mikudagur 4. november 1981síða 16

Framhald av síðu 7 lendingar til at útbyggja teirra vatnorku Varðveita náttú- runa! Tí havi eg ilt við at skilja tey ella teir, sum hava so nógv ímóti vatnútbygging her heima hjá okkum sjál- vum fyri at varðveita náttúruna, tá tey onki hava ímóti, at íslendingar broyta sína náttúru fyri at skaffa okkum orku. Í dag eru vit bundin av teimum oljuframleiðandi lond- unum, og tey seta prísin á oljuni, sum teimum lystir. Hetta er ein ring staða hjá okkum og eðrum londum at vera í, tí mátti tað verið heilt natúrligt at vit fyrst útnyttaðu alla ta orku, ið vit sjálvi eiga fyri at blíva so sjálvbjargin sum gjerligt. Legmaður nevnir eisini AAA AAA AA AA Framhald av síðu 9 før. Hesar stødirnar eru so kortini royndar aðrastaðni og ganga væl. — Eg haldi ikki, at vit hava ráð til at vera ov var- nir. Skulu vit fáa nekur úr- Blómubúðin >FLORA< Vit hava fingið nytt telefonnummear til 16044 Hoydalsvegur 8 Tórshavn Vit senda um alt landið rt. MEÐ ugur LYATIOM | eitt sindur um orku. Hann sigur: >Ein ídnaðargrein, sum landsstýrið ætlar at stuðla, er framleiðsla av vindmyllum. Orkufram- leiðsla av vindmyllum er enn, sum legmaður á royndarstigi, men tað er einki at ivast í, at hetta í framtíðini verður ein tíð- andi orkukelda, serliga, tá ið tað verður hugsað um at nýta hesa orkukeldu til upphiting«. Her heima hjå okkum hevur nógv verið tosað um ídnað hesi seinastu árini sum eitt alternativ til fiskivinnuna, og ásannast má, at nakað er hent á hesum eki, men tað er so, at ein partur av hesum ídnað er orkukrevjandi, og tí verður hann ikki kapp- ingarferur við tí orkuprísi, sum vit hava í dag, og hesin prísurin verður ikki at minka, so leingi sum orkan verður framleidd slit, so mugu vit eisini royna okkurt. — Eg veit væl, at onkur heldur tað er ov nógvur peningur at leggja 25 mill. kr. í eina smoltsteð. Men er tað nú tað! Hvat kostar ikki eitt fiskiskip. Og hvat fer samfelagið ikki at fáa burtur úr eini tílíkari stød! Uttan iva er neyðugt við eini sinna- lagsbroyting, soleiðis, at vit feroyingar ikki stara okkum blindar í tí gamla. Tað eru nógvir óroyndir meguleikar, og teir eiga vit at troyta. Fyrr enn vit hava gjert tað, vita vit ikki, hvussu fer at hylnast, endar Edmund Joensen. við olju. Tí er tað bráneyð- ugt at finna fram til aðrar orkukeldur. Samgongan ósamd! At enda sigur løgmadur: ..-og hetta er vent til andsteðuna: Vit ganga út frá, at tit, tá tit fáa fet- urnar fyri tykkum, fara at virka sum andstøda«. Eg haldi tó, at um tað er nakar, sum ikki hevur fingið feturnar fyri seg, so er tað samgongan. Tað hevði hon so ikki fingið í vártingsetuni. Tá kom tað fyri ferð eftir ferð, at stór og týðandi mál, sum landsstýrið legði fram, voru í ferð við at fara aftur við borðinum, orsaka av, at samgongan møtti ikki upp í tinginum, ella at teir vóru so rúkandi ósamdir um málini, men her var tað andsteðan, sum hevði fingið feturnar fyri seg, og vísti sína ábyrgd og tók um endan Ég ivist í, um sam- gongan hevur funnið fet- urnar á sær sjálvum og er før fyri at samarbeiða, ti ein hevur varðhugan av, at tað enn eru fleiri stór- mál, sum menn ikki eru samdir um. Tann, ið lurtaði eftir, tá útvarpið tosaði við Anker Jergensen, forsætisráð- harra, tá hann var á vitjan í Feroyum, hoyrdi Anker Jergensen fleiri ferðir siga, at hetta málið var landsstýrið ikki samt um, og ein hugsar um at hetta eru stórmál sum lands- stýrið skal samráðast við ríkismyndugleikarnar um longu í november í ár go sum hava stóran týdning fyri Feroyar, so er hetta heldur ódámligt. Í samgonguskjalinum stendur í eini grein, at mál, sum samgongan er ósamd um, verða ikki legd fyri tingið. Hetta pettið man ivaleyst longu verða strikad. Nu skal eg ikki geva samgonguni góð råd, men eitt er vist, at fyrrenn flokkar og menn, ið far upp í eina samgongu, hver í sínum lagi, duga at geva nakað frá sær sjálvum, soleiðis at finnast kann saman um eina felags- loysn, fyrr hava tit ikki fingið feturnar fyri tykkum. Tak, men meg skulu tygum ikki læra nakað um bíðitíðini hjá sjúkrakassalæknum ! AN NAÁNNSANSNASNARSS við so tjúkkari húð! — Ongantíð havi eg upplivað ein sjúkling, Mánasjúka Dóttur mín, sum nú er fimtan ára gomul, er lítil og neyðarslig. Hon hevur heldur ikki fing- ið mánasjúku enn, og tí fari eg at spyrja læk- nan, um tað hevur nakað við útviklingin hjá dótturini at gera, at hon ikki hevur fingið mánasjúku. Hon er rættuliga barnslig og als ikki so vaksin í tí, sum t.d. mamma henn- ara var, tá hon var í sama aldri. Hoast eg ikki haldi, at dóttur okkara mennist ógv...- liga seint, so havi eg lisið onkustaðni, at mánasjúka kemur, tá heilin er útviklaður eitt ávíst stig. Er tað so- leiðis, ella hvussu hongur hetta fyri- brigdið saman? Svar Spurningurin er ógvu- liga trupul og fjøll- broyttur. Ti er ikki gjørligt at svara hann i stuttum. Umhvervið hevur stóra ávirkan á, nær mánasjúkan kemur. Ju betri umstødur ein livur undir og færri sjúkur ein hevur havt undir uppvøkstrinum ger, at mánasjúkan kemur fyrr. T.d. í 1920-unum kom mánasjúkan í 15- 16 ára aldrinum, meðan tað nú er vanligari, at tey fáa hana í 12-13 ára aldrinum. Sjálvandi hevur tað nógv at siga, hvussu líkamið annars er út- viklað. Sum tygum skriva, er hon ógvuliga barnslig og lítil á vekstri, hevur sam- band við tað, at mána- sjúkan ikki er komin enn. Um mánasjúkan ikki kemur, áðrenn dótturin er 18 ár, má hon kannast nærri fyri at finna orsekina, tí tað kunnu vera ymiskar orsekir til, at mána- sjúkan ikki er komin í og viðgerð er megulig. Nýtið høvid at spyrja læknan! Og tað kunnu tygum gera við at skriva spurningin niður á ein lepa og senda hann til Sosialin, postsmoga 76, í Havn, og merkja brævbjålvan : >spyr læknana. NN INEEINNNMNESÅSNNNSNNINMÅMNVNMNNNNINNNNNSNNNSNNNNNININ NS SN Oli i Åarstovu [I