leygardagur 6. mars 1982síða 16

Framhald av síðu 15 Eg var blaðstjóri í fýra ár, men segði síðani irbeidid frå mær á blaðn- im H Tad var heilt einfalt iv teirri orsøk, at eg ikki í megnadi at lartil kom, at arbeidi mitt Vedurstødini eisini førdi ið sær, at eg noyddist at irbeiða har um næturnar Eg noyddist tí mangan at skriva blaðið degurða m, so sum mangan um eg skuldi eg ne ð sett Sosialurin var undir ógvuliga vánaligum umsteðum. Prentsmiðjan á Heygsbreyt var avoldað og slitin, og ikki vóru um- steður at gera nakrar ábetur, tí búskaparliga grundarlagið ikki var til staðar Torfinn fekk arbeiði á Postverkinum, har hann var í trý ár, til tað aftur komu boð eftir honum frá Javnaðarflokkinum Í 1977 gjerdi felags- stjórnin av, at nakað munagott skuldi setast í verk viðvíkjandi Sosi- alinum, og at eitt fólk skuldi setast burturav, at standa fyri blaðnum og leiðsluni av hesum. Hóast eg ikki heyði hug til at taka av hesum ar beiði sum varð mær utgivin bjóðað. so tók eg kortin! av, men bert við farloyvi í Postverkinum í eitt ár sigur Torfinn Tung spor Tað var í aug. mána 1976 eg byrjaði aftur á Sosialinum, og hevði eg vitað hvussu stór byrða var legd á meg, so hevði eg ikki tikið við, sigur Tor- finn og heldur fram: Búskaparliga stóð tað so illa til, at vit rættuliga fóru at umhugsa, hvat vit skuldu gera. Trupuleikarnar stóðust av, at ein roynd í 1974 var gjørd vid at umvæla prentsmidjuna, sam stundis sum ein fotoseti- SOSIALURIN maskina var keypt, sum byrjan til útbygging til off-sett teknik. Prent- smidjan skuldi so gera annað arbeiði, sum teir vónaðu kundi stuðla blað- útgávuna fíggjarliga, men hetta tiltakið hevði ikki víst seg at eydnast. Bú- skaparliga grundarlagið fyri Sosialinum var ti so vánaligt í 1977, at vit av- gjørdu at selja prent- smiðjuna og flyta blað- virksemið í húsini í Sjúrða- getu 9, sum vit høvdu keypt frammanunda. Tað vóru tung spor ær. tå eg noyddist > nja mn niðan á Heygsbreyt at siga fólkið upp á prent- smiðjuni, men hetta var einasta loysn, um vit skuldu fáa' Sosialin á føtur aftur, sigur Torfinn. Tá prentsmiðjan og húsið á Heygsbreyt var selt, byrjaði ein nýggj tíð fyri blaðið, og vit høvdu meguleika at arbeiða fram móti víðkan av blaðnum. Í 1977 settu vit ein blað- mann og eftir treimum árum vóru vit komnir so væl áleiðis, at trýggir blaðmenn vóru í arbeiði, samstundis sum upplagið vaks munandi. Í 1979 var Fólkatings- val, og Jákup Lindenskov, sum tá var Landsstýris- maður, varð valdur fyri Javnaðarflokkin. Vilhelm Johannesen, sum tá var blaðstjóri á Sosialinum fór í Landstýrið fyri Jákup, je og ein nyggjur bladstjøri skuldi setast Tad var heitt å meg um at taka vid sum blad- stjóri aftur, og hesum jått- aði eg, sigur Torfinn. Nútíðar blaðútgáva Vart tú eins ivasamur nú, sum fyrru ferðina? — Nei, tað kann ikki sig- ast, tí nú vóru umsteð- urnar viðvíkjandi blaðnum munandi broytt- ar. Eg hevði verið fyri- taksstjóri í nekur ár, og visti nágreiniliga hvussu steðan var. Frá at prenta eini 1500 eintek var upp- lagið vaksið til umleið 5.500. Vit hevdu fingið vælskipadar umsteður og gott blaðfóik. so eg visti Sum blað- og fyritaksstjóri er tað uppgav- an hjá Torfinni Smith, at sam- skipa arbeiðið á Sosialinum. — Kortini kann eg siga, at eg ongantíð havi kent, at politisku hugsjónirnar hava verið skerdar í royndini at samantvinna hesi bæði stervini. sigur Torfinn at tað bert kundi ganga frama. + Ert tú nogdur við Sosi- alin 5 Nei — tað