leygardagur 10. mars 1984síða 24

Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og Tit ringja — vit skriva Er nakað á vási? — tvamál? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! Altjóðakvinnudagurin: Dagny Joensen Orð og myndir á kvoldsetu Umleið 600 kvinnur vitjaðu kveldsetuna í Norðurlandahúsinum al- tjóða kvinnudagin. Tó at fyrireikarnir hevdu vónað at kvinnur tóku undir við hesum til- taki, so væntaðu tær kort- ini ikki, at undirtekan fór at verða so góð. Norðurlandahúsið er rúmligt og tað hýsti eisini hesi stóru fjeldini, uttan at tað nervaði fram- forsluna og letuna aftaná, tá tey vitjandi settust at fáa ein kaffimunn og prát. Tað vóru kvinnur í ellum aldursbólkum,sum framførdu kvinnumål å palli. Á áskoðarapláss- unum sóust eisini aldurs- bólkar frá 0 — til 80 år. Onkuntid hoyrdi tå små- barnagråt, men tað var bert so natúrligt slíkt kveld, og tú hugsaði, at hetta ljóðið ikki hevði verið, um menn høvdu havt atgongd. Inger Christiansen, for- maður í KSF beyð væl- komin og greiddi frá kvinnurerslum gjøgnum tíðirnar. Síðan framferdi Ásla Geyti. Hon segði frá, hvussu fremmandafólk sá føroysku kvinnuna í tíðini hjá langommu okkara, og framførdi yrking eftir Bergtóru Hanusardóttur um kvinnuna í skiftis- árinum, um beinagrindin ið moyrnar og slímhindir sum torna, samanborið við skalluta mannin í sama aldri, sum jagstrar ungdómin og vakurleikan hjá ungu kvinnuni. Á tíðindafundi í Mettu- stovu, tá fyrireikararnir greiddu pressuni frá hesum tiltaki, sóu vit, at Bergtóra Hanussardóttur átti stórsta partin av til- farinum, sum skrivað var til framfersluna. Upp á fyrispurning um hetta, segði Bergtóra, at tað var tí hon hevði fingið til uppgávu at samansjóða tilfarið, og at hon tí hevði lagt sítt tilfar, so sum tað sat best til heildina. Eingin ivi er um, at Bergtóra Hanusardéttur eigur góðar gávur til skaldsliga at mynda tað sum hon og medsystrar hennara kenna í nútíðini. Hesar lýsingar hevdu væl tolt at verið førdar fram á pall í eðrum umhvervi eisini. Ebba Hentze, rit- hevundi hevði eisini givið sítt ískoyti til kveld- setuna. Hjerdis Trónd bar fram hugvekjandi yrk- ingina hjá Ebbu, um ógiftu kvinnuna »Kata« Hetta var um ungu gentuna, sum kom heim úr Danmark at ansa systrkjum og heimi, tá mamman fór Hon ætlaði sær avstað aftur, tá systkini kundu klára seg sjálvi, men kort- ini varð hon verandi og fekk ongantíð sín persón- liga leiklut í lívinum. A deyðastrá, skrivaði hon bræv til gentu í næsta ættarliðnum, har hon sigur: „Keb Visdom for det beds- te du ejer, keb Forstand for alt hvad du har (ord- sprogenes bog). RyM! Gud signi teg. »Kata«. Síðan fóru vit gjøgnum tíðirnar fram til smágent- una og endaði við yrking- ini Mamma og barn, eftir Regini Dahl. Hóast framferarnir fyri stóra partin vóru kvinnur, sum ikki áður høvdu roynt seg á palli, so var letan góð, tó at framferslurnar hevdu staðið nakað sterk- ari, um leikfólk høvdu framfert. Eftir steðgin helt Elin- borg reðu og Jóhanna Maria Djurhuus las yrk- ingina »Vit vilja frid«, eftir Steinbjørn B. Jacob- einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. sen. Elinborg segði m.a. at kenslur er eitt ljótt orð, tí kenslukaldir menn heldur berjast í vápnadubbingini fyri at drepa barnið, meðan veggan stendur óskalað eftir! Hetta mótmæla kvinnur um allan heim! Serliga áhugavert var leikurin >Náttúra menn- iskjunnar«, eftir Bergtóru Hanusardóttur. Við lívsins træ sita Vitið, Málið, Hjálpsemið, Sjálvseknið og Mentanin. Kvinnurnar vóru ílatnar kappa í ymsum litum, sum myndaðu tað tær skuldu vera. Einfalt og rámandi lýstu tær hesi fyribrigdi, sum er umheimurin, um- hvervið, samfelagið og tað vit lata okkum lita av. Samanumtikið eitt gott áskoð- arunum nakað at hugsa kveld, sum gav um. Skuldi nakað verið nevnt, so haldi eg at lýs- ingarnar sum heild vóru ov veikt framferdar, og at tað gjørdi, at vit ikki fingu øll »spektrini« av kvinnu- síðunum fram. Eitt nú kærleikin millum mann og kvinnu vóru lýst í í so trongligum sniði. Hví tað, tá stórur partur av lív- inum hjá teim flestu, er tengdur at hesum? — Sum ein áskoðari segði í steðginum: Vit eru góðar við menn okkara, hví fáa teir so ikki inni- vist? Við hesum spurningi kundi tú hugsa — innivist á kveldsetuni, ella innivist í medvitinum hjá tí sjálv- steðugu kvinnuni... Helst fyrstu ferð í soguni her á landi, at so nógvar kvinn- ur hava verið savnaðar saman um kvinnumál