hósdagur 5. apríl 1984síða 16

Tit ringja — vit skriva Er nakað á vási? — Ivamål? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritøkum og einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. Leikstjórin um >Eitt dukkuheim«: Vit settu okkum í ein bát — við handritinum hjá Ibsen. Vit vistu ikki hvat land vit komu til, men halda nú, at vit eru komin upp á turt, og fara at framfora fyrstu ferð friggjakvøldid, sigur Sveinn Einarsson, leikstjóri, um sjónleikin, sum verður frumsýndur í Norðurlandahúsinum Í letuni verður síðsta hond legd á venjingar til sjón- leikin »Eitt dukkuheim« eftir Ibsen, i Nordurlanda- håsinum, sum hevur frum- syning í annað kveld. Í samreðu við Sosialin sigur Sveinn Einarsson, leikstjóri: Um tú vilt vísa á sannleiksvirði í slíkum klassiskum verki, sum Dukkuheimið er, so eru meguleikarnir fyri at fáa hetta at eydnast, ájavnt við at tað miseydnast, meguleikin er at verkið ikki kemur til sín rætt. — Eg vil siga tað so- leiðis, at vit vóru nekur fólk, sum settu okkum í við handritinum 1 listar ein bát, hjá Ibsen. Vónir okkara vóru at koma til eitt land hvar vistu vit ikki. Gjegnum strævið arbeiðið halda vit nú, at vit eru komin væl- bjargað upp á turt og hava fingið fóta okkum Sjónleikurin „Eitt dukkuheim« er í innihaldi um eina dukku, ið er at sammeta við leiku, tú spælir við. Dukkan er ikki ein sjálvsteðug vera og heimið er ikki eitt vanligt heim í fyrstu atlegu. Síðan hendir tað á pallinum, at dukkan vaknar og verður til eitt sjálvsteðugt menn- iskja, sum ger sínar royndir fyri at fóta sær — at finna sín persónleika og eitt nýtt og betri lív. Orð og myndir: Dagny Joensen Nærum øll vita, at Nora fer ut, tå leikurin er av, men lítið og einki hevur verið gjørt burturúr Helmer, manni hennara, sum ikki skilir broyt- ingina við konu síni. Í týð- ingini av sjónleikinum í Norðurlandahúsinum kun- nu væntast nútíðar- viðgerð av leikpertunum, sum ikki hava verið lýstir áður. Stutt sagt, um hjún- arbandið í dag, um sjálv- steðugu leiklutirnir sum maður og kvinna hava í samfelagnum, út frá teimum fyritreytum, at vit eru uppald og liva í einum mannsamfelag, sum hverki menn ella kvinnur hava biðið um, men sum er arvur gjøgnum geldir, ið nú renn- ur saman um Sveinn Einarsson sigur, at tað hevur verið kveikj- andi at tvær tjóðir hava arbeitt saman um hetta mál, og skuldi tað ikki eydnast fullkomiliga í hesum mentunnarvirk- semi, so vónar hann, at hetta verður spírin til nærri samstarv frameftir. Elin Karbeck Mourit- sen, sjónleikari í Havnar Sjónleikarfelag, hevur stórsta leiklutin í Dukku- heiminum. Degurðasteðgur í Norðurlandahúsinum: Elin K. Mouritsen, Sveinn Einarsson, Petur Einarsson, Arni Baldvinsson (ljósmaður), Laura Joensen og Gundur Mortensen Frá venjingunum: Krogstad (Birgar Garðarsson) kemur at vitja i »dukkuheiminum« hjá Noru (Elin Karbeck Mouritsen) Elin sigur: — Tað kann verða tor- fort at fáa sálina við í slík- um leikluti sum hesum, tí vit bert hava havt fimm vikur at venja. Uppruna- liga vóru avsettar átta vikur, men av tí at leik- stjórin gjerdist sjúkur, bleiv tíðin so knepp. — Likamliga er lætt at fylgja við, men tú hómar brádd- liga — alt meira tú kemur inn í leikpartin, at tað er so nógv, sum fjalir seg í honum. Hvussu er tað at arbeiða sum yrkisleikari? — Fyrsta morgunin eg fór niðan í Norðurlanda- húsið at venja, kendi eg tað sum ringa samvitsku, at eg ikki ístaðin fór til ar- beiðis sum vanligt. Síðan kom eg at hugsa um, at hetta er eitt arbeiði sum alt annað. Upplivingin hevur eisini verið, at síggja Petur Einarsson, Borgar Garð- arsson og leikstjóran, sum so álvarsliga ganga inn fyri venjingunum, miðvíst við redd og likamsvenj- ing. Hetta hevur givið mær virðing fyri arbeiðn- um, sum eg ikki havi kent áður. | Sjónleikarhúsinum havi eg ikki kent uppgáv- una at geva einum leik- parti lív, so tyngjandi sum nú. Minnist bert, at eg við eldhuga og gleði fór til pgávuna, uttan tó at kenna medábyrgd fyri heildini. Tað er greitt at leikparturin sum Nora í Dukkuheiminum setur stór krev, sum kennast eðrvísi meira tyngjandi, men sum kortini er ógvu- liga gevandi og spennandi at royna. Petur Einarsson hevur leiklutin sum Helmer, maður Noru. Hann er ís- lendingur og hevur sein- astu átta árini arbeitt sum rektari við Sjónleikarskúl- an í Íslandi. Vit hittu Petur Einars- son í degurðatímanum ein dagin í Norðurlandahús- inum. Hann sigur m.a., at hann hevur verið lærari hjá Biritu Mohr, sum í letuni útbúgvir seg til sjónleikara i Íslandi. Hann heldur, at tað verður hugaligt at koma heimaftur, tí nú skilir hann feroyskt. Birita Mohr hevur bert havt loyvi at tosa íslendskt á skúlanum, so hon málsliga er fer fyri at nema sær hesa útbúgving. Petur sigur: — Mest spennandi hevur tað verið fyri meg, bert at hava til uppgávu at fáa skil á leikpartin Helmer, sum eg haldi verða áhugaverdan persón. Áður hevur lítið verið gjert burturúr hesum leikparti og eisini hevur hann verið myndað- ur sum ein óhugnaligur persónur. — Tað er av týdningi fyri meg, at Helmer fær meira menniskjansligt skap. Helmer eins og vit onnur, hevur verið upp- aldur í einum samfelag, skipað av monnum. Hann hevur ikki biðið um sín leiklut í lívinum, men noyðist at virka og taka slíkar avgerðir, sum sam felagið setur honum — Fyri mær er tað greitt, at vit ell eru menn iskju, sum áttu at tikin fyri tað vit eru, óansæð um tú er kvinna ella maður Petur sigur at enda, at tað hevur verið áhugavert at slíkum verið Einarsson arbeiða umsteðum, sum tær í Norðurlandahús- inum, tí tað hevur hann ongantíð roynt áður Frumsýningin verður í annaðkveld og verður „Eitt Dukkuheim« å skrånni fram til 11. april.