haldi eg ongantíð at ein blaðstjóri skal vera, tí tað snýr seg ikki bert um at gera eitt gott blað og síðan at halda, at nú er væl. Tað er ein stór avbjóðing at geva blød út í dag, ti nú setur lesarin eðrvísi krev enn fyri bert fáum arum síðan, Um vit skulu vænta okkum eins góða fram- gongd framyvir sum sein- astu árini, so er tað nú vit skulu royna nakað nýtt. Hetta setur stór krøv til blaðfólkið og annað starvsfólk á blaðnum, sum eg eri sannførdur um megna sína uppgávu til fulnar, sigur Torfinn. Vit hava í fleiri ár arbeitt við ætlanum um at geva blaðið út fleiri ferðir um vikuna enn nú, men higartil er tað ikki eydnast okkum at finna eina gongda leið, um hetta skal gerast veruleiki, sigur Torfinn og heldur fram: — Hóast alla vælvild í á Dimmalætting, har Sosi alurin seinastu árini hevur verið prentaður, so noyð- ast vit at viðganga, at karmurin nú er vorðin ov trongur, um nakað muna- gott skal spyrjast burturúr, viðvíkjandi víðkan av blaðnum. Hetta hava vit tikið til eftirtektar, og avleiðingar- nar eru, at vit hava keypt eina pressu og nýggj hús, sum gevur okkum megu- leika at arbeiða fram móti einum sterri og betri blaði. — Fyribils er ætlanin at koma út tríggjar ferðir um vikuna, og arbeiða vit fram móti at gera eitt blað, sum samsvarar tíðini vit liva í. Vit hava nú fýra blað- fólk í arbeiði, og hetta skuldi gjørt, at innihaldið í blaðnum kann gerast meira fjølbroytt, eins og vit nú fáa meguleika fyri at taka upp ymiskt tilfar, sum ikki hevur verið stundir til áður. A Sosi- alinum hava vit altíð lagt dent á at fara nágreiniliga um tað vit skriva, og við fleiri fólkum er meguleikin eisini tilstaðar kunnu viðgerða fleiri mál, enn vit higartil hava kunna sett okkum fyri. Viðvíkjandi tíðindaflut- ninginum, sum alt meira er vorðin ein tíðandi táttur í Sosialinum, so fara vit at halda fram við hesum og útbyggja á hesum stað. Hevur erið minni politiskt til- kostnaðurin I far? Spurningurin er eins nógv, hvat tú heldur vera politiskt tilfar. Er ein frá segn úr Tinginum ella bý ráðnum meira politisk ent t.d tíðindaflutningur r um tað sum fyri "iii I Uli ferst í samfelagnum? Torfinn er hugsunnar samur eitt bil, og sigur síðani: — Viðvíkjandi tíð- indaflutninginum, so haldi eg ikki, at vit skulu flætta okkara persónligu politisku hugsanir inn í slíka frásegn, men heldur lýsa steðuna út frá flest møguligum síðum Tórfinn sigur víðari, at vit gera politisku hugsjónini nógv sterri tænastu við tí rætta tilfarsvalinum Harvið meiri eg m.a., at blød í alt ov lítlan mun lýsa viðurskifti hjá >van liga« fólkinum, viðgerða viðurskifti á arbeiðsmark naðnum, men leggja held- ur alstjóra orku í at siga fólki frá hvat onkur stjóri ella virkisleiðari heldur um landsins viðurskifti — Einaferð vistu flest - oll blød í landinum at siga frå, at fiskaselustjórin helt, at fólk bygdu ov stór hús. Vit fingu ongantíð at vita hvat »hini« ell meintu um húsini hjá fiskaselu- stjóranum! — Hví skal alt samfel- agið skoðast frá einum stjóra — ella virkisleiðara- sjónarmiði? — Vit skulu heldur ikki, eins og åvis blød hava hug til, — lýsa heimsins viður- skifti út frá politisku sjón- armiðum hjá blaðstjór- anum! Tosa seg tilrættis Hevur blaðskriving tin altíð samsvara tí parta menn tinir h 1VQ sk rit a og sagt“ Sosialurin stydjar Javnaðarfloksins stevnu- skrá og virkar tí fyri demokratiskari sosia- lismu. Medan flokkurin til tidir er i samgongu vid ødrum flokkum, er greitt, at hann ikki kann halda