týsdagur 1. november 1983síða 16

Tit ringja — vit skriva Er nakað á vási? — !vamál? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! Fyri 50 árum síðan vóru konfirmantar ikki avmyndaðir. Sosialurin hevur nú fingið hetta í lag. Frá vinstru sæst: Tensa Hansen, Petra Andreasen, Hendrik Hansen, Olivia Joensen, Arne og Victoria Petersen, Edel Olsen, Petur Zachariassen, Hensia Jacobsen, Helga Poulsen, Jensia Mikkelsen, Solgerd Jacobsen, Hilda Samuelsen, Elsa Maria Hellá, Michelina Joensen. Fremst: Einar Wang, Jógvan Johannesen og Thomas Joensen Í ódnarveðrinum sunnu- lagin hittust konfirmant- ir, sum gingu at lesa hjá Gren, presti, á heysti 1933 Hóast flestu teirra búgva í Sundalagnum, so var samkoman á Hotel Feroyum, við tí úrsliti, at kki ell, sum hevdu ætlað sær við, sluppu til Havnar, vegna veður Tað var Olevina búsitandi Í Havn, sum fekk hugskotið at savna konfirmantarnar saman, sum nú eru í pensi- ónsaldrinum. Hon setti lýsing í Dimmalætting, har hon bað øll tey, sum gingu til prest í 1933 hjá Gren, presti, at ringja til sín sum skjótast. — Telefonin var nógv brúkt teir fyrstu dag- arnar, sigur Olevina Joensen, ti ell vóru ógvu- liga forvitin eftir at frætta, hvat var á vási. Ikki bert úr Bellum Feroyum, men eisini úr Danmark, har ein kvinna í dag býr. Hon helt hug- skotið verða gott, men kundi ikki koma henda- vegin, kortini. Onnur hildu, at tað ikki Joensen # : var nakað gera burturúr, og at ov ítið mundi verða at tosa stórvegis at um, eftir so mong ár Tað var við spenningi fólk fóru niðan á Hotel Feroyar sunnudagin. Tá Sosialurin vitjaði inn á gólvið, eftir degurða- borðið á Hotel Feroyum, vísti tað seg, at nógv var komið fram í ljósmála, sum onkur teirra mintist, meðan onnur ið hevdu gloymt, funnu hendingar fram aftur úr gloymskuni, til fragd fyri onnur og seg sjálvan. — Minnist tú hitt grena bommið? spyr ein. Annar sigur, at nógv hevur verið tosað um hetta bommiå, men at tey ikki rættuliga mintust, hvat tað snúi seg um. Borðhaldið var stórt, og onkuntíð var torfert at hoyra hvat sagt var, um ov langt var millum stól- arnar. - Jú, tað var eg sum tveitti eitt bomm til eina gentu, sum sat framman- fyri í roykstovuni á Kirkjuteigi hjá Grøn, presti. Hetta var meðan vit gingu at lesa. Gentan tveitti bommið aftur til RÆ g He in, men til alla ólukku, fekk Grøn, prestur, bomm- ið beint i nakkan. Hetta flent at, tí grønt, og m var nogv bommið var prestur ikki serliga fegin um hendingina Onnur hending var, at Gren átti tvær dverg henur. Tær lokkaðu vit við korni, so vit fingu fatur í tær. Dverghenurnar vóru koyrdar í torvkassan í Roykstovuni, og Vit royttu tær av og á, fyri at fáa tær at gogga. Tað stuttleikaðu vit okkum ófert við! Ungdómurin tá, dugdi eisini at skemtast! 50 ungfólk gingu til prest á heysti 1933. Hesi voru úr Kollafirði, Vest- manna, Kvívík, Hósvík, Langasandi, Hvalvík, Streymnesi, Haldórsvík og Tjernuvík. Tey gingu at lesa hjá Gren, presti á Kirkjuteigi í átta dagar. Síðan vóru tey konfirmer- aði. 32 í Vestmanna kirkju og 18 í Haldórsvíkar kirkju. Fyri 50 árum síðan vóru ógvuliga vánaligar tíðir, — nærum eitt tað fátæk- rasta árið í okkara tíð. DE FARVE Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. Orð og mynd Dagny Joensen = . gt 4 á Kortini var nógv gjert fyri at einstaki konfirmant urin fekk ein góðan dag Nýggj klæði vóru fingin til vega, og kaffiborð og kekur vóru til tey komu við gávu eila vitjaðu í heimi, har konfirmantur sum var Ein veitsla var tá hildin í prestagarðinum fríggja- dagin áðrenn konfirma tion. Tá fingu tey, sum gingu at lesa, kakao, bollar og góðgæti, og seinni varð farið upp á gólv. Hetta vildi Gren, prestur, men júst hesa- ferð, stóð ein kona undir beru í Leynum, so vit fingu boð um, at ikki átti at verið dansað. — Eg veit ikki, sigur ein, vit dansaðu kortini, og tað gekst alt væl Vit hoyra so nógv um, hvussu stóran setning konfirmantar í teirri tíðini fingu at lesa, tá teir gingu til prest. Hvussu var hjá tykkum? — Vit skuldu at kalla duga alla sálmabókina og nýggja testamenti við! So fellur tosið á, hvat einstaklingurin fekk fyri á kirkjugólvinum konfirma- tionsdagin Nógv teirra minnast aftur setningin, og eisn innihaldið var Tosa veråur elsin um klæðini. Ein hevði fingið trá F ssaÐa sun a í frakki + kostadi krónur, onnur skógvar frá Daells, sum kostaðu atta Skógvar frá Jóan krónur Jakku vóru eisini á skránni, sum oe kostadu 17 klæðningur fyri 36 krónur krónur, og Í konfirmatiónsgávu fingu tey tá, klæðir, hosur o.a. og fingu tey pengar, so var tað ein 10 krónu- seðil — men tað var eisini nógvur peningur tá! Besta gávan eg fekk, minnist eg enn, — tað var ein paraply, sigur ein! Av teimum 50 konfir- mantunum vóru 19 staddir á Hotel Feroyum henda dagin, umframt hjúnarfelagar, tilsamans 27 fólk. Veðurlagið hevði við sær, at átta fólk noyddust at setast aftur. Umframt hesi, so eru 14 teirra deyð og onnur búsitandi uttan- landa. | Óli í Áarstovu Higartil hava tankar verið tollfríir. Hetta umhugsar Torbjern nú at tolla, men tað fer hann persónliga ikki á reyvina av! + Higartil % i er A í He nhug í H é x Í Í KKI í i * blaðstjórin Oyggjatíðindi var rættinum Í gjár! Hesuferð sum áhoyr- ari Torbjørn er ikki so bannsettur fútin. Hann leggur ikki bara eftir Rapp- eisini eftir sum ort, men mentanini! Hjálpitól fram- sýning Tyskvøldiå tann 8. noven ber 1983 kl áhugaverd framsýning av hjálpitólum til rerslubrek að Framsýningin verður Skúlanum á Treðni Umboðsmaður Allar Nissen frá H. Meyland Smith ApS fer at greiða frå og visa, hvussu hjálp itól kunnu framleiðast ti teirra, sum ikki kunnu brúka standardiserað hjálpitól Hanna Lisberg, sum er limur Í Færøernes Ulvkkesforsikringsråd, fer eisini at vegleiða fólki hvussu tey skulu bera seg at, tá tey sekja um hjálpi: tól 19 verðu eir Fysioterapeutur skúl ans, Birgit Djurhuus, verður eisini at svara spurningum. |