leygardagur 29. mai 1982síða 6

Síða 6 tíðindablaðið Útgevari: p/f sosialurin Postsmoga 76. 3800 Argir, telefon 11820 Fyritaksstjóri og blaðstjóri: Térfinn Smith låbyrgd) Blaðfólk: Høgni Djurhuus, Dagny Joensen, Jóhann Mortensen og Jan Miller Lysingar: Årni Joensen Uppseting: p/f sosialurin. Prent: p/f pressan 1981 Dómurin appelleraður oddagrein DOMURIN, sum Føroya rættur feldi yvir blaðstjóran á Sosialinum, er appelleraður. UM SAKIN bert snúi seg um hin eina spurningin, um Fólkaflokk urin var facistiskur ella ei, kundu vit konstantera, at rætturin ikki hevði somu uppfatan sum vit, hvat liggur í orðinum facisma. Av teirri orsøk fóru vit neyvan víðari við sakini. Hetta er fyrst og fremst ein definitiónsspurningur. TAÐ. SUM tó eftir okkara tykki ikki er ein definitiónsspurningur er, at Fólkaflokkurin og Dagblaðið styðja statskvett. Hetta halda vit okkum hava fingið óteljandi dømi um, tá vit líta aftur á skrivingina hjá Dagblaðnum hesi seinastu árini. Um prógv okkara ikki hava verið nóg góð er ein metingarspur- ningur hjá rættinum. Eisini í hesum føri hevði verið ivasamt, um vit høvdu appellera sakina til hægri rætt. MEN tá vit koma til pástandin um at Fólkaflokkurin við Dagblaðnum fremja terror móti tí einstaka før- oyska borgaranum, kunnu vit ikki undir nøkrum umstødum góðtaka, at tað ikki kann kallast TERROR, sum hetta blað hevur framt, hvat so enn vit leggja í orðið sjálvt. Endaálið við hesum terrorinum er at bremsa einum og hverjum kritikki móti øllum tí sum Dag- blaðið stendur fyri. Hendan skriv- ing Dagblaðsins er ein so grov hóttan móti skrivifrælsinum og fólkaræðinum sum heild, at hon neyvan finnur sin líka í søguni. HARAFTRAT skal sigast, at hendan terror framferðin hjá fólkafloksmálgagninum er sera miðvís. Hetta er ein miðvís roynd at halda fólki burtur frå at úttaia seg alment. At halda fólki frá at fara á fund og taka orðið. Eln miðvís roynd at drepa alt tjak um tílíkar spurningar, sum Fólkaflokk- urin og málgagn tess halda ikki eiga at vera umrøddir. At skapa ótta og spilla fólk út er teirra hægsta endamál við hesi skriving. OG FYRI at átala júst hetta í einum lesarabrævið, skal Sosialurin vera dømdur. Hetta halda vit vera ovboðið. Hver vanvirðir dómstólin Sosialurin ella Dagblaðið? sosialurin heldur: Í eini fullkomuligari hyste- riskari grein seinasta miku- dag leggur styvlaknektur Óla Breckmanns, Óla Jákup Rólantson Sosialin undir at vannvirða dóm- stólin og ivast um hansara autoritet. Hetta er sjálvandi tvætl. Vit hava einki gjert uttan nakrar viðmerkingar til ein dóm, sum eftir okkara tykki byggir á veikar pre- missur og sum ikki hongur saman. Tað var kanska ikki heilt beint, at siga at rætturin tyktar tey, sum finnast at idolunum hjá Óla og hjá styvlaknektinum, tí tey ikki samstundis finnast at líknandi viðurskiftum í kommunistiskum londum, tí sum styvlaknekturin blaðnum. rættinum. fyri rættin! sigur, hevur rætturin bert urin tikið hetta upp eftir Dag- So mikið verri! Tí hetta er lygn og so- statt hevur rætturin tikið upp eina ósannheit frá Dag- blaðnum og brúkt hana í sínum premissum, so ikki kann sigast, at sprænurin frá styvlaknektinum økir um okkara virðing fyri Til Oman á alt hetta, so hótt- ir hann við sakarmáli — væl at merkja við, at rætturin ella fútin skal draga okkum Hetta er ikki fyrstu ferð, at Dagblaðið upptrakkar, sum um tað átti rættin! Tey, sum orka og troysta sær at lesa hetta skarns- blað vilja minnast, at dóm- varð kunngjerdur í Dagblaðnum fleiri vikur, áðrenn hann fall í rættinum og teir, sum sita á tingi, vita, at meginspilliklúturin sjálvur fleiri ferð frá tings- ins reðarapalli hevur kunn- gjørt dómin yvir Sosialin. Um teir halda, at ein slík at- ferð er tekin um virðing fyri rættinum, mistaka teir seg. endans skulu vit minna styvlaknektin hjá Óla á hetta: Tá Óli á sinni varð demdur sekur í sakini sum Kirsten Brix varð noydd at leggja ímóti honum fyri at fáa frið í sínum arbeiði, kunngjerdi Óli dómin á forsíðuni í Dag- blaðnum soleiðis: »OLI VANN! a Hvat sigur tú til hetta, styvlaknektur? Tað er heilt sjáldsamt at hoyra, verða fagnaðir, og hvussu hvussu russar teimum verður víst á alt, ið vert er at síggja í okk- ara lítla landi. Førovingar hava nokk altíð sýnt blíðskap