leygardagur 4. oktober 1980síða 20
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Ingveldur Hjaltested og Jónina Gísladóttir í Fuglafirði:
Sum at hoyra eina
litla operu
Aftur fekst tú hevi at
hoyra eina konsert, sum
borin varð fram av fremm-
andum listafólki. Og eisini
hesaferð var tað Konsert-
felagið, ið bar so í bandi,
at fáa hesar frægu íslends-
ku »stelpurnar«: Ingvel-
dur Hjaltested, sopran, og
Jéninu Gisladéttir
pianist, til bygdina
60 fólk vóru samankomin
at lurta eftir framúr
góðum sangi og
fylgispæli, og spell er, at
ikki fleiri leggja frá landi
tá ið tílíkar letur bjóðast
Í mun til tað fólk, ið
hyggur at fótbólti, var
hetta lítið. Men prosentvís
mundi hetta
nógv og tað fólk, ið vitjar
tílíkar konsertir í útlond-
um — kanska eitt »dism«
meir
Umi
vera eins
Umseta kenslurnar
Mong eru tey her á landi,
ið dáma sang og dyrka
hesa grein bæði tíðliga og
síðla. Alt gott um tað.
Men tað, sum undrast
verður á, er, hví fólk, ið
eru sangglað — ið syngja
dagliga fyri eðrum, ikki
meta upp og lurta eftir
eini sangkvinnu, sum
hevur fleiri áramál aftan
bak sum operasangarinna
og hartil eisini eina
drúgva sangútbúgving
Tilfarið, ið er lagt í tílíkt
menniskja, er fjølbroytt
musikalskt talent, góð
redd, gott minni, sjónleik-
araevni o.s.frv. Alt hetta
er lagt niður í eitt fólk, og
tú fært eisini at síggja og
uppliva at so er, tá ið slík
listafólk trína á pallin og
umseta kenslurnar við
reddini, varrunum, eygun-
um, andlitinum sínari
heild og ikki at gloyma
kroppin, ið andar av inten-
siviteti, resonansi og rerir
seg í sterri og smærri
rerslum. Alt hetta er upp-
bygt av einari venjing. ið
ikki hevur verið tilvildar-
lig, men í sannfering um,
at tað at syngja rætt og
tolka tað, sum sungið
verður, krevur dygd, ein
góðan etiskan og estetisk-
an vilja fyri at kunna
framelska tað duldarfulla,
sum er lagt niður í eina-
hverja líst. Í hesum fer-
inum er tað sanglistin, ið
hugsað verður um.
Stórbær
og dramatisk
Hóast Ingveldur Hjalte-
sted var einsamøll á palli
hetta kveld, tóktisk tað,
sum ein lítil opera varð
framferd. Kynstrug sam-
ansjóðaði hon áhoyrarnar
og seg sjálva — saman við
pianistinum sjálvandi —
til ein dialog, sum ringt er
at greiða frá, men sagt við
fáum orðum: sum bert
listafólk kunnu framm-
ana. Um skotið verður
rætt, so er rødd hennara
ikki lyrisk, men haraftur-
ímóti stórbær og dramat-
isk, um sagt kann vera
soleiðis.
Seinna helvt av skránni
gekk munandi betur enn
tann fyrra. Rúmið var
heldur kaldligt, og ikki er
hetta tað besta fyri redd-
ina. Men hon yvirvann
henda trupulleika og tað
má sigast, at hon var sera
tekkilig, tá ið hon sang
operalegini eftir Puccini
Ei dáni í, at áhoyrararnir
livdu við í streyminum,
bæði frá klaverinum og
henni. Kann tað ikki hugs-
ast, at hon merkti hesa
ósjónligu kontakt? Ver
vísur í ti. Gott »samstarv«
var millum hana og áhoyr-
arnar — ein góður dialog-
ur. Hetta var eisini orsak-
að av einum góðum,
musikalskum væl saman-
settum klaverfylgispæli
av Jóninu Gísladóttir, ið
bygdi væl upp undir song-
legini. Gott samstarv var
eisini teirra millum.
Livst so spyrst
Hetta var ein góð og frålik
konsert. Og betri hevði
hon óivað verið, um fleiri
fólk hevdu vitjað hana.
fr
|
—
Men ikki kann meira ger-
ast, enn at bjóða tónleika-
fólki henda vegin og lýsa
konsertirnar í útvarpi og
blødum. Meguliga fer
ansurin fyri tílíkum tón-
leiki at mennast í framtíð-
ini, tí ikki verður so lítið í
dag gjørt við sang og
tónleik í skúlunum. Og on-
kuntíð fer tann skúlanæm-
ingur, sum í dag eigur eina
blokkfloytu, at verða
trúgvur áhoyrari.
Tað ér vón til. Meguleik-
arnir eru nógvir — livst so
spyrst.
Frits Johannesen
Ein byarmynd hvervur. Baldursbrá handilin. har mangur havnarborgari
hevur keypt morgunbreyð, er ikki longur. Hann stongdi í vikuni
langar og na
Simonsen er. Hann
sonur Ands E
g
Joensen (
TI IC IC SS SS SS SS SES SS SES SS SS SS SS SS 96 36;
EXNARNRÁRNARRI
Kanningar
u ættargranskarar
nú komnir fram til hver
hin áður ókendi Preben
— Hann er múrari!
Pauli Ævlesen
Óli í Áarstovu
í Fi |
#
Í staðin fyri at døma
handilskvinnuna Í
Vestmanna, sum hevur ;
selt sevdamedisin, fer
ákæruvaldið at krevja ;
at landsstýrismaðurin,
sum hevur givið loyvið
skal eta alt seyðamedi-
NN ———