týsdagur 12. juli 1983síða 16

Tit ringja — vit skriva Er nakað á våsi? — ivamåi? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara Vit eru til reiðar! Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og einstaklingum í lýsingaspurningum Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran i å Føroyavikuni: Framsyning 'ør Orð og mynd: Dagny Joensen Skapandi arbeiði eftir gomlum fyriskriftum Nakrar voksmannequenir í føroyskum veitslubúnum og ein kvinna við seymiarbeiði í hondunum — so einfalt og tó so rúgvusmikið kann ein framsýning mynda seg á Feroyavikuni, sum var í Norðurlandahúsinum í farnu viku. Hetta var framsýningarbásurin hjá Rakul Rasmussen, seymi- konu og hondarbeiðslærara, av Strondum. Rakul Rasmussen hevur áður verið við á Feroyavikuni og tí var tað ikki nakað nýtt hon her royndi. Sosialurin spurdi Rakul Rasmussen, hví hon var við í hesi framsýning, og sigur hon okkum, at hon fegin vil vera við til at fremja royndirnar at varðveita gomlu feroysku veitslubúnar- nar, í staðin fyri teir nýggju útlendsku, sum ein bert kann fara í einar ella tvær ferðir. — Stakkurin og tjóðarbúnin eru klæðir, sum kunnu nýtast gjøgnum eitt langt åramål — harnæst eru teir nógv vakrari, heldur Rakul Rasmussen. smussen hevur at hon frá barnsbeini av 5 rkað á St 1 tevur havt áhuga fyri n varð borin í heim i hondarbeidi. Tað kom ikki 20. Bert í tidarbilum, tå altíð so væl við í heimi- r 1: 8 har tiggju systkin eyma vóru, at Rakul heldur sat Helenu og Laurentsu við hús og seymaði gar- igesteen umframt linur, t.d. eina ferðina, tá ð janmarkar, har húsfólkið fór í hoyna! i skif 1 Í Havn fór eg í læru á seymistovuni hjá Helenu g Laurentsu Kragesteen ring, hevur hon búð 1938. Hetta var trý mán- VEI aðar skeið, sum næm- iku Rasmusser gurin rindaði 60 krónur dir á kveldskúla á fyri. Tá fingu lærlingar S l g Skála kki len í lærutíðini rnar € rs Í 1948 fór Rakul Ras- framveg mussen til Danmarkar a stovu í heimi S b iða 1 stor evr 2 3 SK 1 K ið i KK € % s M s g år lei ir T g ið r a í ræv ta arbeiðið 1 akkord g hoast eg iKK! ógv snið og seymihættir, hesa arbeiðsskipan, so kláraði eg meg kor væl og hinar, sigur Rakul. sum næmingar ynskja at tini eins Onkur næmingur Rakul Rasmussen: - Tá eg fór undir at seyma gomlu veitslubúnarnar, leitaði eg mær ráð frá teimum, sum hevdu skil fyri hesum. M.a. Skræddar Debes vísti mær á gamla kápu í Kollafirði, sum er seymað fyri umleið 120 árum síðani, og sum eg havi seymað eftir. Eingin veit frá at siga, um henda er seymað í Feroyum. Heimafturkomin giftist Rakul og fekk fýra bern. Maðurin var sjómaður, sum í teirri tíðini vanliga var burtur í nógvar mán- aðar, so hon hevði úr at gera at seyma og bernum Seymistovuna hevði hon í heiminum, so torfert var at sleppa til maskinuna fyrr enn bern- ini vóru legst um kveldar- nar. ansa Serliga minnist eg Tað er ógvuliga áhugavert at verða við á slíkari fram- læra $ + Se hevur seymað stakk á it fingu ein kjóla Hr seymiskeidinum, men sum var skorin til framm- annars eru tað mest anundan at seyma og nútímans snið ið har verða tilvirkað. Rakul Rasmussen sigur, gjørdu hann lidnan. Hetta fingu vit tríggjar krónur fyri. sýning. Fólk sýna stóran áhuga og spyrja um eitthvert, sum tey vilja vita meira um. Hetta er m.a. við til at áhugin fyri hesum serliga hondarbeiði verður varðveitt frameftir, sigur Rakul Rasmussen. einu ferðina, tá eg skuldi seyma brúðarkjóla. Hetta var fríggjadag og kjólin skuldi verða liðugur komandi sunnudag. Eitt av børnunum var sjúkt og eg noyddist í grannahúsið at ringja til læknan. Tað gekst alt væl, men tá eg skuldi fara eftir snarlási- num til brúðarkjólan, var tað horvið. Eg leitaði uppi og niðri, men alt segði tað sama. Á seymistovuni var ein ovur, sum vit ikki hevdu kynt í, av tí at tað var besta summartíð. Til alla lukku lá snarlásið har Hvat hevði tú gjert, um snarlásið ikki kom aftur- iaftur? So hevdi eg em verið noydd at senda boð til Havnar eftir einum nýggj um snarlási, ella at broyta sniðið á kjólanum, so snar lás ikki var neyðugt, sigur Rakul og brosar. Soleiðis vóru tíðirnar tá, men tað gekk kortini væl Rakul gomlu feroysku búnarnar tosar nogv um serliga veitslu-stakkin og kápuna, ið hoyrir til, sum hon heldur vera so vakurt Ahugan fyri hesum fekk eg fyri umleið 20 árum síðani, tá eg var biðin um stakk til eina konu í Noregi, ið av Glyvrum at seyma ei var ættað Ég lænti ein stakk frá bróðurkonu mini og ettir hesun eg fyrsta stakkin Rakul sigur at hon síðan hevur seymað stakkar í stórum tali til fólk í Fer- oyum og til Danmarkar, seymaði Noregis, Íslands, Onglands og ein til Australia til skyldkonu hon hevur har. — Tað er nógv arbeiði av hesum, tí stersti part- urin verður seymaður í hond, eins og blondan til kragan verður heklað á serligan hátt. Tosið fellur á Feroyavikuna og smáídnað, sum hetta arbeiðið hjá Rakul Ras- mussen hoyrir undir. — Umframt at skapa áhuga fyri at varðveita gomlu búnarnar og at fáa fólk at gera hetta serliga arbeiðið, so er tað eisini ganglig vinna fyri konu- fólk á smábygdunum, har torført er at skaffa daddu, um småbørn eru i husi- num Hjå mær hevur tad ongantíð verið nakar trupulleiki, at vita hvar eg skuldi leggja arbeiðsmegi eg havi ikki havt farið á timalønin mina, ti åhuga flaka 1 virkið t.d., har i enn tað við at er munandi eg seyma heima ; Hjá virði at sterr forvinni mær mær hevur tad havt gera skap sum tad er at andi arbeidi, tilvirka hesar bunar, og eg øvundi iKKI teimun sun ha að arbeiði. Ber di eg, at konur vid smá 11 ø ] kundu fingið 10pin me ndir Í < skinn ella veva, og soleidis gjørt munagott arbeiði innan småidnad Ístaðin sum nútíðin er at keypa liðugt gjerdar klæðnaverur, tí tær ikki hava stundir ella orku at seyma og binda eftir strævnan arbeiðsdag uttanfyri heimið, sigur Rakul Rasmussen at enda.