leygardagur 10. juli 1982síða 9

Leygardagur 10. juli 1982 Vitjaði fyri fyrstuferð i 49 år Pråt vid summargest Hon veit ikki, um hon hevði kent heimbygdina aftur, um hon ikki visti, at tað var hon. Kanska hevði hon gitt rætt, um hon sá vestur móti Eiðinum. Hon hevði gloymt, at fjøllini vóru so høg — og alt var so broytt. Men hetta var fyrstu ferð hon vitjaði heimbygdina og Førovar aftur i heili 49 ar Fyrst í vikuni fór Hanna Lysgaard-Olsen til Dan eftir fyrstu -. summarferiuna i Førovum markar aftur sidan i 1934. Og tå hevdi hon longu verið á flationd um í 10 át Atjan ára gomul fór Hanna niður at seyma í 1924 Pad var fantastiskt at koma heimaft Utvik lingurin hevur 1 verið heilt kolossalur Eg kendi einki aftur. Einasta hús eg kendi í Vági, var kram- búðina hjá Alexandur Misá. Húsini hjá okkum kendi eg ikki aftur. Hanna hevur ikki rættu- liga orð fyri, hvussu hon skal greiða frá broyting- ini Sjálvandi visti eg, at vegir vóru gjerdir, men eg hevði ikki droymt um, at teir vóru so uOgvir og so góðir. Eg havi alla tíðina fingið tíðindi úr Feroyum og myndir, men ikki hevði eg trúð tí kortini Hvalba — vakrasta sjónin Hugsa sær, at koma til bygdir, sum man áður bert er komin til yvir fjøll sjón So vakra sum at koma ur tunnimnur (8) síggja Hvalba liggja bakað l 1 vakra sjón havi eg ikki sæð fyrr Og at koyra til Fåmjins hadani immaå I ? var eisini eitt stórt uppin ilsi. Tá eg var smágenta gingu vit til Fámjins vest anfyri. Og har var D og gøtan var so smøl, at ikki men gongu vit kundu fylgjast tvev og tvey i hvort tað hond í hond aftan annað. Hetta var ikki sama Men nógv Hanna ikki vinkonur eru á lívið nekur systkynabern kendi fólk kendi aftur. Ongar men hon og onkra eldri kom Ja, í mun til tá hon var ung, síggja tey eldri fólk ini ung út, heldur Hanna tyri Fu trúði kanska, at tær eldru konurnar enn gingu við turriklæði...? Nei, eg vist Ii tær Fi høvdu blakað hovdaturr klæði. Ikki tí, tá eg Í niður brúktu tær flest turriklædi, mer kortir ikki allar Nú sigur tú, at utvik hevur verið stórur og gingið skjótt, men heldur tú, at hann hevur gingið ov skjótt, og at førovingar hava apað eru blivnir lingurin ov nógv, stressaðir og ...? Nei, tað haldi eg ikki Eg haldi teir hava behildið nógv av tí gamla verumát- anum. — Men hvussu hevur tú kunnað verið Feroyar fyri uttan í so langa tid? — Eg veit ikki. Fleiri systrar búðu niðri, og mamma og pápi min fluttu niður, tá tey blivu eldri, so tað mesta av familjuni var niðri. Og eg havi ikki longst. Hver hevur so lokkað teg heimaftur? Detur minar, sum hava vitjað í Feroyum, hava koyrt undir meg, og IKK! Nú havi eg ommubørn og langommu ørn børn niðri, so tað trúgvi eg ikki. Men eg komi kanska at ferðast aftur. Eg veit ikki, um eg fari at leingj- ast, men eg fari í hvussu er at gleðast yvir ferðina og yvir alt tað, sum er hent í Feroyum. Mangan fiskin bar eg av Eiðinum Hver er so Hanna. Jú hon er dóttir Ola á Smidl- heygg, tey róptu, í Vági. Í Vági vaks hon upp, gekk i skúla, tók lut í arbeiðnum og lærdi at seyma. Og m.a. minnist hon stórhending- ina, tá Vágsbygd, sum tann fyrsta í Feroyum, fekk elektrisitet Mær dámdi væl at arbeiða og eg var resk til fjørdin at få akrar flundrur ella okkurt smátt. Men hann og beiggjar hansara hevdu kortini bát fyri eystan og vestan bæði Og í torvi var eg ofta líka í Bláabergi á eystursíðuni — systrarnar hjá mær og okkurt syst- kynabarni eisini. Vit róðu út á Akrar og gingu haðani í torv og tað var rættuliga langt. Hetta gjørdu vit altíð, ti pápi var og fiskaði. Hann var heldur ikki komin heim, tá torvið skuldi førast heim til bygdina, so vit fyltu torvið í sekkir og bóru tað oman móti fjøruni. So kom bátur eftir tí har. Eina hending minnist Hanna frá eini torvierå. Má tær skulu fara av Økrum var veðrið blivið ringt og nógvur vindur lá it ef Í ot firð I i, 1 Í í i , at ein lítil bátur tå kom inn móti Porkeri. Síðan hildu vit leiðina undir landi, fram við Nesið og inn á fjørdin Torvskurðurin helt uppat, tá elektrisitetið kom. Tað var ein stórhend- ing. sum vit fylgdu við spenningi. Vit vitjaðu ofta í Botni og vit sóu, hvussu teir gjørdu tunnlar uppi við vetnini og nærmast tømdu ovasta vatnið. Vit vóru spent og keyptu m.a plátur at matgera á Mundi enda galið Hon greiðir frá, at pápi hennara, sum raskur at khigva og bakkamaður, hjálpti til í Botni, tá arbeiðið var 1 raskur var Hanna hevði ikki verið danska ðnun meira mánaðir, tá einum sjeiki, gardi. Seinri giftust tey í 1929 og livdu saman til hann doyði fyri tveim um árum síðani. Tríggjar eru deturnar Hanna seymaði í ár, men var heima, tá det- høvudsstal tveir-t r enn £ T el i hon metti sum var nogvy urnar tann vóru Og tå x smáar kom aftaná hinar, gavst hon Nú gleðir Hanna seg at yngsta nakal 1 koma telja niður aftur og for familjuni frá ti góðu Førovum u í 49 ár! jo-mo