Sosialurinarkiv
Sosialurin 1980-03-01, síða 8
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

leygardagur 1. mars 1980síða 8

‹ fyrra síða allar 16 síður næsta síða ›

Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.

Tekstur á síðuni

Síða 8 Kavamaðurin, sum hvarv Nú vil eg skriva tykkum eina søgu. Einaferð var tað ein genta og ein drongur, tey spældu altíð saman. Ein dagin var kavi úti. So fór drongurin út til gentuna at spyrja hana, um hon kundi koma út at gera ein kavamann. Tey so gjørdu. So nakrar dagar seinni, so spyr gentan, um tey skulu taka hann inn. Ja, so tek- ur gentan hann inn, og um morgunin fer gentan upp, og tá sá hon, at kavamaðurin var horvin. Hon fór at gráta. Heilsan Lív Skoubo Jonna, sum er 7 ára gomul hevur sent okkum hesa tekningina ———— /"— 2000 sm ———— JR MAÐUR Í SyggN — FAN 1 1 Í Send loysnina á krossorða-gátuni til Sosialin arnasidan), box 76, Torshavn innan komandi leygardag. sosialurin VT GERA «tt fall spal FOTBOLTURIN = VATTÆTTI - HV . 1IRLIN! = EIN PORPIRS-BA ,SOM TO LI1IBR FRIÐ 7 VÍÐ Kl/STURBANDI. Í (ELLA EIN STØR SVÆVULDSS, BORÐIÐ HAR EIN SÍÐA ER mg BURTURSKORN ) A 3 I. BYRA viÐ Ár LEGGJÐ BOLTIN Í MIÐJUNP (TEL SO í 2. VÍTA HVUSSU WOGV HAL TT KUNNI BLÍSA HVØR. > lv SKALT BROKR : EINA VEITRURÐ #27 8777 VØITPETT) — PAPP ELLA "HUL KLISTU /3 LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale Eitt marg- háttligt bræv Thekla tagdi. „Um tað bert eru snildir, harri, so munnu róm- verjar fara at vera á varðhaldi í nátt. Í morgir kundi eg so farið niður og vita, hvat har er á vási. Tá hevði eg helst eisini hitt Aristides, um brævið var ekta«. >Húsj, hoyri!« Eitt neyðarsligt róp. Difilus gekk tá yvir at munnanum. »Sløkkid!« teskaði hann. Varisliga dró hann for- hangið til síðis, legði seg skerflatan og ók fram at tromini. Júst tá kom mánin undan tindinum, og dalurin og fjallið yvir av teimum lá í bleikum mána- lýsi. Ein leta gekk, so høvdu eygu hansara vant seg við myrkrið. Hann helt seg síggja eitt fólk standa beint niðri undir hellismunnanum. Annars tyktist alt at vera friðarligt. Eygu hansara leitaðu oman og niðan gjøgnum dalin. — Har var einki at síggja! Skepilsið undir honum flutti seg úr stað. Ein steinur til støddar sum ein nevi kom fúkandi, hann rakti ikki á hellismunnan og datt niðuraftur Einaferð afturat læt Difilus eygu síni leita gjøgn- um hvenn krók í dalinum. Onki var at síggja uttan skepilsid, sum blakað hevði steinin. So mundi brævið vera ekta kortini. Difilus mundi rópt niður til mannin, men so helt hann, at hann átti fyrst at siga harra sínum frá. Líka so ljódliga, sum hann var kropin fram á tromina, kreyp hann nú innaftur. Var tað ikki mannamál hann hoyrdi? — Difilus lá pinnastillur. — Sanniliga! — Tað ljóðaði sum tveir ella tríggir menn, ið tosaðu spakuliga sínámillum. Varisliga kreyp hann út aftur á tromina. Mánin skein eitt sindur inn vinstrumegin í hellismunnan- um. Maðurin, niðriundir hevði verið, var horvin 12. partur: Difilus læt eyguni aftur reika í myrkrinum. Var har ikki okkurt, ið skygdi í månalysinum? — Hasir skuggarnir kundu koma av fjallinum ella av einum knútutum træbuli. — Men har! — Nú fluttu teir seg! — So var hann ikki í iva longur! — Difilus andaði tungan. Hevði hann havt rópt! — Hann tordi ikki at hugsa um, hvat so var hent. — Spakulig kreyp hann innaftur. Hann hongdi for- hangið væl og virðiliga upp fyri aftur og fór inn í hellið. »Hvussu var, Difilus?« >Brævið er falsað. Tveir ella triggir menn standa har niðri. Eg sá sverðið hjá einum skyggja í mána- lýsinum, tað munnu vera hermenn... »Gud havi lov, at vit ikki lótu okkum lumpa«, teskaði Thekla. >Men tað var nú bara gott, at teir royndu hesar snildir«, segði Basilius. >Tá ið teir einki hava fingið burturúr, so halda teir bara, at hellið er tómt og so — kunnu vit kenna okkum heilt trygg! — Nú ræður bara um, at vit halda okkum kúrr. Ljós nýtist okkum ikki nú. — Tað hevði verið allarbest, at vit legdu okkum at sova«. Miseydnadar snildir 13. partur: Tað hevði ongantíð verið Pambo fyri áður! Hermenn- inir vóru ikki meir enn komnir til Zericah, so streyk hann avstað at ávara Basilius. Hann stongdi í skundi. Hann ætlaði sær at ganga ein veg, sum var styttri, men sum hann ikki hevði gingið nú í nógv ár. Men hann mundi vera sneiddur ov tíðliga til viks, tí tá ið myrkrið kom á hann, var hann so púra vilstur Framhaid ——————— &—|——»———æ———£»£——[|$”8——