hósdagur 25. november 1982síða 6

S/ða 6 TOT RAI ON OT AS ————— i Utgevari: p/f sosíalurin Fyritaksstjóri og blaðstjóri: Térfinn Smith (ábyrgd) Biadfélk: Høgni Djurhuus, Dagny Joensen, Jóhann Mortensen og Jan Miller Lysingar: Årni Joensen FYRSTA viðgerð av uppskoti Javnaðarfloksins um at broyta sjónvarpslógina avdúkaði aftur eitt dómi um minniluta-diktatur í landsins stýri. TVEIR landsstyrisflokkar søgdu tyduliga og greitt, at teir taka fult og heilt undir vid Javnadarflokk- inum í ti, at tann samtykta sjón- varpslógin er ikki nóg góð. MEN teir søgdu eisini, at „sam arbeiðið“ kravdi, at teir noyddust at laga seg at ødrum flokki fyri at fáa eina loysn í sjónvarps- málinum. HIN stóri andstøduflokkurin, Tjóð- veldisflokkurin, tekur eisini undir við tankanum hjá Javnaðarflokk- inum, sum eisini hevur verið frammi áður, at lata útvarp og sjónvarp vera ein stovn við tveim- um deildarleiðarum. MEN ein flokkur lat ikki við seg koma í løgtinginum týsdagin — Sambandsflokkurin. Hann tagdi. Men oraðskiftið avdúkaði, at hesin flokkurin einsamallur — ella kanska bert partur av honum— hevur trýst eitt mál igjøgnum í løg- tinginum, hóast dyggur meiriluti er ímóti! Uppseting : p/f sosiafurin. Prent: p/f pressan 1981 Aftur minniluta-diktatur HETTA er tó ikki fyrstuferð, at ein av núverandi landsstýrisflokkum fremur minniluta-diktatur. Í málin- um um, hvar royndarstødin skal leggjast, er tað bert Fólkaflokk- urin sum vil hava hana til Kolla- fjarðar. Allir hinir løgtingsflokk- arnir halda, at besta loysnin er at leggja hana í Sandoynni. EIN orsøkin til, at slíkt letur seg gera í okkara borgarligu sam- gongu er hon, at samgonguskjalid hevur ta viðgitnu „grein 13«. Hendan »veto-greinin« man vera tað mest ódemokratiska kapittul í nýggjari VIÐ hesi grein kann flokkur ella flokkar blokera mál, og avleið- ingin verður, at flokkar geva langt út av sínum egnu sjónarmiðum. Ja, so langt út, at demokratiskir tinginum, ikki sleppa at virka og fremja ávís mál. Hetta er til óbóta- Posismoga 76. 3800 Argir telefon 11820 politiskari søgu í Føroyum. meirilutar, sum annars eru i løg- ligan skaða fyri land og fólk. VANLIGA siga vit, at vit liva undir eini demokratiskari stjórnarskipan og at landsins stýri virkar demokratiskt. At alt ikki er so cemokratiskt og rættvíst, vita oll. Men tað, at landsins stjórnarflokk- ar seta demokratiskar meirilutar so dyggiliga til viks fyri at fremja egin flokspolitisk áhugamál, má geva fólki nakað til umhugsingar. Kirkjan og triðji heimur- in II hátt eina ødr: 1 ruar t, sun Tn rjelt H } hesi seinastu Latínamerika asta fyribrigdi í i OIK 1 Mangan ppiat f ru in r Y dakt r k biiules oftast vi n T »Å K i! < r k. 4 % stat oO fi S 1 garinikKi nongum nabundnum gongdini 25 árini í er tað, at kirkjuligun hugsunar- hátti — og eisini ofta funn- ið fram ul eitt samfelags- her HO la »øgrundsål ferðir tekstim verður nýtt í stendur sostatt fyri smáum bólkum í Katólsku kirkjuni í Brasilia. Men fyribrigdi er eisini kent í ødrum kirkjum, vit kunna bert hugsa um smáar fel agsskapir innan fólka- kirkjuna t.d. Um at boða gleðiboð- skapin eftir Dom Marcello Pinto Cavalhera, vara- bispi i Paraiba i Brasilia. Blóðvitni Tey kristnu »grundkirkju- liðini“ vitna ikki um gledi- boðskapin fyri heiminum við tómum orðum, men við sínum lívi, síni líðing, sínum krossi og deyða. Evangeliseringin av Latínamerika fer í dag fyrst og fremst fram gjøgnum deyða pínsla- váttana og gjøgnum tær pinslur, sum »grund- kirkjulið< teirra fátæku megu tola. Guds navn Mong gera sær ein gud í síni egnu mynd og geva honum ábyrgdina av tí samfelagi, sum vit liva í. Tey gera Gud til verja, ja, til upphavsmann til okk- ara samfelag. til uppihald- ara av ognarrætti og nú- verandi standinum. Gud sigst at krevja lýdni, undirbrotligheit og tað, at vit lata okkum tað órætt- vísi lynda, sum menniskj- ur volda í Latínamerika. Fólkið mótmælir tí mis- brúki, sum fer fram í Guds navni, og fordemir tann ræðuliga stand, sum hetta førir við sær. Tá ið Gud verður framhildin, sum figgindi teirra fåtæku og kugadu, so verða mong menniskju noydd ut i gud- loysi. Fadirin Í andstødu móti hesum misbrúki er tað uppgáva kirkjunnar at boða og ákalla hin góða, rættvísa og miskunnsama Faðirin Gud er Faðirin, sum hoyrir neyðarróp fólks síns og pínist við tí í tess angist og sum fordømir heimsins syndir, tær synd- irnar, sum fáa teir mátt- ugu í hesum heimi at eyð mykia tey fátæku og økja teirra vesældóm. Hann er misk