mikudagur 30. mars 1983síða 10

150 ár síðan Skopun varð bygd Vit halda í dag fram við frá- segnini um Skopun. Seinasti parturin kemur í blaðið eftir páskir sta blaði varð skrivað um bygg- iv fyrstu húsunum í Skopun og fyrstu fólkini, ið búsettust har nes rreinini skali verða nomið við ipulleikar, ið niðursetufólkini o g næst um tey næstu folkini X 4 DUI Sk vorðin bygd umenr ðurskiftini vóru ikk fyri, at skopuningar ra sær var, at jørdin varð erliga tykist Mikkjal at hava gið í síðu ita, við tað a r iv sumrir 834 i. okt Miche } ) 1a of! g DE kostning blever ed Skaap saadant torhoid 1ldeles da et nod den hensigt Skaapen er blevet bebvgget, { der paa ligger ham sysselmanden de pligter som KOngs lejlænding, saa ville herr behage at tilkendegive bemeldte Michel Jacobsen, at han ber opholde sig paa sit fæste, og í særdeleshed ikke uden ned- vendighed være fraværende noget sted, hvis han ikke vil vente sig at blive tiltalt til sit fæstes forbrydelse«. Mikkjal undir Skarði var trúlovaður við Hedavík, dóttir Petur Hentze prest á Sandi, og tey giftust 18. november 1835 Eftir hetta man Mikkjal hava verið meira steðufastur í Skopun. Triðji maðurin flytur til Skopunar Men Tillisch amtmaður var framvegis ikki negdur, tí hann helt bygdina vera ov fámenta. Tveir menn hevdu lítlan meguleika til havróður og eisini at veita neyðsteddum bátum hjálp. Hann royndi tí at fáa fleiri at flyta til Skopunar, og hetta eydnaðist honum, tí 14. juni 1836 skrivar Tillisch til Hentze prest á Sandi: Da Johannes Jensen af Store Dimon at hann ikke agter at nu har andraget de der ham tidligere givne lse til at nedsætte sig paa Store derimod agter at flytte til SK I g der efter omstændighedern« KKE€ K Ere noget LVIV 178 I gesa maa Kunne e re SIE S x Diads ia na eg IK »Kaapen Hin 26. september 1850 boðar amtmaðurin frá til Rentukamarið, at hann hevur goldið til oman fyri nevnda % Olavur Clementsen skrivar 2. partur Skopun beint fyri 1900. Sum vit síggja, so hevur bygdin altíð verið útróðrarbygd. Legg merki til seiðin á húsunum Jóannes 25 Rd, og biður hann um, at peningurin verður skuldskrivaður Jarð- arkassanum Hesin Jóannes var næstelsti sonur dímunarbóndans Jenis úr Olhúsi i Hørg í Sumba og Margretu av Miðgerði í Kolla- firði. Kona Jóannesar, Elsa, var dóttir Klæmint og Onnu Elisabet á Tanganum á Sandi Nú kom rættiligt glið á veksturin Jenis, ein yngri bróður Dímunar-Jóannes flutti til Skopunar sum húskallur hjá bróðrinum (hetta sæst í eini rættarsak, ið skopuningar í 1837 ferdu móti sýslu- manninum á Sandi). Hesin Jenis flutti tó skjótt úr Skopun og búsettist á Tveroyri Hetta árið (1837) vórðu eisini tey fyrstu bernini, heili trý í tali, fedd í Skopun Fyrsta barnið Klæmint, Sunnuvu og Jóan Hendrik. Hann varð januar 1837. Eina viku seinri, var sonur føddur 27 3. februar, varð Petur, sonur Hedavik og Mikkjal foddur sonur Elsu og Dímunar-Jóannes. og vari Triðja barnið var Janus, x juli 1837 ) hann feddur 22 Tillisch amtmaður aftur og Chr. Pløyen verður % v x 1 rÅ x x atti hann gjaiaa allar útreiðslur sakarmálinum, heruppi í endurgjald til skopuningar og tvey vitni av Sandi Arið fyri hevdu skopuningar kært seg um fyri amtmanninum, at sandingar, tá ið teir ferðaðust við rossum um Skopun, lótu rossini ganga leys inni á benum. Amtmaðurin álegði so sýslumanninum at halda skil á og um neyðugt at sekta teir, ið beistagerðirnar gjørdu. Men sak armálið móti sýslumanninum vísir, at hann neyvan hevur verið nøkur góð verja hjá skopuningum. Í hvussu so er sæst einki til, at hann hevur sektað nakran hesum máli viðvíkjandi Pleyen fegnast um, at Skopun er bygd Hevuðsendamálið við at fáa búreising í Skopun var jú, at ferðafólk kundi fáa tak yvir hevdið og ein bita á ferðum sínun um Skopun. Tann nýggi amtmaðurin D Pleyen sigur soleiðis í einum skrivi tentukamarið hin 11. mars 1839 »Ved anlæggelsen af denne bvgd er der afhjulpet et virkeligt og fx neiler nogen vægre sig ved at Detalt Pløyen amtmaður legði eisini stóran dent á at fáa bein í Skopun veltan. Men gange taknemmeligen erkendt dette, ved i noget ondt vejr at komme til Skaapen og føle behageligheden af at kunne træde ind i et beboet hus, istedet for som før at maatte vandre en besværlig mil for at komme til den nærmeste bygd«. Men tað vóru ikki øll, ið virdismettu hetta, at kunna koma undir tak og fáa ein heitan munn, so nógv sum amtmaðurin. Tað vóru tey, ið lótu Jóan Hendrik og Mikkjal vita, at teir áttu at hýsa fólki og geva teimum mat, tí hús teirra vóru bygd fyri almennan pening við hesum sama fyri eyga. Sum frá leið var hetta at taka ímóti ferðafólki uttan nakra samsýning ov mikið av tí góða, og hin 15. mars 1839 Mikkjal og Jóan Hendrikkur umsókn til amtmannin um at fáa lovvi til sendu at taka sámuligt gjaid fyri at hýsa fremmandum og geva teimum mat Amtmaðurin skrivar teimum aftur hin 19. apríl sama ár og boðar frá, at teir onga plikt hava at hýsa fólki uttan sam syning brævinum nevnir hann eisini it hani ir sum hóskandi gjald + DET IDVggere sei hvad ae villt a | i » r á í Rentukamarið vísir hann sína ónegd hesum viðvíkjandi. Hann skrivar