leygardagur 6. august 1983síða 12

me |———. borðið: ú må og skal eitt rektar- heim byggjast i Í Tey gomlu og teirra avvarðandi líða | undir, at einki røktarheim finst i Suður-| streymi 1 at taka sær av gomiu g SJUKU ioreiarum sinum Hver skuldi verið nærri at sýna sínum kæru tekk og virðing fyri tað, tey hava erið fyri bernini á barna- legum Tad ljóðar eisini rætt- íst, men hver skai taka um endarnar, tá tey gomlu eru fullkomiliga hjálpar leys og tú ongan hevur at venda tær til, fyri at fáa 1jaip? Skriva um tað ! Sosialurin vitjar í lítlari íbúð í Havn. Kvinnan vit tosa við hevur ringt til okkara. Hon er júst komin heimaftur, eftir at hava sitið hjá mammu síni á náttarvakt Kvinnan skiftist við systrini at sita hjá mamm- uni, sum býr í feðiheimi- num. Hetta hava systrar- nar gjert í eitt ár, — á jól- um, páskum — summar og vetur; annaðhvert sam- degur!! Kvinnan vil hava at vit skulu skriva um tað ábyrgdarloysi, ið ræður á eldraumsorganini. Hon sigur frá upplivingini, tá tey avvarðandi verða slept upp á fjall í royndini at geva teimum gomlu og sjúku semilig viðurskifti, nú tey hava hjálp fyri neyðini og eru sjúk og ússalig Av ti at kvinnan er so pinskárað, so hava vit fjala rætta navn hennara I Feroyum ruggar ikki rætt i eldra- umsorganini, tað vita, vit, men hver vil standa fram og syna sina neyð? Ég eri í teirri steðu, at eg ikki havi rúm fyri mammu heima hjá okk- um, tí vit hava gift bern og ommubern búgvandi. So er bert stovan til at taka, og tá mamma er far- vait at almenninginum” num tey 80 árini, er ogvu iga ussalig og seingjar gg so tolir hon tað IKKI í eru systir min og eg noyddar at fara heimani- frá annað hvert sam- legur næturnar. Hon er als ikki at sita hjá henni um soleiðis fyri, at hon kann verða einsamøll eitt ein- sta tíðarbil í samdegri- num Góð barnaminni Kvinnan situr eina tigandi og sigur síðani — Tað er í lagi, at hava síni foreldur búgvandi, tá tey eru frísk og kunnu klára seg sjálvi. Eg minn- ist frá barnadegunum, at vit hevdu ommu og eina fastur búgvandi. Tað var eitt heilt náttúrligt lið í familjumynstrinum á bygd. Umsteðurnar at hava síni gomlu í Havn eru ikki so einfaldur, tí eitt nú systir mín hevur bæði son- in, svigardóttir og bernini búgvandi. Tey hava ikki fingið íbúð, hóast tey hava sekt í fleiri ár. Við síðuna av hesum hevur systir mín hálvdagsarbeiði og skal renna aftur og fram mill- letu um arbeiði, heim og mammu. Kroysta ættarliðið - Vit eru ættarliðið, sum er ringast fyri, tí vit hava fingið ábyrgdina av okk- ara gomlu eðrumegin og okkara børnum og ommu- bernum hinumegin ! - Ødrvisi var tå mamma og pápi vóru i okkara aldri. Tá hevdu tey stundir at taka sær av lettum. Bernini vóru farin heimanífrá, og tey hevdu gjøgnum strævið arbeiði skapt sær umsteðurnar, sum var ágóðin av tí tey hevdu stríðst fyri. Ein uggi er tað tó, at bern míni eru komin væl virka nú við men er og teirra gerdarmålum, eg eri siålv pura knust og 1avi so torførar umstødur, sum ongantið áður Eg orki tað ikki meira kvinnan er farin um tey 60 árini) men hvar skal eg venda mær??? Góða heimahjálp Mamma hevur heimahjálp, sum er okkum til hjálpar, bert er mamma sum ússalig, at henda hjálpin ger lítlan mun. Um eldri fólk býr heima, sum íkki er seingj- arliggjandi, so hevur heimahjálpin eina upp- gávu, sum