hósdagur 19. juli 1984síða 2

tíðindablaðið. Nr. 83 — 19. juli 1984 Hvagar skal ein flýggja undan 5.000 atombumbum? Tað nyttar onki hjá teim- um, sum vilja frið, bara at rýma undan harðskapi og kriggt. Hetta hava vit aldar- gamalt dømi um heri Før- oyum, sigur Arant Hansen úr Gøtu m. a. í roðuni hann helt á náttarhugnanum á summarstevnuni í Kambs- dali seinastu sunnunátt. Vit prenta røduna her: Tað sigst, at tá ið írsku munkarnir komu til Fer- oya á sinni, so var tað fyri at fáa frið. Teir flýddu frá ellum tí harð- skapi og kríggi, sum valdaði í heiminum tá. Óivað hava teir havt ein dreym um eina tilveru á hesum oyggjum, hvar teir kundu útfera teirra gerning í friði og náðum. Men spurningurin fyri eftirtíðina hevur verið, um ikki munkarnir hóast alt at enda blivu offur fyri akkurát tí harðskapi, sum teir av fyrstan tíð vóru flýddir undan. Er tað so, at Legtingið ger gjøldur burturúr sínum egnu sam- tyktum, so leingi tað góðkennir NATO her á landi Tí er einasta loysnin at arbeiða ímóti eini og hverjari hernadarligari yvirmakt ! Tad må arbeidast fyri fridi! Nu skal eg ikki måla fan- an uppå veggin, men ikki kann tað dyljast, at tað er nógv, sum hóttir heimin í dag. Millum annað dálking, avlopið av einum stinkandi ídn- aði, sum er við at oyða náttúruna nógva staðni Teknologiska fram- gongdin í dag er so stór, at ein ikki veit, hverjum beini, ein skal standa á í- morgin. Og síðst, men ikki minst, tann sinnissjúka vápnakappdubbingin millum eystan- og vest- anlond. Alt hetta hoyra vit um dag og dagliga í útvarpi og sjónvarpi og er hetta alt hóttanir, sum vit ikki kunnu lata eyguni aftur fyri og flýggja frá. Hvagar skal ein flýggja undan 5000 at- ombumbum? Nei. her hava vit ell skyldu til at taka saman lógvatak og mótmæla. Og lukkutíð eru tað fólk, ið gera tað Runt um í eru seinastu árini kykn- aður upp sonevndar „friðarrerslur“, sum fyrst og fremst arbeiða fyri avvápnað, bæði fyri eystan og vestan. Hesar tvørpolitisku fylkingar eru vorðnar ein týðandi tåttur í millumlanda politikki í dag. Sjálvsagt er tað eitt ævintýrligt mál at seta sær, at skula forkoma ellum vápnum her á jørdini, og tí må ar- beiðast stigvíst. Av hes- heiminum um kemur so heitið »atomvåpnafritt eki<. Til demis arbeiða fridarrørslur i Norðan- londum fyri at gera Norðanlond til atomvápnafrítt eki. Og her skal sigast, at Fer- oya Legting til ein viss- an mun skal eiga rós fyri fyrst í 1970unum at hava samtykt, at einki hernaðarligt vald og eingi vápn skulu vera í Feroyum. Nú, síðsta vetur, endurtók Legtingið hesa samtykt við at skoyta uppí, at Feroyar frá nú av eru at rokna sum atomvápnafrítt eki. Onkur kundi so verið freistaður til at trúð, at nú kundu feroyingar bara leggja seg afturav í liggistólinum, tí Legtingið hevði borið so í bandi, at eingin atom- bumba fór nakrantíð at bresta her hjá okkum. Men tíverri er ikki so. Løgtingssamtyktirnar eru einki verdar, fyrr enn tær verða hildnar og virdar av fyrst og fremst okkum sjálvum og síðani eðrum. Og virdar verða tær ikki. Tí kundi ein spurt: hver tjóð er so illa skikk- að, at hon ikki virðir samtyktirnar hjá okkara fólkavalda tingi? Men her verða feroyingar noyddir at taka bjálkan úr egnum eyga, áðrenn teir taka flísina úr ann- anmans eyga. Legtingið ger gjøldur við egnu samtyktum, so leingi tað góðkennir NATO her á landi. tí NATO er eitt hernaðarligt vald. Av tí at vit eru við í NATO, so eru vit feroyingar eisini við til at framleiða atom- bumbur og sjálvandi eisini við í vápnadubb- ingini. Men fyri ein stóran part av feroyingum tyk- ist tað tó, at Feroyar hava ein meira passivan lut í hesum sonevnda NATO-samarbeidi. Men fyri kortum vísti tað seg, at flestu feroyingar vórðu snýttir. Uttan at vita tað, hava vit feroy- ingar hýst eini njósnara- stød uppi á Sornfelli, ein stød, ið er eitt av fyrstu álopsmálum hjá russum, um kríggj skuldi brostið á. ein ið verjir seg við vápnum, verður álopin við vápnum. Okkara uppgáva má tí vera at vísa eðrum lond- um. at vit feroyingar eru tað sama friðarelskandi fólkið, sum vit altið hava verið. Vit vinna einki við at bera vápn. Tí skulu vit vinna í einum fyrifallandi kríggi, so má tað vera við atomvápnum. Og vit vita, at í einum atom- våpnakriggj finst hvorki vinnari ella tapari! —