu vinnu- hjólini aftur kundu koma í gongd. Við valið í 1958, tá veljarafjeldin so dyggi- liga tók saman um javnað- arflokkin, eydnaðist at broyta vanligu hugsanina um, hvat hugtakið vinnu- lívið veruliga fevnir um. Fyri teir borgarligu hevur tað ongantíð verið nakar ivi. Vinnulívið og vinnu- lívspolitikkur er fyri teim- um eitt stríð um avskriv- ingar, skattafyrimunir og profittur hjá einum út- valdum bólki av rík- mannabjelgum. Móti hesi hugsan stendur javnaðar- flokkurin við sínum ó- troyttiligu ávísingum um, at vinnulívið, tess kor og tann almenna vælferðin er treytað av fatanini um at vinnan fyrst av ellum er tey sum arbeiða, framleiða og skipa fyri. Fyrst tá henda hugsan av neyð varð góðtikin av teimum borgarligu bar til at seta í verk tiltøk, sum vóru grundað á javnaðarloysn- ir, loysnir sum forðaðu fyri, at tað vinnandi fólkið av tí óviðkomandi orsek- um varð tveitt út í arbeiðsloysi. Ein skilir væl, at G. L. S. og Hákun Djurhuus eftirlýsa loysnum frá javnaðarflokkinum til at loysa teir trupulleikar, sum vinnan stendur í. Hetta vísir bert enn eina- ferð, at teir í politisku neyð síni eru fullgreiðir yvir, at skulu skilagóðar loysnir finnast, so mugu tær koma frá jvnfl. Í hes- um hava teir allan rættin, serliga tá ein sær, annað var heldur ikki væntandi at einasta avrik teirra higartil hevur verið gjøgn- um panikkkendan ótta at ræða og sáa misálit á meguleikar tjóðarinnar. Við báðum beinum á jørdini og í fullum áliti til egnar og tjóðarinnar meguleikar, fer jvnfl. at vísa á at her er ongin grund til panikk. Partar av fiskiflotanum eru í letuni í rakstrar- trupulleikum orsakað av hækkaðum oljuprísum. Men vit eiga at geva gætur, at tað sum eyð- kennir eina kreppu eru selutrupulleikar og harav vinnuloysi. Feroyar hava ongar selutrupulleikar og onki arbeiðsloysi. Fiski- floti okkara er sum heild vælutgjørdur og tíðar- hóskandi. Tað sum nú er uppgávan, er at útvega loysnir, ið tryggja at vinnuhjólini ikki steðga, meðan bíðað verður eftir at tey ótryggu orkuviður- skiftini aftur koma í eina fastari legu. Hesar loysnir hava sambands- og fólka- flokkurin í politisku neyð síni biðið jvnfl. um at finna, og tað fer hann sjálvsagt eisini at gera, tí jvnfl. veit sum er, at tekur hann ikki eisini hesaferð um endan og vísir á gongdar leiðir, kemur tað fyrst av ellum at nerva livikorini hjá arbeiðs- og fiskimonnum. Peyotl Heimaseymirska søkist beinanvegin Firma Hans Joensen tlf. 11217