leygardagur 15. september 1979síða 9

F sosialurin „att át BARNA-SIÐAN ÁR á 2 Nýggj bók er komin tað er bókin >Fongur- in« eftir Robert Fisker. (Ålvur Enni hevur tytt til føroyskt og Svend Otto S. hevur teknad myndirnar). Hon kostar 25 kr. heft og 32 krénur innbundin. Békin er um ein drong í steinaldrinum, sum eitur Guru. Hann er blivin fridleysur, ti Fongurin rennur fyri lívinum at Krókur hevur dripið pápa hansara. Bókin er egiliga spennandi, ser- liga tá ið hann hoyrir ýlið á skóginum. Bygd- arfólkini hoyra eisini ýlið — og samstundis fáa tey eygu á tann friðleysa Guru. Hann —— og nú haldi eg ikki, at eg vil siga frá meira, tí so er eingin spenn- ingur eftir til tykkara. Bókin er ræðuliga góð og spennandi — og eg steðgaði ikki á fyrr enn eg var liðugur at lesa hana. Petur Martin Sivertsen, 12 ár. Góðu børn! Nú byrjar barnasíðan aftur — hon verður sum hon er von at vera við ymiskum ítrivi og upplýsingum og við framhaldssøguni »Loynihellid«. Hon er um Basilius og huski hans- ara: konan Thekla, dótturin Cyrilla, synirnir Jóhannes og Filippus og træl- urin Difilus — tey eru flýdd úr býnum Ombi í Egyptalandi tí tey eru kristin, og rómverski keisarin hevur sett í verk eina atsókn ímóti teim kristnu. Tey eru flýdd út í oyðimorkina, har tey vilja fjala seg í einum gróðrarbletti (oasu). Imeðan er landshovdingin í Egypta- landi komin til Ombi at skipa fyri ofring til gudarnar Isis og Osiris. Øll tey, sum ikki vilja ofra, verða revsad. LOYNIHELLIÐ Banning yvir nasareararnar »Eg vil fegin spyrja mannin eitt, um landshøvd- ingin loyvir!< Trebonius nikkaði játtandi móti Isis-prestinum. »Gennadius! vilt tú viðganga, at andstyggiliga samfelag nasarearanna tilbiður eitt esilhevd á sínum midnáttarsamkomum!< >Tví!a ýldi mannamúgvan. „Niður við teimum kristnu! Banning yvir nasareararnar!< Gennadius varð sum eitt lak. Hann stóð longu næstan yviri við útgongdina beint framman fyri her- monnunum, teir krossaðu spjótini at forða honum. „Hann skal viðganga hatta!< rópti Trebonius, rella taki eg leysgevingina aftur!« Gennadius stóð púra hjálparleysur og hugdi seg íkring. - »Vidgakk! — Viðgakk! — hevur tú lívið kært!« geylaði mannamúgvan. Gennadius drálaði. Landshevdingin rópti: >Hevuðsmaður, leið falsar- an fram fyri altarið! < »Ta er — so — sum presturin sigur!< játtaði Gennadius tungur. „Sig eisini, at tey lokka sakleys småbørn við til metini og dreypa tey og eta tey!< helt presturin fram. Gennadius læt munnin upp. Hann skalv sum eitt bókablað. Knappliga tveitti hann seg niður, froðan 5. partur vóð um munnin á honum og hann ýldi sansaleysur. Hermenn lupu til. Púra óður slóð og veipaði hann, beit alt, sum hann rakk at, bannaðist, tvætlaði, rullaði seg í sandinum og roytti hár av sær. »Bindid hann!« rópti landshevdingin. »Hann er vorðin óður!< Hann hugdi yvir á prestin og ypti eks. „Hann er settur við illum anda!« segði presbytarin Filemon við ein av teimum kristnu, sum stóð hjá honum. Filemon skalv á málinum. >Gud veri honum náðigur! — Bæði her á jerð og á himni!