mikudagur 18. juni 1980síða 2

Síða 2 okkara beina- samastu og vinsælastu er farin. Við deyða Knud Lútzen s hevur mangur mist ein trúfastan og hjartaligan vin, sum svárur saknur fer at kennast i. Dáttliga komu bodini frá hesi meiningsleysu deyðsorsekini. Uppaftur dáttligari kendust boð- ini, tå tú fekst tey úti í ti friðsælastu náttúruni — ti náttúru, sum Knút hevði lært teg at farið um, at virt og víst tær á hennarg litillætni og stórbæri Eina av Ja. mangur gamal skótavinur man hesar seinastu dagarnar hava steðgað á, og latið minn ið hvilt við tær letur, tá reikaði kring landið — um fjøll, upp á tindar, yvir dalar, við vetn og bygdir — ella minst á hugnaligar letur í skóta- legum ella smáttuni frammi við Gjónna Knút var oftast mið- depilin. Hann kom við hugskotunum, skipaði fyri — tók stigini — og nút var av sonnum eitt felags-menniskja hóast tær minnisrikastu løturnar, eg havi havt saman við honum, eru. ta vit tvelreini gongu- og bilturu summarkyeld sótu á kkjunum við opnum glugga og 1 fl 1 Trúfastur altið var maður Leturnar saman við Knúti vóru ríkar og altið lærdi tú okkurt ella komst at kenna onktan Hvar enn tú komst við honum, metti hann onkr- um, sum hann kendi — eitt boð um vinsæla lyndi hansara — og altíð gav hann sær stundir til eitt prát. Knút kendi nógv fólk kring alt landið og hann átti tey evni at knýta tey at sær sum vinir. Hann kom væl til sættis við flest øll og gjerdi ikki mun á lágum og hegum Hann fann seg til rættis allastaðni. Ongan setti hann eftir, og altíð tók hann sær av teimum. sum á einhvønn hátt ikki kláraðu seg Hetta opinskáraða og beinasama lyndið, men tó lítillætna og hóvliga medferð hansara, gjørdi, at hann var væl dámdur av viðskiftafólkunum í dagliga yrki sínum — krambaryrkinum Utbugving vann hann sær i Danmark og heim- komin seinast i fimti- årunum starvadist hann meginpartin av tíðini í ymiskum handilsfyritøk- um i Havn. Frå hesum yrki hansara man tann stóra fjøldin kenna og minnast hann, men tað man vera frá skotatidini »g gróðrarríku skótaleið- aratið síni, at hann fann sinar næru vinir við sum ein av leiðaru num innan Skótalið Sig- munds Brestisonar, og førdi liðið fram til ein av tindunum í segu tess Soleiðis fekk hann stór- an týdning fyri frítíðar- virksemið hjá teimum ungu í Havn, sum tá ikki høvdu teir møguleikar sum i dag eru til taks, og mong foreldur minnast Knut við takksemi fyri tað arbeiðið, hann hesi ár fekk úr hondum Innan hetta virkisekið prógvaði hann sínar frá- líku leiðara-eginleikar Hann legði nógv fyri sjálvur — ongantíð spardi hann seg — men hann dugdi eisini at býta ábyrgdina út og seta nýtt fólk við Eftir at vera farin frá sum virkin leiðari, veitti hann mangan eina hjálp- andi hond. Sum úlva- ella skótaleiðari fórt tú ongantíð fánýtis til Knút. Hann var altíð góður í ráðum, og fleiri úiva- ella skótaleiðarar enn eg munnu hava fingið góða vegleiðing frá Knúti í teimum ofta truplu byrjanardegu- num. Í slíkum feri vísti hann framúr pedagogisk evni, sum eg ofta havi undrast á Eftir eini litlari letu — ofta eftir toganir — vart tú greiðir yvir, hvussu skeivar metingarnar og tankarnir, tú uppruna liga hevði ætlað, vóru Knút var eitt stórt menniskjað, sum mong minnast við stórari virð- ing. Sum oftast var hann brosandi og í góðum lag, men hann hevði eisini sinar tungu letur, hóast hann sjáldan lat tær koma til sjóndar. Lagn- an var honum ikki til vildar og hann merkti sanniliga lívsins beisk- leika at kenna. Í mong ár var hann merktur av sjúku Knút hevði tað ikki altið lætt. Heldur ikki var hann altið líka lætt ur at fara um, men kendi tú støduna, hann var í barst tú yvir við honum Tó rann tunglyndið altíð skjótt av honum. hann blíðkaðist og brosaði sum áður Hann ynskti tað ødr- visi, men lagnuni forðar eingin Ríkar standa eisini tær mongu leturnar saman við Knúti og mammuni Metu í heiminum við Landavegin. — Haðani hevur tú altið mett blíð- skap og vælvild algað verður trufasta vin ohann mortensen Nr. 47 — 18. juni 1980 Soli Deo Gloria I kvøld kl. 22 er andakt við Ástu og Lýður Lyder sen. Í annaðkvald steingir matstovan kl. 19. Evangeiiihúsið Utifundur í Vestmanna kl. 71 21 Missiónshúsið við Landavegin Í annadkvøld, hoskvøld, dagbókin er metið kl. 20 við Absa- lon Matras, trúboðara. Evangeliska reddin Hoyrist hvert månakvøld kl. 22.30 á feroyskum frá Monte Carlo, millum- bylgja 205 m (1466 kHz). Orð krossins Hoyrist hvert månakvøld kl. 23.15 á islendskum frá Monte Carlo, millum- bylgja 205 m (1466 kHz). bøkur og blød Nyggj skaldsøga um føroyska gentu Henrieth Pedersen Trækfuglen Thaning & Appel Henrith Pedersen: træk- fuglen. Utgevari Thaning & Appel. Kost- nadur: 73 kr. 168 sidur. Kåputekning: Inga-Britt Liljeroth. »Trækfuglen« er heitid å eini skaldsøgu, sum Hen- rith Pedersen hevur skriv- að. Henrith er fødd í Tórs- havn og evnið í bókini er metið hjá eini føroyskari gentu við stórbýin Keyp- mannahavn. Hetta er onn ur skaldsegan, sum Hen rith gevur út Trækfuglen greiðir frá im feroyskari gentu úr rov sum sevtjan ara gomul fer til Ke vpmanna havnar at arbeida i husi, um hennara mót upp á stórbýin, og longsul og dreymir hennara eftir Før- oyum. Hon verður trúlovað, verður við barn. Sam- stundis verður drongur hennara skotin av týskar- um Eftir stríðslok vendir hon aftur til Feroya, men tá er hon ikki tann sama, men ein fremmand, sum ikki finnur seg til rættis og fer aftur til Danmarkar. Tad verður um fråsøgu evnini hjá Henrith Peder- sen. at tey eru vaksin munandi. sidan hon gav skaldsøguna »Adalin« sum var tikin seinasta ar ur 19royskáari søgn SEE se —— a