leygardagur 23. apríl 1983síða 13

Leygardagur 23. apríl 1983 ES ODO i I skúri Orð og lag Anfin Nielsen R anet Né uaur Og í » pg RYRK ? n Høktust sk 1 og kol € > , „A } P ; r K pre 2 IK sk ffing pr F nr ; at h ir tað ; kemur man so dundrandi í fatid g stendur har sum eitt »reyvarhol« g hevur hug at »skita á heila frætid« n hetta gongur nu yvir alt mitt tol ja, gev mær fatur í tann mann tann, sum uppá húkin fann so skal eg so buka hann t hann aldri gloyma tað kann tí mangur maður hevur bannað tað má ein og hver ásanna yvir henda lorta húk krøk hann í ein skiparabúk Men nu fari eg at royna nakað annað enn hetta lorta lívið her umborð og hugsa um, tá ið tú fert at standa og bar tá fert tú helst at siga hesi orð Ja, gev mær fatur í tann mann sum upp á húkin fann $0..... brúnni, sum eru syndabukkar, eigur tí at við fyrivarni A ———————— Innheinta tað burturmista — Sjómanslívið er ein drúgv sega. Tað er óiva stórur munur millum sjó- menn og tey ymsu skipini, men hóast hetta, kann tað eingin ivi vera um, at tíðin til skips ávirkar ungdóms- — Tí er tað ikki so undarligt, at mangir sjó- menn ganga skít í longri tíð, tá ið fóturin endiliga verður settur á fasta jerð. Fleiri fara eisini ballingar- túr suðureftir, og brúka ein hóp av pengum. Hin mátin at gera vart við seg, er at keypa ein stóran flottan bil og koyra býin upp og niður um kveld- arnar. Fyri teir flestu snýr tað seg um at vinna ta burtur- mistu tíðina aftur, og hetta verður oftani gjert ógvusliga. Hví sjómenn eru so rokaligir, og ofta ringir at fáast við heima, botnar ofta í tí harða og ómenniskjansliga sjólív- inum Tá ið skipið leggur at bryggjuni, stendur hópur av fólki og teku ein á I I Lítil len í mun til , . ómakin Samanhaldið umborð á línubátum er yvirhevur gott. Tað verður sjálvandi arbeitt eitt sindur upp á hvenn annan, men sjáldan so, at tað bilar. Men ivasamt er, hvussu væl manningin stendur saman, tá ið tað snýr seg um álvarsmál, sum hava við okkara steðu at gera. Flest allir sjómenn eru samdir um, at vit fáa alt ov lítið fyri arbeiðið sum vit gera, og at okkara tímalen er nógv for lítil. Vælkomin heim! Skiparin glaður á mannskapið kallar sigur tey orð ið jú gleðir teir allar tey orð ið hver sjómaður ynskir at fá frá tí at teir leggja av landi frá tað kennist sum um at man vaknar úr dvala og burtur við eitt er nú øll likasæla so lýðandi gongur tað upp fyri teim at skiparin segði >Nú sigla vit heim« Ofta er tað so, at tá ið avrokningin kemur, tá er okkara partur næstan altíð minni, enn tað ið vit hevdu rokna við. Eisinier ymiskt annað at fýlast at. Men at standa saman AN millum túrarnar, er næstan ógjerligt. Mann- ingin er tá spjadd í allar ættir, kanska fleiri á ball- ingarferð í suðurlondum. Stra. Klaksvíksbátar hittast á víðum havi