leygardagur 27. oktober 1984síða 24

Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og Tit ringja — vit skriva Er nakað á våsi? — !Ivamál? Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. Edith Dahl, fakfelagskvinna í mong ár: Teir áttu at staðið saman i arbeidaramålum — Tad var eitt hart strid. Høvdu ar- beidskvinnufeløg- ini ikki stadid so væl saman, høvdu vit ongantid fingid likaløn. Nu hevdi tað neyvan borið til. Tað sigur Edith Dahl, ið var nevnd- arlimur í Havnar Arbeiðskvinnufel- ag í 17 ár, og sum hevur verið javnað- arfólk út í æsir, frá ti hon var ung genta. Edith vaks upp í Vest- manna men fór 15 ára gomul til Havnar í hús- pláss. Hon giftist og bú- setti seg í Havn Men eg kom ikki út í produktiva arbeiði enn umleið 1960. Bernini gingu í skúla, og maðurin bleiv sjúkur. Tá fór eg á Bacalao at ar- eiða, tað var einki arbeiði tað tyrr konufólk í Havn tá, kanska onkrun Bacalao var eitt rbeidsplåss, og nar x x Tad x 3 KK x A x. K ) - A xx kk x ið ber í i at tos Havnar Arbeiðs henni hevdu vit eitt stórt menniskja. Politiskt vóru vit ikki altíð samdar, men tá tað snúði seg um at beta um viðurskiftini hjá teimum tímalentu kvinn- unum, varð ell ósemja skúgvað til viks. Likalønin var málið Andrea Årting kom upp i Havnar Arbeiðs kvinnufelag longu i 1937, og tå fyrst i 70-årunum før hon at troyttast. Men vit iðrar settu okkum fyri aman við henni at virka ri at fáa somu len fyri sama arbeiði fyri kvinnur g menn. Í nevndini fyri lavnar Arbeidskvinnu- felag sótu tá umframt kkum báðar Emely Nols- oe, Helfried Heinesen og trina Christiansen Tað var eitt hart stríð Hevdu arbeiðs- kvinnufeløgini tá ikki staðið so væl saman, høvdu vit ongantíð fingið líkalen. Eg ivist í, at tað hevði borið til nú. — Hvussu bóru tit tykkum at? — Vit settu einki lenar- krav fram uttan tað at vit kravdu somu len fyri sama arbeiði. Har eigur Fiskepigernes Fagfor- ening rós uppiborið. Tær skrivaðu til okkara og góvu okkum fulltrú til at arbeiða fyri hesum kravi og styðjaðu okkum fult og heilt. Tað var samanhald. Tað harmar meg, tá eg hugsi um, hvat hent er í Vági við Fjallbrúður. Tað gagna. ikki arbeiðarun- um Vit vóru allar samdar um at arbeiða fyri lika løn Nógvir góðir menn studl- aðu okkum eisini, bæði javnaðarmenn og aðrir Sjálvt ein fólkafloks- maður ynskti okkum til lukku, tá sáttmálin, sum tryggjaði okkum likaløn, var samtyktur. Aðrar ósemjur lótu vit fara. Tað er nakað, sum politikararnir í dag ofta gera skeivt. Teir áttu at lagt alt briksl til síðis, tá tað ræður um stór mál, sigur Edith. — Frammanundan segdu vit allar í nevndini, at tá ið okkara mál um líka løn var nátt, løgdu vit frå okkum. Og tað gjerdu vit. Áttu at samarbeitt — Eitt annað, sum harmar meg, er, at tjóðveldis- flokkurin og javnaðar- flokkurin = ikki kunnu standa saman í arbeiðara- málum. Teir flokkarnir áttu at gingið somu leið í teimum málunum. Vit dugdu at at virkini síggja ikki kundu ganga við til lika løn, um rða ettir degi. Tað bar jú ikki til hjá teimum tey gera nú, at fara út tað skuldi ve einum landsstýrið og krevja pengar. Men vit fingu nógvar ábreiðslur fyri, at vit góðtóku at fáa lika løn í trimum stigum Arbeiðsgevararnir meira upplýstir Eg haldi, at arbeiðs- gevararnir eru betur upp- lýstir nú enn fyrr. Nógvir teirra eru glaðir fyri at hava fastar reglur. Teir duga at síggja, at trupul- leikar á arbeiðsplássunum ikki geva arbeiðshug. — Ment.d. av tí, sum er hent í Vági, vita vit, at tað eru teir, ið fegnir vildu, at einki fakfelag var til. Og fara vit út um landoddar- nar, kunnu vit bara hugsa um Margaret Thatcher í Englandi, ið arbeiðir fyri at strika øll fakfelog av pappírinum, sigur Edith Javnaðarfólk út i æsir At eg jåttadi at í ira nevndina í Havnar Ar beiðskvinnufelag var tí at eg var javnaðarfólk út æsir longu tá. Tað bleiv eg longu gomul sum eini 16 ára Tá var ein fundur í dansistovuni Í Vest- manna. Petur Mohr Dam togaðist við flokkin og sambands- siálvstýris- flokkin. Petur Mohr Dam tosaði um at beta um kor- ini hjá teimum eldru. Hann var vakur, og talu- gávurnar hevði hann. Tá hann var liðugur, steig ein annar fram og segði: — Gev teimum gomlu skinn at virka, tí tey kunnu vinna sær mengar úr ullini. Tá var tað ein maður, sum bað um orðið. Tað var fyrsti javnaðarmaðurin í Vestmanna, Jóannes á Bakkanum Hvat skulu tey gomlu gera, sum ikki orka at arbeiða? spurdi Soleiðis 1rbe ið- aður. I ) nakað nýtt, og síðan er hugurin bara vaksin. Alla n havi eg valt javnaðar flokkin, sigur Ed ið nú er fólkapensionistur g sá tað sum ína tíð