leygardagur 12. januar 1980síða 8

Sanna í summarfri - — 00 Sanna er so spent at fara í summarfrí hjá ommu og abba. Beiggin skuldi við. Sanna er 10 ár, beiggin er 12 ár Meðan tey eru hjá ommuni og abbanum verður grind, og tey fara niðan á eitt fjall, og tey fara at fiska, og tey hava heimalamb, og tey upp- livdu nógv annað stutt- ligt. Bókin er góð — hon er lett at lesa, tí hon hevur 30 stórar bókstavir. Hon kostar 24 kr Sigrid Andreassen, 9 ár Klintrimús og hini dýrini í Valbakka- skóginum Bókin er um dýrini í Val- bakkaskóginum, hvussu tey liva. Revurin er óreinur at eta hi men so gera dýrini dýrini, eina avtalu um, at øll eiga at vera góð hvert að, tí ella verða við ann- ngi smá dýr eftir í skógini Einaferð hevdu menn- iskjuni rænt bjarnaung- an Murrimann, hini dýr- ini vóru so forharmað, og tey fingu revin at hjálpa sær ímóti menniskjunum. Bókin er egiliga stutt- lig, serliga í seinastuni. Bókin er vakurt prentað og innbundin og kostar 38 kr Randi Serensen, 10 ár Til fjalls og fjóru I fjør komu út tríggjar bekur, sum Christian Høj hevur skrivað. Tvær teirra »Barnasøgur Ile og »Barnasøgur Ille hevur K.F.U.M. Tórs- havn givið út, meðan Feroya Lærarafelag hev- ur givið út >Til fjalls og fjøru«. »Til fjalls og fjøru« kom út fyrst i november 1979, just sum Chr. Høj fylti 75 år I békini eru 18 søgur, sum Chr. Høj gjøgnum årini hevur skrivad »Mina Jólabók< Christian dugir væl at siga frå. Søgur hansara eru lættar at skilja hjå børnum. Sum heild eru tær ikki veruleikafjarar, men tær hava nakað at siga børnum, tær hava ein boðskap at bera. Ein kristin dámur hvílir yvir søgunum, men av teirri orsek vera tær ikki verri, heldur tverturímóti. Myndirnar í bókini eru frálíkar, men heldur fáar í tali. Prentið í bókini er gott, hon er sett við stórum stavum, ið eru lættir at lesa Chr. Høj hevur stóra tøkk uppiborna fyri dygdararbeiði sítt at ríka barnabókaheim okk- ara G. Skrivið til Barnasíðuna sosialurin Nr: 3 — 12. januar 1980 Til tykkum Ein sega við t. Týsdagin tann tíggjunda, tingaðust Tina og Turid, tí tóku tær tantu Trinu til teirra, týðiliga tann týsdagin, tí teimum tørvadi turran tosk til ta tíðina. Tummas tamdi tann tunga troytta tarvin, tí tað trongdi tarvurin til, tað trúði Tummas. LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale Gróðrarblettinum >Vit takka tær fyri, at tú ert komin, håttvirdi, hvat so enn er orsøkin til, at tú hevur leitað eftir okkum«, segði Basilius. »Men kemur tú ikki fyrst við okkum inn í helli okkara at rinda meðina, áðrenn tú sigur okkum, hverji erindi tíni til okkara eru?« >Ég komin innar við tykkum“, svaraði Euthymius, »men eg kvíði fyri, at tit fáa ikki nógvan frið í nátt. Tilhaldsstað tykkara er funnið. Fimti hermenn eru komnir úr Zericah at leita eftir tykkum. Longu í morgin verða teir her, og um teir finna tykkum, fara teir at drepa tykkum, so teir kunnu fáa ta løn, sum landshevdingin hevur lovað teimum, sum taka tykkum«. Basilius ornaði. Tað, sum hann so leingi hevði óttast fyri, var hent. Men áðrenn hann fekk málið fyri seg, spurdi Thekla, kona hansara: >Men hvat heldur tú, heilagi maður, at vit skulu gera, fyri at sleppa undan hesi vanlagnu?< >Ég eri væl kunnigur í hesi oyðuni. Longu áðrenn nakar av tykkum varð føddur, dugdi eg at finna loynisteð her. Óttist tí ikki! Eg skal fylgja tykkum í eitt helli, sum neyvan verður funnið og sum — skuldi tað kortini hent — ikki kann verða hertikið. Tað er ikki tríggjar fjórðingar higani. Savnið alt tað saman, sum tit hava fyri neyðini, fyrst og fremst matin, tí uppihaldið har kann gerast drúgt! Lýðið mini ráð — so vænti eg, tit sleppa undan! < Meðan hann tosaði, vóru tey komin til hellið. Difil- ius gjerdist ágvuliga bilsin, tá ið hann sá gestin. Í fáum orðum varð alt greitt fyri honum eisini. >Takið nú bara tað við tykkum, sum er heilt neyð- ugt, men skundið tykkum! Og takið so mikið, sum tit orka at bera! — Tað er best, um eg beinan vegin fylgi tykkum til tað nýggja hellið. Um her er meira. enn tit bera eina ferð, má tann sterkasti av tykkum koma aftur eftir tí, sum eftir er«. »Hvussu við vatni, háttvirdi fadir?