leygardagur 6. oktober 1979síða 9

Nr. 77 — 6. oktober 1979 1. Villdunnan Villy úr Svínoyar sókn svam sær ein túr í útsynningsódn. Odnin hon leikaði — dunnan hon svam rak eftir hæli, tó full ferð var fram. 2 Men Villy bert vendi og herjadi å — nú ættin lá undan leið skjótari frå! Og tá vóru glómur í Svínoyar sókn, tá Villy kom rekandi við útsynningsódn. Veitst tú, at ein nýggj bók er komin? Hon eitur »Mass og Milalikkur«. SVEND OTTO s. OG MILALIKKUR <= FØRGTS LÆKABAFT Sá :3 Bókin er skrivað og teknað av Svend Otto S. 6.B í Tveroyrar Skúla í fyrra-árið hevur týtt hana til for- oyskt. Hon kostar 32 kr. Bókin er um ein drong í Grenlandi, sum eitur Mass — og systir hansara, sum eitur Naja. Tann dagin, Mass fyllir 6 ár, hendir nakað: Um morgunin bankar á dyrnar, og uttanfyri stendur ein nýggj sleða og ein hundahvelpur, og øll hini húsfólkini: mamman, pápin, abbin og Naja rópa: >Tillukku, Mass!< Abbin hevði smíðað honum sleðuna. Mass og Naja fóru ein túr við sleðuni. Tey flutu avstað við nógvari ferð. Mass datt av sleðuni, men Naja fleyg víðari, tí hon dugdi ikki at steðga hund- unum. So hendir nakað spennandi. Myndirnar eru stak vakrar, og har er so nógv at síggja á teimum. Bókin er egiliga góð at lesa hjá teimum, sum eru eitt sindur eldri og eitt sindur yngri enn eg. Ansa Simonsen, 10 ár EIN HELIKOPTARA - — "fo " — — —.. = ”””Goy6G Klipp ut og boyggj LOYNIHELLID Síða 9 ameriku Hesir dreingirnir eru við einum skúlaskipi á veg til eitt land í Suðurameriku. Vita um tú kanst gita, hvat landið er. Á troyggjunum sært tú nevnini á dreingjunum. Tekur tú annan bókstavin í hverjum navni, so hevur tú 9 bókstavir, og setur tú teir rætt saman, fært tú navnið á landinum, teir fara til. Send okkum loysningin áðrenn komandi leygardag, so verður tú við í luta- kasti um eina virðis- len. eftir J. M. Neale Pambo Framhald 6. partur Nóg illa hvíld hildu tey leiðina fram tá ið leið út ímóti kveldi. Her í fyrstuni hevdu tey bert ferðast um nátt- ina, tí tey ræddust fyri, at onkur kundi síggja tey og smetta fyri rómversku myndugleikunum. Ikki fyrr enn tey fóru undir triðja partin av ferðini tordu tey at ferðast í ljósum. Bara um sjálvan middagin, tá ið sólin brendi av tí allarheitasta, góvu tey sær stundir til eina stutta hvíld. Tessvegna at slóðari teirra, Difilius, var so sera kunnigur har um leiðir, so eydn- aðist teimum nærum altíð at finna eitt væl vart skýli fyri náttina, og fram um alt eydnaðist teimum at finna fram á brunnar, so at tey altíð høvdu gott vatn til sín sjálvs og kamelarnar. Tað einasta,, sum Basilius nú stúrdi fyri, var at onkur kundi hava fingið snevilin av flýggjan teirra ov skjótt, so at hermenninir fóru at koma fram á slóðina hjá teimum og finna fram á gróðrarblettin, áðrenn tey høvdu funnið sær eitt trygt skýli. Tí hurtaði hann alla tíðina undir tey, at fáa tey at skunda sær, og tá ið fjórða dagsferðin leið ímóti endanum segði Difilius fyri teimum, at tey longu dagin eftir fóru at koma til gróðrarblettin: Tey høvdu ikki væntað, at tað fór at eydnast fyrr enn ímóti kveldi tann sætta dagin. At ferðin hevði gingist so væl, var eisini teimum avbæra góðu kamelunum fyri at takka. Tey høvdu ikki væntað, at teir fóru at roynast so væl, tí teir vóru klyvjakamelar og ikki ríðingarkamelar. Um morg- unin tann seinasta dagin vóru øll tíðliga á fótum Morgunmaturin var etin í skundi: eitt sindur av breyði, fikukøku og vín við vatni i. Sum allar hinar : dagarnar, varð viðferi bundið á kamelarnar, fólkini ” settust omaná, kamelarnir fóru á føtur og fylgið helt ferðina fram. Qll gleddu seg nú til, at tann langa ferðin skjótt var av. Tá ið tey hevdu riðið í umleið tveir tímar, komu tey úr oyðimerkini inn á eitt graslendi. Onkunstaðni stóð ein kaktus, onkunstaðni ein pálmi, sum bleiktraði við teim breiðu bleðunum í hegættini. Skjótt komu tey til veltan bø; hør- og hirsuveltur, ein smátta, sum var takt við pálmableðum, ein urta- garður við agurkum. Heyggjarnir vóru hægri her, sum små fjøll; eisini fjellini vóru hægri og brattari. Onkunstaðni rann ein lítil á, og har var alt so grent og fruktagott. So við og við lógu treini, húsini og velurnar tættari. Tað var tann fyrra bygdin í gróðrarblettinum, sum nú lá fyri framman. Spakuliga riðu tey inn í bygdina, sum æt Talmis. Har var-nógv fólk úti. Menninir stóðu og skuggaðu fyri eygunum við hondunum og stardu upp ímóti himli. Nógv málageipan var allastaðni. Einastaðni var ein, sum bað við harðari rødd. Øll tyktust vera sera redd Basilius hugdi upp í loft. Hann hvakk við og segði: „Sólin er við at myrkjast!« Nústaðni sansadu tey, at tað var farið at skýma, og at tað ikki longur var so brennandi heitt. Framhald