seg heilt til stevnuskrå okkara. Sosialurin har- afturímóti er ongantíð í samgongu við nøkrum, og kann tí tóna reint flag. Har eg havi mett, at flokkurin í åvisum førum er dekan ov kompromis- demokratiskur ístaðin sosialdemokratiskur, havi eg loyvt mær at tala at. — Hetta haldi eg vera eina styrki fyri flokkin eins og fyri blaðið sum heild. Tað er komið fyri, a eg havi verið ósamdur við um, men eg havi loyvt mær at siga mína hugsan, eins og teir hava sagt sína. Vit hava kortini altíð skilt hvenn annan, og eg havi ongantíð fingið ábreiðslur fyri hetta. Lýsingar Lýsingar eru tíðandi tátt- ur fyri blaðið búskapar- liga. Hevur tú ongantíð kent tað sum prostituion? Eg havi ongantíð verið bangin fyri at við- ringid, at Sosialurin við hvert hevur verið noyddur selja nakað av sær sjálvum fyri lýsingar. Tað ru all blød, sum hava lýsingar sum innteku- keldu. Kortini hava vit ikki hildið okkum aftur fyri at gjort vart við ymisk viðurskifti, sum hava verið átaluverd, — sjálvt um tað hevur kosta blaðnum nakrar lýsingar. Tí haldi eg ikki, at vit »selja« okkum, tá lýsing- arkeldan ikki fær loyvi at skerja skrivifrælsið. Oli Breckmann hevur mælt fyritokum frá at lýsa í Sosialinum, tá tær við hesum fíggja sína egnu undirgongd? Hetta hevur Óli Breckmann fullkomiliga misskilt, tí hann átti at vitað, at hvorki flokkurin ella Sosialurin hevur áhuga fyri at forkoma hesum fyritøkum, sum hann sipar til. Tverturímóti, — fær Óli Breckmann og stórkapit- alurin fyrst frítt rásarúm, so vera tað hann og hans- ara líkar, sum forkoma somu fyritøkum. Hetta skulu vit ikki so langt aftur í tíðina at finna fersk dømi um, sigur Torfinn. Tað hevur verið manna- gongdin, at blaðstjórar verða landsstyrismenn. Er hetta eisini ein lopfjøl tu ætlar at nyta?å — Nei, tad havi eg ongar ætlanir um. Fyri mær eru oll politisk størv ålitis- størv, sum tann einstaki skal røkja so væl sum møguligt. Ti haldi eg tað vera eins stór uppgáva at vera t.d. blaðstjóri sum tinglimur ella landsstýris- limur, har uppgávan er at gera eitt arbeiði til felags gagn fyri samfelagið. Tú ert eisini floksskriv- ari. Hvonn týdning hevur tað fyri flokkin? — Sum floksskrivari er tað uppgáva mín at sam- skipa arbeiðið innan flokk- in. Í dag, nú alt gongur ógvuliga skuldisliga fyri seg, er tað neyðugt fyri polittikarar, sum úteftir mynda flokkin, at teir hava haldgott grundarlag at arbeiða á. Hetta er m.a. tað ein floksskrivari skal fremja. Tað er ikki umráðandi hvat polittiska starv títt kallast, — bert tað verður gjørt til felags gagn fyri flokkin og hervið eisini fyri amfelagið sigur Fólk á gotuni Hvat lesur tú helst í Sosialinum? Hvat kundi tå um- framt hetta hugsað tær at lisið? £ Svanhild Danielsen: — Lesarabrøv og har- næst tidindi og grein- ir av nyggjum i Før- oyum. Eg haldi tad hevði verið gott um ein brævkassi var í blaðnum, — her hugsi eg serliga um sosial- ráðgeva Henning Tausen: — Fyrst tær politisku greinirnar, síðan les- arabrevini. Annars haldi eg at blaðið er fjølbroytt í innihald- inum, tó at eg kundi hugsað mær politisk mál meira vidgjørd, eitt nú ungdóms- málið. Marianna Simonsen: — Oddagreinina, síð- an yvirskriftir og tær greinir, sum eg festi meg við. Eg lesi helst eisini uttanlandatid- indi um nekur eru í blaðnum, eins og eg altíð lesi útvarps og sjónvarpsskránna. Serliga útlendsku útvarpsskráðirnar sa- man við tí føroysku, hava mín áhuga. Ein góðan brævkassa sakni eg í blaðnum | $ + : A ———— LE — Kode i