Faðir, kallar á fólk sítt og gevur ti tol og ahaldni. Faðirin, »grundkirkjulidini« seta sitt ålit å, sum setur 1nnar sum nnieika upp móti gnini ur von mitt i ti kuging, og sum ólkinum er fyri Sonurin lgjøgnum tíðirnar hevur Tad faiska rudrøkn vaks fram av hesum, åleggur teim kristnu tolni og óvirkin at bera líð- ing sina og at samanlikna hana við Kristi líðing á krossinum Av hesum kennir hin fátæki seg víst heiðraðan, men sekir so eisini skjól »hinumegin« og lærir av hesum »Jesusi«, at tað er til fánýtis at stríðast, tí tey rættvísu verða jú altíð við undirlutan. Tá er betri at halda seg til lygn, tiga og tola. Ein slíkur gudsótti ella kristusmystikkur er falslæra, soleiðis at fata, at hann skilir Jesu kross frá Jesu lívi og læru, frá uppreisnini og frá ellum tí, ið var ein fylgja av upp- reisnini. Men Jesu liv er ikki bara líðing og deyði. Jesus livdi ikki í dáðloysi; tvert- urímóti, hann var fullur av anda og kraft. Hann doyði ikki bert, tí hann átalaði menniskjans syndir og ódygdir, men eisini tí at hann fordømdi ta skipan, sum loyvdi teim máttugu á hansara degum at ráða yvir teim fátæku. Hann fordømdi tey framíhjá- rættindi, sum prestarnir, teir skriftlærdu og stór- mannaslektirnar = tiltóku sær í Faðirsins navni. Tí var hann klagaður fyri at bróta niður fólksins trúgv, fyri kollveltingarhuga og at skapa ófrið, bæði mót- vegis teim jedisku og teim rómversku myndugleik- unum, og tí varð hann dømdur til deyða. Hann kravdi eina radikala um- vending, uppfylti sína profetisku uppgávu, setti álit sítt á Guds orðs kraft og kallaði tey fátæku og vesaligu til at vera Guds sanna fólk. Teimum, sum hildu seg vera harrar folksins, slepti hann upp á fjall. Men hann doyði ikki einsa- mallur: Hann vísti á, at deyði hansara var spáddur av profetunum, ið undan honum høvdu verið, og sum eisini vórðu dripnir, og hann vísti á, at upp- aftur fleiri skuldu láta lívið av at bera víðari profetiska vitnisburð hansara Ein og hon veri seg so gudilig hon vil — sum ikki heldur fast við alt Jesu virki, er í stríð við evangeliið og svíkir menniskjað Men Jesu deyði er ikki seinasta orð Fadirsins til hver boðan — krossinum gongur fram eitt nytt fólk, eitt Guds fólk. sum gjeogn heimi. Frá um andans gávur livir og virkar í felagsskapi. Í Jesu deyða tinna vit tað dir og tað åhaldni, sum krevst til at kunna virka sum limir í einum fólki, ið stríð- ist fyri rætti sínum at vera til í hesum heimi og fyri at vinna á órættvísinum. . november 1982 L IK ) Irváp n ð MM h ! Og ð rki Í ey hø 1 rður fyri stríðnum. Men tað Guds andi Guds andi sjóndar í virkinum »grundkirkjulidunum«, sum er runnið av menn- iskjansligum kærleika og samanhaldi, í tí trúgv og tí vón, sum lýsir av teimum, og sum tey eisini gera liv andi; í teirra álitið og tí djarva virkisfýsni, sum tey seta í staðin fyri tað gamla tolsemi; og í tí prof- etiska orðinum, sum brýt- ur tegnina. Guds andi er ikki longur ein framihjå- rættur fyri prestar og lagsbreður (munkar). Hann verður sjónligur í teim nýggju pínslavátt- unum og í tí vitnisburði, sum tey fátæku í heim- inum bera. kemur til hjá Umvending kirkj- unnar Um kirkjan .vil fremja samtyktirnar og áminn- ingarnar úr Medellin (í Medellin varð hildin ein bispafundur í 1968, á hesum fundi vórðu m.a. »grundkirkjulidini« góð- kend at vera ein fullverd- ugur partur av katólsku kirkjuni), ræður um hjá henni ikki at brúka vald, men at vera ein felag=- skapur fyri »grundkirkju- liØini«. Ein rørsla, id er borin av Anda Guds, virkar í kirkjuni og ger tað, at kirkjan meira og meira kemur til sjóndar í kærleika »grundkirkjulid- anna< og minni og minni við tí valdi, sum fjalir Faðirsins kærleika. Benin Bøn gudsfólksins í Latin- amerika er í dag mest at kalla eitt skríggj av pínu og angist, tí eingin glotti hómast i kuganini, og eingin menniskjanslig vón er til longur. Tað er tað rópið, sum fólkið kallar á Faðir sín við — við ben um rættvísi og synd, ein bon um sannleika, sum skal vinna á teim almennu propagandalggnunum. Bø- nin er rættur teirra at søkja eitt seinasta skjót - og at irugvati. Bøn er tøkk til Fadirin, sum opinberar »grundkirkjulidunum«, fyri ta von, sum kemur til sjónar har. Í bønini enda um fy ódirvi og seg 1 bidja vit at tyr! ómegd, fyr lyndi til at rigeving kirkjunnar leggjast á tey profetiskt boðini, um fyrigeving fyri at vit eru so bundin a ognarlutunum, vit hava av ærusjúku. og fyri annað, sum minkar profet- iska dirvi okkara. ; Tharben Johannesen — ie sø í ære Er