leygardagur 18. september 1982síða 11

Leygardagur 18. september 1982 Eg var gl sa i rusdrekka et nakran vanda, Gjognum viðarlund í summarsús aður og heilur í anda, Wennerbom i, skald á ormundshúst kemur stetlandi um síni bein nú eru fimtan burturspilt ár hevur floskuna sum fylgissvein Hey, sissal min, ti fagra igjár fær ein litlan ein, it drekka eitt tár. lær og mutlar sáligur í rústi Wennerbom nú letur til bert standa /< Hunangsflugan surrar kring sitt stødt, Og hann sovnar, fellur í at hvíla, skriðkykt, ormverur í groðisoði. Gustaf Frøding (Herman tyddi) tríggjakrúnur miskunsamar síla bólta úr teim búgunu troum rút lysningar kring skaldið Wennerbom gróðrarangin bræðir skaldsins tut, milt kastanjin rignir síni blóm, slær hann næstan út, floskan liggur tóm, so hann bara sessast mitt í bot Smáir fuglar ovurkátir kvitra, fjold av eingjasprettum spælir sitra fyri Wennerbom ið munn av vin, elgir niðurum við knyktum brýn drekkur sum eitt svín Hann og floskan hava funnið lagið og hann mutlar: »Hetta váta slagið uggar, tá ið vónloysi er í Skál — ungdómur! Skál — tú farna tíð! Tad er ikki ti, kring um hana skorðdýr íðin pila Djúp og nk er gudagáva sovorð sálark yrra er og stillur róður, har áður neit iðri um last og brot við sítt dreymaland er hann á flot liggur sum í blot, sólin títt í floskuna sæst glitra gildið — tað man enda sum tað plagi kærur er hjá skaldi. deyðans bróðir. pr r sjålvt ikki i dreymi. Tú kanst geva teimum kærleika, Tú kanst royna at verða Tíni bern eru ikki tíni bern. Tey eru synir og detur men ikki tína hugsan, sum tey, : hjá lívsins tråan eftir sær sjálvum. titey hugsa sjålvi. men fá tey ikki at líkjast tær, Tey komu igjøgnum teg, Tú kanst geva teimum likam, tí lívið gongur ikki aftureftir men ikki frá tær. » menikkí sál, og steðgar ikki við dagin í gjár. Tey eru hjá tær, tí sálir teirra hvíla í framtíðini, men tú eigur tey íkki. har tú ikki kanst fara, Kahil Gibram og Charlotte Strandgaard b-t týddi