mót fremmanda fólki, so hetta er nokk ikki nakað nýtt í sær sjálvum, — en??? Hesir, ið nú vísa henda serliga blíðskap, eru júst teir, sum undan seinasta vali, dømdu alt russiskt niður í dýkið. Tá samráðingar vóru við russar, so var tað, eftir teirra metan, sjálvandi av tí ónda og komu russar í land her, so vóru teir mett- ir sum njósnarar og ill menni. Hetta var so metan Umskiftið stóra teirra. sum nú borðreiða fyri teimum, visa teimum flakavirki, alisteðir og sjálvandi mangt annað, sum vit onnur als ikki vita um. Tá vit onnur, undan valinum, hildu, at russar nokk eisini vóru menniskju eins og vit, so ristu oddafiskar samband- sins við hevdinum og stundum við einum sorg: blíðum smíli, sum segði tað sama sum, »so langt eru tit farin av leid« —! Agitasjónin bar so sanniliga á sama borð, - alt. ið ikki var hegravent og avsannaði alt russiskt var tann reini heiðin- skapur. Nú er so knappliga vend komin í. Hvat er hent? Nr. 47 — 29. maí 1982 Vit, sum fylgdu við, undan seinasta vali kunnu ikki annað enn und rast. Um legmaður og sam- bandsins tingmenn eru at sær komnir, so skilda teir okkum eina frágreiðing um at teir hava sagt ósatt, við vilja, ella óvilja, ella ikki hava fatað tað, sum teir segdu seg at vita betur enn øll hini, — teir duga so óivað at siga sum er. Og sjálvandi koma teir við eini virðiligari umber- ing. Bara ein spurningur beint fram: Eru tað russ- ar, ella eru tað tit, sum eru broyttir??? J. Olsen Eitt sindur um Magnus Heinason Vit eru mong, ið sita vid andagt og lýða á, hvat ið Finnbogi hevur at siga um Magnus Heinason og Christoffur — Valkendorf, og, eg sigi fyri meg, at mær dámar Finnboga sæl sum søgumann, hann sigur frá báðum sum teir vóru, sum ein segumaður skal gera. Magnus Heinason var ein ovurraskur sjómaður, men hann hevði stórbrek, tað vita vit, og tá hann fekk ein tílíkan mann, sum sjálvan rentumeistaran móti sær, so mátti hann falla, tað var eyvitað. Men eitt er hvat rætt- urin demir, annað er fólks- ins dómur. Tað at hann snýtti við alinmálinum er óivað, men tað hava nokk aðrir gjørt við, bæði fyrr og síður, og tað kanska menn hava ikki vita so mikið um, ella tað er farið í gloymskuna, við teim flestu av hansara misgerð- um. Eitt var, ið feroyingar aldri gloymdu Magnusi, og tað var tað, at hann stigdi sjórænarar burtur. Hví, eg sigi hetta, skal eg her geva eitt dømi um. Tá ið farbróður min, Jóanis Dalsgaard fyri hundrað árum síðani kom heim aftur, hann hevði verið á búnaðarskúla í Danmark, segði hann fyri gamla Jógvani á Oyri, her í bygdini, hvat ið Troels Lund segði í síni bók um Magnus Heinason. Jógvan gjørdist óður, og bað farbróður heilsa Lund, at hann hava ein beinan lort fyri hasi orðini — Magnus var ein landa- verja fyri føroyingar. Og hetta, ið Jógvan á Oyri segði, mundi vera tað eftirmæli, ið mangir feroy- ingar góvu Magnusi, og hetta er ikki legið, ti ræðslan fyri sjórænarin- um má hava verið ógvulig, hon hevur óivað verið stórsta neyðin hjá føroy- ingum, tí vóru teir góðir við Magnus Heinason. Troels skuldu Viggo Dalsgaard —.-— Fylkist um felag tykkara Tað hava altíð verið tvey sleg av felagsskapi. Annar er góður og hin er ringur felagsskapur. Góður fel- agsskapur er, tá øll, ella so nær sum oll, luttaka í fel- ag, við tí sum fyriliggur at gera. Hetta verið seg bæði í handligum so væl sum í andligum arbeiði. Hinvegin ringur felags- skapur er stuttsagt drep- andi. Sum heild kann sig- ast, at her heima á landi skortar ikki við felogum. Men hvussu virka tey? Mær tykir, at tað ringast av tí ringa er, at tá kallað verður til fundar. koma bert nakrir heilt fáir limir. Fjeldin heldur, at okkum ikki nýtist at meta á fundi, tá HINI fara. Úr- slitið av hesum er, at alt ið eitur felagsskapur er deydadømt. Felagsskapur gevur styrki, verdur sagt. Men tá skal hann vera góður. Eg fari hervið at minna á, ikki minst tykkum ungu. Latið ikki eina so óreina sótt sum líkasælu taka fótafesti undan tykkum. Tit hava alt lívið framman stavn. Við teimum eldru er erðvísi. Hjá teimum er nógv tann stórsti parturin farin aftur við. Men góð A —— ráð átti ikki at skorta frá teimum eldru. Míni ráð skulu vera. Fylkist øksl móti eksl. Og metið væl upp á fundum tykkara innanfelags. við felagskveðu ein limur