leygardagur 29. september 1984síða 14

Sum sagt var frá herfyri í blaðnum, so fylti okkara góði vinur Jens Bech á Skála áttati ár 1. juni. Mong eru tey, sum við spílaðum oyrum hava sitið og lurtað eftir, tá Jens for- taldi frá hendingum, hann í hansara langa og lukku- liga lívi hevði verið úti fyri Mong eru tey, sum hava notið gott av tí blíðskapi. finna í Jens og sum altid er at heiminum hjá Jonu Nøkur verda altid tev, sum koma i næst vinarlag fyri livid, og vit, sum hava havt ta lukku, kunnu ikki heilsa fødingardagsbarn- inum nokk, nú hann aftur hevur lagt árar út fyri at rógva komandi 10 ár aftur við borðinum, um Gud vil. Jens er føddur og vaks upp á Kirkjuhváli á Tver- oyruni, hagani hann, sum 14 ára gamal, fór til skips og stóð fyri fyrstu ferð stoltur við styrisvøli i hond og spiladum seglum. meðan sluppin >Ingrid< førdi hann yvir Islands grunnar út í ta víðu verð at vinna sær og sínum fyri dagligt breyð. Nú. hann fylti tey áttati, vóru vit nakrir vinir, sum høvdu ta gleði at heiðra og uppliva Jens, tá hann aft- ur stóð við stýrisveli í hond og spílaðum seglum, meðan sluppin >Westward Ho«, við sínum 100 árum á baki. førdi hin gamla mannin uttan úr víðu verð heimaftur til síni kæru. Bekkurin 80 Úti er gott men heima er best, um eg sigli í eyst og vest. Jens var við slupp til fiskiskap á norðaru leiðini í fleiri ár. áðrenn hann fór við fullriggara í farma- sigling á sunnaru hálvu. tíðindablaðið komu nýggjar tíðir. Royk- urin frá skorsteinunum kámaðist eisini, sum segl- ini burtur og motorarnir byrjaðu at duna. Danin Arnhold Peter Møller, seinri víðagitni A. P. Møller, var framskygd- Vid fullriggara blivu so grundarsteinar lagdir undir hansara yrki å hav- inum sum riggari og boss- maður. Tá so urin meir og meir bleiv at síggja úti á verdinshøv- unum, og tær stóru segl- føringarnar kåmadust so spakuliga burtur, ja, so var tad ann skifti hyru, og Jens, ungur sum hann var og millum teir fyrstu før- ovingar, fór av fullriggara- dekki umborð á dampara. Aftur ein nýggj tíð fyri stavni. skorsteinsroyk- Í mong ár sigldi Jens við dampara bæði í nær og fjarsigling. men aftur ur maður, og so tíðliga sum í tríatiárunum, tá hart stóð á hverjum skips- nagla, broytti hann kós og lat trý, tá í tíðini, heilt óvanlig, skip byggja. Hesi skipasløg komu at eita tangaskip ella tanga- bátar. Ein av hesum tangabát- um fekk navnið >Karoline Mærsk« og hver var so heppin at fáa hýru og mótigur at fara við slíkari krúttunnu, sum sigla skuldi runt knettin við eldfimari olju? Tað var Jens. Aftur ein nýggj tíð fyri stavni. Tað hevur altíð verið ófriður her á jerð, og ikki eru vit feroyingar slopnir undan. Tíverri mistu vit nógvar av okk- ara bestu sjómonnum, men sum Jens so ofta segði: Mín vinur: Eg takki Gudi fyri hinum alvalda fyri, at eg ikki lå og druknaði í havinum tá eg, uttan at kunna hjálpa, var noyddur at halda kós- ina fram hina náttina und- ir krignum umborð á Tjaldrinum, tá vit í himmalsins havódn hoyrdu neyðarrópini frá sekkandi skipum í bæði borð. Sum Erikkur Mohr, sáli, einaferð segði fyri mær, tá eg tosaði við hann um Jens og siglingina við »Tjaldrinum« fyrsta ella annað krigsårid. Eirikkur segði: Tað var himmalsins havodn av útnyrðingi, og vit royndu tað vit kundu at sleppa okkum út frá Liverpool upp undir nátt sum, saman við óveðrinum, skuldi verja okkum út í Irskahavid. Tå vit komu ut i opnan sjógv. stóð havið rundan um okkum í ljósum loga av søkkandi skipum. Tað var ein eingilsk konvoy, sum, av tyskum flogførum og kavbåtum, var ålopin upp undir skyming. Bekkurin stóð til róðurs, og náttin var komir. okkum til hjálpar. Vit sigldu sun. um vit vóru inni í einari heilt myrkari eldkúlu. Tá kravdi tað sin mann, at standa við stóra rættid, ti eg var alla tíðina noydd- ur at broyta kós og krússa okkum fram ímillum tey sekkandi skipini. Hernaðarstýrið í Stóra Bretlandi hevði tikið skip- ið til krigstænastu, men vit fingu tad leyst aftur, ti vit lótu teir vita, at stórur mangul var heima uppá fødivørur, og at vit komu aftur við skipinum. tá vit høvdu verið teimum. Vit komu, tíbetur, heim- aftur í ellum góðum. og tá farmurin var uppskipaður, bleiv skipið upplagt á Skálafirði, tí manningin vágaði sær ikki av stað aftur, sum tidirnar tá heima við Eirikkur vóru, segði Mohr, sáli. Jens Bech fekk so starv- ið at verða hjá Tjaldrin- um, inntil enska hernaðar- stýrið kom og tók tað til hermannaflutning. Jens fekk seinri álitis- starv á Skála Skipa- smiðju, og hetta starv rekti hann, inntil hann fór frá fyri aldur 67 ára gamal. Ararnar legði hin gamli ikki inn, sjálvt um árini vóru komin. Hugin til sjógvin hevði Jens ikki mist, og tí rigg- aði hann til aftur av nýggjum, men hesaferð var tað hitt legna krabba- slagið sum eitur hummari, ið tað galt. Jens saman við ødrum fekk til uppgávu at fylgja við hummarasteðuni á fer- oysku firðunum, nú fiski- frødingar varnadust, at galið var vid stovninum og trolingin mátti steðga. Tá nekur ár vóru liðin og prógvast kundi, at væl fór at bera til hjá einum vanligum føroyskum båts- standi at røkja vinnuliga hummaraveiðu við rúsum ein part av árinum undir eftirliti frá almennari síðu. ja, tá fór Jens undir at flyta ungar búnar humm- arahonir av trolleiðunum. dis