leygardagur 15. september 1984síða 23

Havnar Sangfelag: Tit ringja — vit skriva Er nakað á vási? — tvamál? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! eiðraði gamla sangstjóran Í sambandi við at stóra tónaskald okkara, Hans Jacob Hejgaard, týsdagin 11. september fylti 80 ár, heiðraðu limir í Havnar Sangfelag teirra gamla sangstjóra við undir húsinum hjá dóttur hansara Ann-britt, har Hans Jacob henda há- tíðardag var staddur, at syngja sangir og sálmar við legum, sum Hans Jacob hevur gjørt. Útvarpið, sum var hjá, sendi beinleiðis uppteku frá hesi hátíð- arstund henda sama morgunin kl. 9.15. Eisini Føroyska sjónvarpið var har, meðan Hans Thomsen vegna limirnar í Havnar Sangfelag bar fram hesa kveðu til teirra gamla sangstjóra Góði Hans Jakku! Vit eru nakrir veteranar ella nøkur úr ti gomlu gar- duni úr Havnar Sang- felag, sum her eru saman- komin í morgun at bera gamla sangstjóra okkara eina heilsan, nú hann fer um tey fýr sinstjugu Tilikan morgun sum henda er tad so mangt, sum rekur fram fyri hug- an. Eg minnist, sum stórur smådrongur, tå tygum plagdu at koma sudur til okkara her i Havn vid Toftakórinum. Her suðuri hjá okkum vórðu tygum altid róptur Toftalærarin. Meg minn- ist enn, hvussu ringt mangan var at fáa at- gongumerki. Halin av fólki, sum vildu sleppa inn at lurta, plagdi at rekka av Sjónleikarhústrappuni og langt oman í Niels Finsensgetu. So nógv eru tíðirnar hjá okkum broyttar, nú so nógv ann- að er, sum dregur, at tað mangan stendur á at savna fólk til eina líkinda samkomu. Men sangurin, tit framferdu, var óhoyrd- ur í Feroyum tá í tíðini, og øll gleddust og undraðust um tær fråliku røddirnar, tað stigfasta stevid, og so hetta, hvussu skilliga teksturin varð framborin. Í ollum teimum mongu og frálíku løgunum, tygum hava givið fólki okkara, vóru tygum nýskaparin. Her suðaði brimið við Feroya strendur, aldaði hin hábærsligi Kingo- sálmurin og dundi hin før- oyski dansurin. Hetta var íheimligt og kent tilfar og ongar grælingafjarðar, tygum góvu okkum. Seinni komu tygum suður til Havnar og gjørd- ust lærari her. Sum song- stjóri i Havnar Sangfelag góvu tygum okkum, sum i morgun standa her, mang- ar óteljandi og ógloym- andi letur. Minnist so væl allar konsertirnar, vit hevdu og hvussu nervar- nar plagdu at standa á tambi, tá tær stóru kon- sertirnar skuldu vera. Og so frein á okkum, tá alt gekst væl í hond. Tá kendur vit á okkum, at vit hevdu givið fólkið nakað frá okkum. Og so allar uttanlanda- ferðirnar, vit hevdu. Árið 1953, tá vit vórðu boðin í stórfingna hátíðarhaldið, tá Noregs Sangerlag fylti 25 ár og vit í Oslo sungu saman við kórum úr øllum Noregslandi og hinum Norðanlondunum við. Tað var ein spennandi låta, tå vit småu hidani ur At- lantshavi vóru sett at leggja fyri á tí stóru hev- uðskonsertini á Nasjonal- teatret. Letan tá myrkt gjørdist niðri í salinum og tað stóra, reyða silki- tjaldið fór frá, meðan tey bjørtu leikhusljósini sendu sína glæmu oman yvir okkara sangaraflokk í føroyskum búnað og skygdu í nýpussaðum silvurkneppum og — spennum. Har sótu Hákun sjeyndi, Noregs- kongur, og sonur hansara, Olavur, uppi í kongalosj- uni og hvert eyga niðri í salinum hvíldi á okkum. Tá stóð á gomlum nøgl- um, men fjørdin vunnu vit og yvirum komu vit. Og so hvussu errin og takk- som, vit vóru, tá stersta blaðið í Noreg, »Aften- posten<, dagin eftir við stórari yvirskrift skrivaði: <Færeyingane kom, sáng og segrade!