« Tríggir ella fýra menn royndu at binda hann, men í síni eði var hann vorðin so sterkur, at hann fýrdi teir allar frá sær, sum vóru teir bern. Aðrir skundaðu sær til hjálpar, men tað var ikki meir enn teir bastu tí óða manninum. Tað eydnaðist at enda. Landshevdingin bað teir leiða hann í fangahúsið, alla tíðina ýldi hann ønskriligt og seinga sum ein svangur sjakalur í oyðimerkini. »Soleidis er lagnan njå tí fråfalna!« mutlaði pres- bytarin. — »Gud gævi, at tað ikki verður min lagna!< bað hin gamli maðurin, sum stóð undir liðini á honum. Ofringin helt áfram. Eitt navn fyri og annað eftir varð rópað upp, ein fyri og annar eftir av monnunum fór upp at ofra og fór omanaftur. Sólin stavaði heit oman yvir torgið. Teir, sum hevdu ofrað, skundaðu sær til hús at svala seg í Veitst tú: 1. at > høgguslokkurin gytur vestan fyri Bret- land. Fullvaksin er hann 70- 80 cm langur, teir vit fiska eru bert umleið 40 cm — og tí ikki full- vaksnir. Okkara hegguslokkur hevur 10 armar — onnur sløg hava bert 8 armar — tann stersti, vit vita um, ið fingin er, var yvir 3 m langur. 2. Muðurin situr ímillum armarnar — hann hevur eitt nev sum hann skræðir matin (te. sild og nebbasild) sundur við. Hegguslokkurin er ógvuliga átufrekur og kann eisini eta sínar egnu felagar. 3. Blekk-kertil, got, toknir 4. skiftir lit 5. Súg-skálir, at halda fonginum við. Heggu- slokkurin hevur ongan tevsans, men hann hevur ein sera góðan smakksans — næstan sum fólk. 6. Sær væl 7. Heilin er ímillum eyg- uni — hegguslokkurin er klókari enn onnur lindýr. 8. Hann hevur eitt van- ligt hjarta og 2 smá hjálpar-hjertu. 9. Í suðurlondum eta tey hegguslokk vit brúka hann bert til agn. 10. Far oman á brúnna og spyr um tú kannst fáa ein hegguslokk frá ein- um báti, sum hevur fisk- að — tak hann við í skúla og bið læraran í náttúru- segu siga tykkum frá. Q eftir J. M. Neale skugganum. Hinir máttu bíða, til teirra tern kom. Tveir egypta-trælir stóðu og veittraðu svalandi fyri landshevdinganum. »Domentius úr Ombi!< rópti uppróparin. »Hoyr meg eitt orð, harri!« teskadi hevuðsmaður- in. >Hasin er kristin. Hann gav mær 250 drakmur at geva tær... »Domentius…« »Répa tann næsta«, beyð landshøvdingin. »Filemon hin eldri úr Ombi!« »Harrin veri við tykkum! Og haldið út, hvat so kemur yvir tykkum!« Við festum fótafetum gekk Filemon niðan trapp- urnar til altarið. „Her er roykilsi!< — Isis-presturin flenti háðandi. Hann kendi presbytaran aftur beinanvegin. >Ég vil ikki ofra, eg eri kristin«. Filemon stóð róligur. „Hatta er presbytarin!< teskadi hevuðsmaðurin. „Tey siga, at hann skal vita, hvar hin ríki Basilius hevur krógvað seg við húski sínum. — Kanska áttu vit at boðið honum lív og grið og sloppið honum undan ofringini, um hann vil siga okkum, hvar Basilius er at finna«. „Hatta var onki vånaligt hugskot!« teskaði lands- hevdingin afturímóti. >Vorðið sum tíðindi at frætt: — Ein fyristeðumaður, ið svíkir sína egnu sam- komu!> Tebonius flenti. — Framhald ". ru