leygardagur 24. november 1979síða 11

Nr. 91 — 24. november 1979 sosialurin VEITST tú hvussu skjótt hesi dýr kunnu renna? (tá ið tey renna av tí harðasta) LOYSNIN á uppgávuni á næstseinastu barnasíðu: Tey trý tølini, skuldu sum leggjast saman UPPGÁVA til tey smærru bernini: Hvat er á hesi myndini? Set puslispælið saman — og send loysnina til Sosialin (barnasíðan), box 76, Tórshavn innan næsta leygardag. Vit kasta lut um ein vinning. (0 Tak ALLAR SKUEFURNIR DT. VPPA 0 == . — UPP - På LÍTA EITT, L771D PETTI BVENUM. — SVAVØLS P/NN / HONPDTPH. SATAN. OD LMR OKKURT. VAKURT PRPPIR SÆD FRB TI FA SKUFFURNAR — 7 = 3 AAR mø | Dørs 6LANSBILØT. Sida 11 To SKALT. BRUKR: 24 SVAVULS- DØSIR, PBPPYR - LITIR — 4117 UMLEIÐ 10 SVAVULSPINNAÆ 774, 7 - - BURTUR KOYR OKKURT SMART / DYR... 3 LOYNIHELLID eftir J. M. Neale Euthymius og spekilsið - 7. partur: Tá ið hann vaknaði morgunin eftir, skein sólin longu. — Og eftir tann dag hevði ikki spekt í hasum hellinum! — Tær somu segurnar ganga annars um hetta hellið, sum vit sita í, sum um tað, ið Euthymius stóð sína trúar-roynd f«. Cyrilla førkadi seg tættari til móður sína. >Vit vóna, at vit verða spard fyri tilikar hend- ingar!« læt í Basiliusi. »Hvi tað, påpi?« spurdi Filippus. >Hevði eg bara verið har! — So skuldi spekilsið fingið av at vita«! — »Ella fekst tú, sonur min! — Ja, Pambo, so hugsi eg, at tíðin er farin. Her er talvan. Royn og få sent hana til Ombi!« Pambo las skundisliga brævid igjøgnum. »Flavius Turbo til vin sin Markus, heilsan og sign- ing! Síðani tú ført frå okkum hevur alt vent sær til tað góða. Høvdu vit kunnað knytt samband av nýggjum, so skuldi eg greitt tær frá nógvum, sum tú hevði undrast um! — Men tað má bíða, til vit hittast aftur. Ver vísur í, at vit eru góð við teg, sum altíð. Heilsa vinum okkara í Ombi, serliga Omfyrius, Pambo og Frumentius, hjartaliga frá okkum! Vit vóna, at Frumentius ikki hevur fingið nakað mein av tí harðveðrinum, sum vit frætt hevur verið í Zericah. Okkara serliga kveða til tín, sum er besti vinur okkara. Alla tíðina spyrja vit okkum sjálvi, um vit tora at líta á, at vit nakrantíð hittast aftur? Til seinast tær blíðastu heilsur, eisini frá konu mínari og børnum minum«. »Hvørji eru hasi fólkini, sum tú letur heilsa? — Pambo? — havi eg ein navna i Ombi?« Basilius flenti. — >Nei, eg kenni ongan av teimum, Flavius Turbo er dulnevni mítt, og Markus er dul- nevni hjá presbytaranum. Nevnini, sum standa saman vð navninum á Pambo, eru bara sett har, so at navnið Pambo ikki skal vera so eyðsýnt. Og Pambo — ja, tað er tú! — Hygg nú her!« Basilius legði pappírspettið við holunum oman á vokstalvuna. — Í holunum á arkinum lósu tey tá hesi orðini: >Alt samband um Pambo í Zericah, sum vit tora at líta å«. »Frålikt!« rópti Pambo hugtikin. „Í hasum líkinum kunnu tit óredd senda brævið! — men nú noyðist eg at fara. — Um so er, at nakað illgrunavert fer fram í gróðrarblettinum, so skal eg royna at lata tykkum frætta tað. Annars komið eg aftur um átta dagar við útgerð. Og so leingi: Gud veri við tykkum! < Basilius takkaði honum einaferð enn, og so hvarv Pambo í náttarmyrkrinum. Tey legdu seg at sova. Faðirin, móðirin og báðir dreingirnir býttu náttarvaktina ímillum sín. Tí eldur- in máttf ikki slókna. Trælurin helt vakt hjá kamel- unum. Fremmandamaðurin 8. partur: Tvær vikur gingu. Basilius og tey høvdu gjørt sær tað rættiliga hugnaligt í hellinum. Difilus hevði selt kamelarnar í hinum gróðrarblettinum og fingið nokk so góðan prís fyri teir, at hann helt ikki, at nakar har hevði givið sær far um, hver hann var, ella hvaðani hann kom. Øll høvdu tey nærum vant seg við teirra nýggju tilveru. Nú bíðaðu tey spent eftir Pambo, og helst eftir teim tíðindum, sum hann hevði at bera Tey sótu júst og fingu sær nátturða, tá ið tey hoyrdu ljóð niðan úr gjónni, sum gekk niðan til hell- ið. Og um eina letu var Pambo har. Hann hevði nógv at dragsa. »Skundid tykkum, far ein oman á handa hjallan, og fá alt niðan áðrenn tað verður myrkt!< rópti hann, tá ið tey høvdu heilsast. So við og við varð alt, sum Pambo hevði havt við sær á einum esli, borið inn í hellið. »Hvørji tíðindi úr Ombi?« Framhald