«. Eitt, sum kanska gjerdi mær mestan munin á hesi ferðini, var tann stóra konsertin, vit høvdu úti á Jordal Amfi, tá vit saman við ellum hinum kórunum skipaðu eitt risakór við 2.5000 sangarum og sungu ein sang umboð- andi hvert landið. Eg minnist, okkara var >Tá ið teir sóu landið<. Nótarnar hevdu vit frammanundan sent ímillum, so ell kórini fingu vant. Eg havi ong- antíð á levitidini hoyrt so- vorðnan kórsong — born- an fram av 2.500 sangar- um — ikki minst tá »Pingst«, umbodandi „Sveriges Kårforbund« varå borin fram. Eg gloymi ongantíð tær vekru undir- og yvirredd- irnar, meðan bjartir tenor- ar hevjaðu seg himmal- hegt, meðan bass-røddir- nar komu rullandi sum fjart brim niðri í neðra. Pingst «Høgt áver land och vatten sig Pingstkvellons Stjárnor tánt. Och sángen doftar i Natten som man kostelig Røkelse brånt. Som Solsken den Dimmorna skingrar, den stiger från Vårldernes Ort och klappar med vitaste Fingrar på Himlarnas stångda Port.« Ju, slika løtu kendist himin nær. So mangt kundi verið at drigið fram slíka løtu sum hesa, eisini okkurt av meira skemtiligum slagi, sum ta ferðina vit báðir, hans Jakku, svóvu í dup- ultsong suðuri í Ábenrá og tygum vildu hava meg at liggja konumegin. Men eg skal ikki gera longri av, bert ynskja tygum hjarta- liga til lukku frá okkum, sum her standa og takka tygum fyri tygara trótt- uga starv fyri foroyskum songlívi. Tann dýri forn- ingur, tygum hava litið okkum upp í hendi at umsita, fer til allar tíðir at standa sum ein lýsandi varði yvir tygara idna ar- beiðsdag. Takk fyri, Hans Jakku! Hans Thomsen Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. Hans Jacob Højgaard, takkar her limum í Havnar Sangfelag fyri kórsangin á morgni hátíðardagin, tá tónaskaldið fylti 80 ár Framhald av síðu 17 ti vildi býráðið ikki játta bygging til størri fyritøk- Eisini Posthúsið havt ætlanir at byggja á ekinum, við na úrsliti har So var tað at Sjóvinnu- bankin av sinum einting- um keypti økid og sethus- ini ta horninum, Gigga Jacobsen åtti Hóast peningastovnur- in fekk bod um, at teir ikki fingu byggiloyvi har, so keyptu teir tad kortini. Sidani hevur verid sam- ráðst millum byrådid og Sjóvinnunbankan. Urlsit- ið bleiv makaskifti. Sjó- vinnubankin fekk eitt eki í R.C. Effersøesgøtu ístað- in. sum Trupulleikin var bert, at Sjóvinnubankin vildi hava býráðið at keypa set- húsini, sum ikki fylgdi við makaskiftinum. Tað vildi býráðið ikki. Ti var viðmerkt í maka- skiftisskjalinum, at húsini skuldu takast niður, áðr- enn býráðið yvirtók ekið við J. Paturssonargetu. Sostatt noyddust ein býarmynd at dvína, fyri at loysn kundi fáast á málinum millum myndug- leika og peningastovn. Í býráðnum vita teir ikki rættuliga, hvat ekið skal nýtast til, men bert at parkeringspláss skulu gerast, á slíkan hátt at okkurt annað enn bilar skal fáa innivist har. Men tað er ein onnur sega, sum einki hevur við tey nærum 100 ára gomlu sethúsini at gera, sum var tikið burtur úr býarmynd- ini. Dagny ÚTSTOYT Esmar Simonser 3813 Fuglafjørdur