« spurdi Difil- ius. >Megu vit eisini dragsa tað við okkum ?< »Nei — bert eitt skotmål frá hellinum er vatn, so mikið tykkum nýtist. Í skundi vórðu neyðsynjarverurnar pakkaðar saman. Basilius býtti mjelið sundur í smærri posar, so tað var lættari at bera. Klædnaplegg, máttur og rekkjuváðir var alt neyðugt, ein stór vatnkrukka, nekur biker, ein leðurfleska við víni, eldferi (steinur og stál), kyndlar, tvær eksir, nekur vápn, alt varð sett út uttan fyri hellið. Irbissinum sleptu tey leys- um. Alt annað mátti vera eftir í hellinum. Difilius helt, at tey skuldu grava tað niður, men tíðin var so knøpp; og Basilius og einabúgvin vónaðu, at her- menninir ikki fóru at kanna hellið so gjølla, ti tað bar orð fyri at spekja so illa har. Mánin kom undan. Træstubbarnir, fjellini og tað síða grasið við kelduna kastaðu skuggar, sum vóru åtøkir spøkilsum. Veðrið var kalt og ófýsið. So fóru tey úr Pan-hellinum at leita sær eftir einum tryggari skýli. Euthymius gekk á odda. Hann bar ein stóran sekk av mjøli, sum kundi ovbyrjað ein mann, ið var yngri enn Euthymius. Tey gingu heilt niðan á fjallið og oman í ein dal hinumegin. Í fyrstuni vórðu fjellini lægri og lægri, og dalarnir vóru fláir. Men so við og við vórðu fjellini brattari og villari við hamrum og trøllsligum gjótum, og ein kensla av einsemi og óhugna seig saman um tey«. Í meir enn ein tíma hevdu tey nú fylgt tí lætt- gongda einabúgvanum. Leiðin lá um fleiri fjall, fram- við gjáum, sum tey ikki altíð hómaðu á botn í. Við hvert hevdu tey gingið eftir so smølum rókum, at tey hverja letu óttaðust fyri at snáva á og fara sendandi niður fyri. Viðferið var tungt at dragsa. Men ikki var ráðiligt at hvíla seg. Tey gingu tig- andi uttan stødg, einsamøll í myrkrinum. At enda komu tey at einum fjalli, sum tóktist brattari enn hini, tey høvdu gingið um. Tá ið tey vóru komin upp í hålvt fjallið, steðgaði Euthymius á. »Her er tað!“ segði hann og læt posan falla av sær. >Tað eru longu nógv ár síðani, eg var her seinast, og inngongdin tykist vera heilt tilgrógvin, men eg eri vísur í, at hetta er rætta staðið! a Euthymius peikaði á fýra runnar, sum stóðu tætt- ir saman. Ein stórur steinur lá har eisini. >Ferkið steinin burtur!« segði einabúgvin. »Men ansið eftir ikki at røra runnarnar, brotnar greinar kunnu siga frå!« rópti Difilius. >Rætt hevur tu«, segði Euthymius. »Men teir kunnu nú leita sum teir vilja, eg hugsi ikki teir finna hesa inngongdina«. Difilius og Jóhannes royndu at flyta steinin, men Basilius og Filippus máttu koma teimum til hjálpar. Varisliga loystu teir steinin úr moldini og ferkaðu hann til síðis. Eitt myrkt hol sást undir honum. Upp úr holinum kom kaldur vindur. Ja, hatta er so hellið! — Komið nú aftan á mær!« segði 0 og gekk undan. Hans“ legði seg á knæ og trilvaði seg niður í holið. Hini grulvaðu aftan á honum. Holið gjørdist skjótt víðari, eina manshædd til ummáls. Tað gekk alianvegin tvertur igjøgnum fjallið, og munnin hinu- megin var nógv víðari. Tá ið tú hugdi út har, sást tú beint niður í eina djúpa avgrund. Basilius gekk fram á tromina og hugði niður. Niðri I gjónni var heilt myrkt. Hinumegin sást jevn brekka niðan á fjallið. Úr hellinum var steyrrætt berg um 20 metrar niður, og uppi yvir hellinum næstan steyr- rætt líka so hegt. Framhald