leygardagur 17. desember 1983síða 9

Uttanríkispolitikkur Reagans gagnar stalinistunum í Kreml. Hann er teimum til mikla hjálp, tí at sovjetbúgvin er ómetaliga pa- triotiskur og savnast í vandatíðum um stjórnarmenn sínar uttan mun til hvussu óreinskusettir teir eru. Ráðgevarar Reagans munnu vera vánaligir sálarfreðingar mannaættini væl, at leggja allar kreftir í at skapa álit og seming landanna millum. Eg haldi sum Kupke og Vladimov, at vit neyvan fara at síggja nakað úrslit, so leingi oldingarnir sita í Kreml. Vit mugu seta okkara álit á tað tungu og torferu uppgávu, tað verður, at skapa sosialismuni eitt menniskjaligt andlit. Tað gera vit í ongum feri við at sáða ótta, ræðslu og misálit. Tvertur- ímóti. Slíkt skapar stalinismu. Slíkt birtir upp undir tær totaliteru kreftir- Skulu vit bjarga heiminum eiga vit í- staðin fyri hatur, hevndarhug og mis- álit at leggja allar kreftir í at skapa álit og seming landanna millum komandi ættarliðið í Sovjet. Á tað, sum einki hevur havt við Stalin at gjørt, og sum einki vil hava við hann at gera. Og tað eiga vit at gera við at rætta hesum ættarliði eina hjálpandi hond. Vit eiga at lætta teimum vegin, vera við til at slóða teimum hann. Styðja tey moralskt í stríðnum móti stalinismuni og fyri teimum góðu kreftunum — sum so sanniliga eisini finnast í samfelag teirra. Hetta fer kanska at gera tað lættari fyri tey at taka við tí ótrúliga ST inu tynd BÍL og EKK) nar. Vit sissa hetta ættarliðið einans við at vísa teimum, at vit vilja frið, av- vápna, positivt samstarv og rættvísi fyri ellum á jerðini. Tá kundi borið á, at tey komu okkum á meti við sama vilja. Hvussu verður og ikki: Hetta er einasta gongda leiðin. Stødan óbroytt Tað frættist, at forsetin Reagan ongantíð hevur verið so væl umtóktur í USA sum eftir innrásina í Grenada. Hetta sigur undirritaða einki annað enn tað, at USA er sjúkt og fult av negativ- um aggressiónum. Søgan »Kråkan« eftir Hans Andrias Djurhuus endar við hesum orðum: »Veturin er ikki vunnin enn, hann kemur, tá ið tú minst grunar tað, við ýlandi stormi og skara á hvørjari fonn.« Orðini hóska Reagans USA. Heims- veldið hevur einki vunnið. Einki komma er broytt í støduni í Miðamerika. Hon er effinett tann sama vónleysa sum frammanundan. Og hon fer at vera tann sama, so leingi USA íkki skilir, at vandamálini ikki kunnu loysast við krúti. Hon fer at vera tann sama óbroytta, so leingi Washington ikki er fort fyri at loysa teir politisku spurn- ans reKur ioncin IKA Sterkar kreftir her á landi og ein stórur partur av okkara kristnu og håttment- aðu tjóð taka undir við ókristiliga og lítið mentaða orskapi Reagans Tí loyvi eg mær at spyrja: Eru vit hóast alt eitt sjúkt fólk? irnar taka undir við hesum einsrættaða ófrættarópi. Í totaliterum statum eru stjórnarmenn og fólk teirra bæði offur og fangar av síni egnu propagandu, og tað kann vera teimum dýrt eins og okkum. Allar miljónirnar, segdu vit. Vit loyva okkum at ivast. Man ikki meginparturin sum so mangan fyrr bara yppa øksl og gjøgnumskoda propaganduna. Danski utvarpsmadurin i Moskva Samuel Rachlin helt tað. Hann var av teirri áskoðan, at hesi herróp vóru líka so nógv ein ávaring til fólk um at halda seg í skinninum (tann innlendska stødan er nevniliga alt annað enn góð bæði so og so) sum ein ávaring um, at tey skulu vera til reiðar at dubba seg móti út- heiminum. Hvussu er og ikki. so er úrslitið av ——.—