fult út kann nekta tervin. — Bert er tað skeivt, tá fólk siga, at heimahjálpin er góð, tí hon tekur sær av teimum gomlu. — Hetta er í slík- um feri sum okkara bert ein dropi í havinum, og ein sovikoddi hjá teimum ráð- andi, at samfelagsskyldan er uppfylt ! Heimahjålpin kemur å morgni, middegi og å kvøldi, at vaska og geva mammu mat. Á middegi fær mamma blund i eyg- uni eina løtu, og seinna- partin noydist onnur okk- ara at sita hjå mammu nakrar timar. Tå heimahjålpin fer av- stað seinastu ferð kl. átta á kveldi, byrjar náttar- vekan, — bæði fyri meg, systrina og mammu. Hon er friðarlig um dagin, men tá náttin kemur, so ress- ast hon. Hjá okkum er bert at sita og stara beint út í loft, tí mamma er óklár og spyr eftir mammu síni og teimum, sum ikki eru til longur. Hon er ógvuliga ófriðarlig, — serliga tá hon sær okk- um gera klárt at fara til songar. Hon tosar og spyr, skal hava okkurt at drekka, upp á WC, — á- haldandi, uttan steðg alla náttina. góða men [ff [————DD | —— —————— Hitt skerda ættarliðið — Í dag eru tey goml og teirra avvarðandi við sviðið soð. Politikararnir skaffa pengar til dýrar svimji- og ítróttarhellir. Her síggja teir meguleikan at vinna atkvødur. Tey gonilu og sjúku gerast fleiri og fleiri, men tað eru ikk atkvødur »at samla uppå«. Her brúka politikararnir orð og aftur orð um, at okkurt má gerast. Men teir lyfta í veruleikanum ikki hond frá síðu. Og sam stundis stendur steðan hjá teimum gomlu og teirra avvarðandi við og versnar. Orsekin er tann rættiliga einfalda, at einki rektarheim finst í Suður streymi. Og lítið rekist fyri, at nakað kemur í bræði, hóast fólk savna pening saman til bygging av einum rektarheimi. Tíðindablaðið Sosialurin hevur fyrr skrivað um hesi mál. Vit gera tað fegir aftur og aftur, tí talan her er um menniskjalagnur. At borgarliga stýrið og málgagn tess ferð aftan á ferð siga, at slíkir almennir stovnar sum rektarheim eru ov dýrir og ikki rætta loysnin, so er tal tó ein sannroynd, at TØRVUR ER Á EINUM RØKTARHEIMI I HAVN Tað reingist ikki. Men teir borgarligu eru ikki so hugaðir at lata pening far: til óproduktiv endamál. Helst skal profittur verða úrslitið av eini og hverjar iløgu. Og helst pening í lumman til nøkur fá. Tað er hetta, sum Sosialurin fer at gera vart við, tí í dagliga sambandi okkara við lesararnar síggja vit, hvussu steðan er hjá teimum gomlu, og hvussu átroðkandi tað er, at politikararnir fáa bindið frá eygunum og sete gerðir í orðsins stað. Familjan og heimið — Tá tú so kemur heim- æftur eftir slíka nátt, er tað trupult at síggja, hvussu fam:an líður undir, at eg skal verða burturi á henda hátt. Tor- ført kann vera hjá teimum at skilja, hví einki annað er til at taka. — Vit hava ellisheim og pleygudeild — royn tað, siga tey. — Mammu tína kanst tu pleyga, men hvussu við okkum? - Tað er tí við ringum tannabiti, at eg fari av- stað, og ikki gerst steðan betri, tá eg fái slíkan spurning, tá eg komi heim- aftur. — Eg skilji væl familj- una, sum kennir sakn i gerandisdegnum, men ss — trupulleikin er eisini, at eg einki kann vera fyri tey ella vinir okkara, sum vit eru komin saman vid øll årini. Tey orki eg heldur ikki at verða um meira. — Hvat við tær sjálv- — Tað er ikki rættuliga nakað, sum nakar hugsar um. Eg orki satt at siga heldur ikki at hugsa um