mikudagur 18. apríl 1984síða 16

Síða 16 tíÁ: ry e € Bátatátturin Eftir áheitan av Sandi prenta vit henda frálíka tátt. Heimildarmaðurin sigur hann at vera yrktan umleið 1840. Óli í Horni bátsformaður á »skrokki« var bóndin á Upplondum. Har- aldur av Skeljalagnum er helst Haraldsskjøldur av Miklagarði. »Silvur- nålin« er Traðarbáturin. Jóannes í Vørutoft man vera kempan á stýri- borðsbegi. Óli í Mittúni átti båtin »Askaremma«. Hesin Oli var frágera miðamaður og kveðari og sangari av teimum bestu. Niðurlag: Tit herjið nú á, nú skulu vit bóndanum basa. Eina veit eg rimuna, inni hevur ligið enn, gjørd er um bóndan í Upplondum og aðrar reystar menn. Gjørd er um bóndan í Upplondum, bans líki tú ei kann finna, so lystir honum at kapprogva, sum leikar við streymin stinna. Bóndin vaknar úr blundi upp, hann telur sin dreym so brátt: »Undarligt hevur fyri mær borist í alla hesa nátt. Meg droymdi, at mín stóra skúta, „7 ; bon mundi eftir havinum dreyga, so droymdi meg, at Silvurnal, hon skein um gullið reyða. Meg droymdi, at min stóra skúta, hon mól fyri minum hondum, bon sieldi við SURJIUÐDONdUUM. Meg droymdi, at min stóra skúta, ! hon var við kempum fl og so droymdi meg, at Silvurnál, hon skein sum reyðargull Árla var um morgunin, sólin roðar í fjall, bóndin vekir upp bátsmenn sínar, hann fór í stóra hjall. Yvri dreiv av bóndanum, tað fell so væl í lag, hann treiv um eitt skerpikrov, hann rykti tað heilt av stað. eull ber hon til merkt, LU jam Haraldsskjóldur av Miklagarði ; ; ; Brandur og Virgar sterki. Bóndin býður sínar menn ikki so leingi bíða: >Ég havi droymt ein dreym í nátt, eg vænti, vit fara at strida.« Bóndin biður sínar menn gera so litið pjak: >Ég havi droymt ein dreym í nátt, sum týðir eitt ódnartak.< Kempurnar vóru til ferða búgunar av so góðum treysti, so tóku teir tann stóra Skrokk og ryktu hann út úr neysti. Voku teir hann úr neystinum ut , 1 og dygst fyri bakkanum niður. R Bóndin talar vid bátsmenn sínar: Slíkt er kempusidur« Loedu teir allir årar í ha riman falla — ut 19jøgnum tann stríða streym . , Svarað empan á styrið rðsbogt t fyri 1 ekka 1 A 7. ] ? . . dðreun vit av skálum drekka. Scelnin voru av sURIDONGUMI, Få mitt 7” rs r; 1 DVN av aKUrUT, tað situr ein kempa á bakborðs bogi, hon glógvar sum reyðargull. So satt sum eg eri gullkempa og siti her afturi á lær, tit skulu falla for minum hondum, ti slektin er undan Skardi«. Fr søsialurin FÆAS 3 % Í 1 or 1 r o () ar ) í | F , ” i Í 21 rt Mar al 11199 sfs49 , Ís f í EN Jet 4 KI so hevur hann tað sama navn ; Eg prottin at Ør me , , , kon av presta 1 j Í il De g þvo! 1 hår 1 hovuðskempan á Sandi ] ri sprottin av goðum fol g Í P í } 1 , 1 1 : N 0 d 10 eðr 010 rr? i rn På . Hevor l rið í KIÐNSIVA, , På ) rf 7 <1 111 r 1 Í; sum Rólant, Retsarans fræmdi, ta skuldu tit sæð emma avrekskempu vera komna av Foroya landi. Knappar undir knounum og reyðar rósur á læri, tað er siður á Sandi, komin er undan Skarði.e Tað situr ein kempa frammi í rong, hann heldur sær at gaman: >Tað siggi eg á ferðini, at bátarnir koma saman. Tað var bóndin á Upplondum, hann aftur um seg litur: >Taki mær hesa Silvurnål, ið her fyri borði flytur.« Jóndin biður sínar menn leggja árar í hav po og taka so Sperilin nygjørdan og støkka hann tvørtur av. Mlir logdu árar i hav, o vorrur frå grunni bullu, Skrokkur rendi eina langa leið, ter roptu hann Rempurullu Vad var benda Silvurnål, hon heim igjøgnum 1duna kemur, veikin svør um sina sál, ! at Þann ikki arma nemur. Mlir settu fotur í bekk, tá mundi Skrokkur ganga heim igjøgnum tann breiða Barm og dygst fyri Boðatanga. Tað situr ein kempa á stýriborðs bogi, herdarnar sum á skari, onga líkari enn tramanum, og eyguni sum í tarvi. Nr. 48 — 18. apríl 1984 , I go i fær pur á í 14 } t 4731 í PP] i ið vorrir veltust frá grunn Din ri) oVvr t mirar upp tá ið vørrir veltust fra grunmi, Tann fyrsti bátur, at landi legði, , tað var ein reiðilig skúta Fe veri honum eitt vakurt navn, g og eg kalli hann Mariusuta ! Tann onnur skúta, at landi legði, Seyrvågum var hon smíðað Eg 131 , urt 3 H RK Á PR. I tt I 1 1 ego X, } r oo i } 1 eði mo á um y 10) fg I era st 1 , ; á hann var undan Skarði. ! høvdu tit honum í Flogvanum mott, tit komu í verri vari Tann sætti bátur, at landi legði, hann mundi so litið duga: Enn liggur Hanus á Skarvanesi eysturi í Barmi og tugar-< Tóku teir bátin um bakkan upp, hann hevði stýrið á Stebba, bóndin tapti á Kunovar galvi, og nevið var sum í Frebba. Settu teir bátin í neystið inn, alt fyri uttan vanda: >Hvat skulu slíkir Pumpuringar í roysnisverkum standa?« Settu teir bátin í neystið mn, alt fyri uttan sorg, so glaður snúðist Olavur bóndi aftur í sína borg. Ólav bónda á Upplondum, hann vilja vit ikki happa, Sperilin hann á sundi sprongdi við sínar forgyltu knappar. ]. Skipini sigldu fyri evstan 7 bæði við ertur og oryn. Á róðurlykkjan av korkajørnum, - nu endar riman min Nidurlag: Tit herjid nu å, nú skulu vit bóndanum basa. : Í Á