týsdagur 9. oktober 1984síða 16

Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og j Tit ringja — vit skriva Er nakað á vási? — !vamál? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. Vit eru til reiðar! til vapn — tá stórur partur av heiminum ikki fær mat í munnin, sigur Hallstein Sigurdson, valevni hjá teimum ungu í javnaðarflokk- inum í Suðurstreymoy. Vit halda her fram við prátinum við valevni SU's til legtingsvalið. Seinast tosaðu vit við Hallstein um heimastýris- lógina. Hesa ferð spyrja vit um steðu hansara til vápnakappdubbingina og friðarspurningin: — Hatta er ein ógvuliga týðandi spurningur. Vit kunnu hyggja okkum um og at tí, sum hendir í heim- inum í dag. Meginparturin av heim- inum er í kríggi, og kanna vit tað nærri, so eru stór- veldini, Sovjet og USA, altíð onkursvegna blandað uppí. — Og fyri at missa andlit, kappast bæði risa- veldini, hver í sínum lagi, um at vera sterkast. Hetta sæst best í vápnakapp- dubbingini, sum er í ferð við at oyðileggja heimin Kriggj er ørskapur — Avleiðingar av vápna- dubbingini eru álvarsligar og nógvar. Vit kunnu til demis nevna tað sálarliga trýstið. Fólk ganga í stød- ugum ótta, sum m. a. fær við Hallstein tey eisini at ivast í, um tey skulu seta bern í heimin. Tað er heldur einki loyndarmál, at harrarnir á vígvellinum, t.v.s. stór- veldini, sjálvi hava stórar sosialar trupulleikar Tann peningur, sum verð- ur brúktur til vápn, átti at verið brúktur til at loyst trupulleikar. Eisini skulu vit minnast til, at stórur partur av heiminum ikki fær mat í munnin. Tí er tað ert at brúka pening til vápn. Vit skulu ikki læra fólk at hata — Tað kann jú heldur ikki vera rætt, at tú fært at vita, at tú skalt hata og fara í hernað ímóti fólki í ávísum londum — ja, drepa fólk, ið tú als ikki kennir — men, sum kundu verið tínir bestu vinir, um tú komst at kenna tey. Sjålvt bernini verða uppald til at hata. Tað er eisini ávíst, at tað eru teir sonevndu »militer- spekulantarnir« — altso fyritøkur, sum gera tað til ein spurning um at fáa sum mest av vinningi burturúr — sum standa aftan fyri kappdubbing- ina. NATO úr Feroyum — Hvat heldur tú so um, at it hava NATO her í Fer- oyum? Eg eri ímóti ellum, sum hevur við kriggj at gera, og harvið eisini ell- um hernaðarligum sam- gongum — NATO eins og væl og Warszawa. Tí haldi eg, at vit skulu hava legtingssamtyktir- nar um, at hervaldið skal av landinum, framdar. Tí er tað eisini neyðugt, at tann táttur í heima- stýrislógini, sum forðar Feroyum í at seta hesar legtingssamtyktir í verk, verður endurskoðaður. Og tað er av alstórum týdningi, at fólk standa saman um friðararbeiðið, og at tey ikki taka sær av teimum fjákutu álopunum frá ávísari síðu, sigur Hall- stein — Vit eiga heilt at sleppa ætlanini at byggja eina brennisteð í Sundalagnum og heldur beinanvegin fara at tilrættarleggja eina út- búgving innan fiskaaling. Hetta sigur Tummas Arabo, verkfrødingur. Hann heldur, at vit kunnu ikki bjóða okkara ungdómi á Sundalagsleið- ini at vaksa upp í og rund- an um ein kest. Heldur eita vit at ímynda okkum 7 | teir framtidar møguleikar, sum liggja í hesum stóra og týðandi vinnuøkinum, sum alt Sundalagið er. — Fiskaalingin er við at gerast ein týðandi vinnu- grein, og eg rokni við, at hon í framtíðini fer at hava stóran týdning fyri okkara samfelagsbúskap. Ti eiga vit longu nú at byggja hesa vinnu á eitt trygt og fast stødi m.a. við at útbúgva fólk innan Steðgið ruskstød byrjið aliskúla fiskaaling. Tummas Arabo sigur, at meguleikar eru fyri at fara undir aliútbúgving í Sundalagnum longu í komandi ári. — Men, sigur hann við- ari, — skal nakað hepi verða í at tosa um fiska- aling í Sundalagnum í framtíðini, so má handa brennisteðin steðgast. — Hvat fara útlendskir keyparar at hugsa, tá teir koma til Feroya at vitja tað alieldorado, sum Sundalagið longu er og verður! Uttan mun til hvussu lítið ein brennistød sigst at dálka, so vita vit, at hon dálkar, og bert vit- anin um, at ein slík brennisteð liggur mið- skeiðis í einum týðandi matveruframleiðslugki, sigur nóg mikið. jan Arnbjern Karbech Mouritsen Óskiljandi tá ein av teimum, tú varðar av, so knappliga fer av foldum. Ófatiligt hjá teimum sum eftir standa við djúpu sorgini og sakninum Arnbjorn Karbech Mouritsen, Tórshaun, Arnbjorn hjá Gubba, er ikki meira okkara millum. Bert 47 ár var hann, nú livstrådurin so knappliga var kvettur 7. oktober. Arnbjørn var eitt av hesum fólkunum við teim íbornu gávunum sum dugdu so væl at kveikja góðlyndi og ljós har hann kom. Hann var málarameistari, sum bróðirin Eyðun, gekk hann í faðirs spor. Var altíð góður at heita á, sjáldan, tá tú vildi hava hann at mála ella tapetsera, at hann ikki játt- aði, um ikki í løtuni, so seinri. Og tú vildi altíð hava hann aftur eina aðru ferð. Tað eru tey fáu menniskjuni, sum eiga í sær evnini at skapa glaðar letur og ljós á síni leið, soleiðis var eisini pápi hansara, Andreas sáli Vit goyma vid Arnbjørn minnið um eina menniskju, sum átti evnini at ávirka um- hvørvi sítt við teimum ljósu geislunum. Okkara tykkum, Johannu, bornunum og Alvildu djúpu samkenslu við J. Lindenskov TESTET