týsdagur 27. november 1984síða 16

Tit ringja — vit skriva Er nakað á vási? — tvamál? “ Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara. Vit eru til reiðar! Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnað fyri lýsaran. Marita Petersen, valevni Javnaðarfloksins til býráðsvalið í Havn: Líka rætt og lika møguleiki fyri oll imfelagsgongd a 5 ina. Hesin møguleikin er kanska fyri tann einstaka av okkum teoretiskur, men sum limur i bólki ella felagsskapi kunna vit vera vid til at åvirka. Men ein bólkur er, sum ikki tykist at hava nakra sjónliga ávirkan í okkara samfelag, og tað eru kvinnurnar. Tær finnast næstan ikki, har politisk- ar avgerðir takast. ví nu) SI i 1 ISKU einstokum tykjast tær ikki at hava nakran meguleika at verða valdar fremst ti, fólk (vit) velja tey. sum longu hava gjørt Fyrst og vart við seg í almenna lív- inum, og tað eru næstan bara menn. Í eini roynd at fáa kvinnur valdar í býráðið er i Havn gjørdur kvinnulisti, og eg kann å ein va þá So vítt eg veit, eru ikki allar kvinnur samdar pol itiskt, heilt uttasta hegra til uttasta vinstra og allar staðir har ímillum. Ti er tað ikki nóg mikið at velja eina kvinnu, tí tær eru frá hon er kvinna, men vit velja hana, tí vit hava somu politisku hugsan, sum hon Javnaðarflokkurin hev ur i skrå sini krav um likarætt, eisini imillum kynini, likarætt til ut- búgving og arbeiði Javnaðarflokkurin held- ur tað vera eina kommun- ala uppgávu at virka fyri trivnað hjá borgarunum og at veita teimum ta service, sum borgarar í nútíðarsamfelagnum hava krav uppá. Ídnaðardepilin á Sundi og alivinnan í Kaldbaksfirði Tað ljóðaði so einfalt, tá borgmeistarin á sinni „gav grønt ljos« fyri at byggja hendan middepilin inni å Sundi. Tað ljóðaði næstan sum at tað var bara at byrja beinanvegin. — Ikki eitt orð um, at Havnar komm- una ongan teigin eigur at byggja nakað á harinni. Ikki eitt orð um, at har býr fólk, ikki so nógv kanska — men so kortini ein familja, sum hevur eitt livibreyð í ti, sum skal leggjast undir heilt. Tað hevur undrað meg, at hesi fólkini ongantíð hava verið nevnd, tá ið talan hevur verið um henda idnadarmiddepilin — hverki í útvarpi ella í blødum. Tey sita á sínum — tað er hverki Havnar Kommuna ella landið, sum eigur lendið, har hús- ini standa ikki húsini heldur og treðin uttan- fyri er eisini ogn um enn hjá eðrum. Tað var talan um einar 150.000 m* av lendi, men farið sjálvi inn á Sund og hyggið hvussu bøurin har man hóska sum byggi- lendi til so stóra bygging. Fyri at fáa hesar 150.000 *m má allur bøur- in burtur, húsini við sjálv- andi, síðan má skjótast og grótið koyrast á sjógvin fyri at útvega byggilendi, tí tað fæst ikki uppi á landi — tað er ikki til har. Í flestu býum og bygd- um í Feroyum hevur í mong ár sæð út sum ein miðvís oyðing av góðum dyrkilendi er farin fram. Allastaðni tykist sum, at menn fyrst leggja eftir ti frægasta benum, tá hús og virki skulu byggjast síðani fer restin so við og við Í Havnini er so syndar- liga lítið dyrkilendi eftir, og nú eigur so Sund tern. Eg haldi, at stundin má vera komin, at vit hugsa okkum um og meta um tað, vit gera:Er hetta land so stórt, at vit kunnu fara vit ti, sum best ber til? Hvussu leingi kunnu vit loyva okkum at skammfara tað so? Nógva staðni í Føroyum er hósk- andi byggilendi uttanfyri bøgardarnar — hví ikki brúka tað? Longri úti á Kaldbaks- firði er byggilendi til slíka bygging fram við vegn- um, mest í niðara borð, men eisini omanfyri. Tað verður kanska ikki so samantrunkað sum inni á Sundi, men er so nakar skaði i ti? Hitin frå el-verkinum må væl kunna brúkast til ta alivinnu, sum fjørdurin hevur verið ætlaður til. Annars er jú ætlanin at gera eina ruskbrennisteð har innanfyri Hvítanes eisini. Eg kenni meg ikki sannferdan um, at tað er tað rætta plássið. Tá vit hugsa um, at ættirnar úr landsynningi niður í sunnan og upp í vestan eru tær vanligastu stóran part av árinum slepst ikki undan at hugsa um tað á- rinið, sum ein megulig dálking frá rusksteðini kann hava uppá alium- hvørvid á Kaldbaksfirði. Vit hoyra so ofta frá summum síðum — frá teimum, sum bara vilja Kommunan skal skapa fortreytir fyri at nog nógv arbeiðsskapandi virksemi er, og at bæði kona og maður hava rætt og meguleika at fáa arbeiði. Ti er tað eisini ein kommunal skylda at skapa góðar meguleikar fyri bernini, meðan for- eldrini eru til arbeiðis. Líka rættur og líka meguleiki hjá kvinnu og hava hesar staðir bygdar uttan mun til umhvervið — at tær skulu einki dálka. Ur útlondum t.d. úr Danmark frættast heilt onnur tíðindi — sum at grønmeti dyrkað í nánd av summum ruskbrennistød- um ikki má etast, tí tað er eitrað. At fáa 1500 arbeiðs- pláss til Havnar so við eitt kort ljóðar av nógvum. Um tað veruliga veruliga verða so nógv — um hesin miðdepil kann gerast so stórur beinanvegin, er nakað annað. Sjálvandi er tað gott at fáa arbeiðs- pláss til býin, men tað eig- Óli í Áarstovu —aÞ00 manni at velja livs- hátt, ikki bara í orðum ella á pappirinum men i van- liga gerandisdegnum er mál javnaðarfloksins, og ein væl umboðaður javn- aðarflokkur í býráðnum vil av ellum alvi stríðast fyri hesum. sær Marita Petersen ur at kunna gerast uttan at oyðileggja onnur virði fyrst. Í Feroyum hevur verið brotið upp úr nýggj- um fyrr, tað má kunna gerast aftur. Latið okkum ikki enda í ti stødu, at vit tá nakað skal gerast fyrst mugu spyrja, hvussu nógv heim vit vilja >oyði- leggja hvussu nógvum familjum vit vilja taka vinnumeguleikarnar frá fyri hverjar — skulu vit siga 10-50 ella 100 mill. kr. idnaðareindir. Lat tað vera okkara uppgáva ikki at bróta niður, men at byggja upp. Í sambandi við alivinn- una á Kaldbaksfirði má Kaldbaks bygd haldast at liggja væl fyri sum ein ali- miðdepil, haðani tað mátti ligid væl fyri at rekt fjørd- in allan. Havnaviðurskift- ini bæði viðvíkjandi at- løguplåssi og eki uppi á landi eru tó ikki nær til nóg góð til slíkt, og tí eigur nakað munagott at vera gjørt hesum viðvíkj- andi so skjótt sum megu- ligt. Per Gaard