hósdagur 7. februar 1985síða 18

Síða 18 Hon málar livsgledina og stríðið fyri ti góða — Spennandi foroysk listakvinna framsýning í Keyp- mannahavn Gydja Hjalmarsdøttir Didriksen er kend listakvinna millum utisetar I hesum døgum er ein sera spennandi listaframsýn- ing í Feroyahelunum í Keypmannahavn. Tað er Gyðja Hjalmarsdóttir Didriksen, ið sýnir fram akvarellir ella vatnlita- myndir Frammanundan kenna Gyðju best frá Fram Brá og anum, Skegg) um hon nú í nógv verið við til at serstaka dam áa við sínum eyðkendu tekn ingum og linoleumsskurð Men hetta er ferð, at hon roynir seg við tyrstu eini egnari framsyning Aður hevur hon sýnt myndir fram saman við eðrum listafólkum, í heim- bygdini Vestmanna, og í Keypmannahavn, har hon býr Spurd, hvat tað er sum kveikir hug hennara til at tekna og mála, sigur Gyðja, at hóast útiseti fær hon sína mestu inspiratión úr Feroyum, har hon er uppvaksin og síðani hevur ferðast á hverjum sumri: „Mest eri eg ávirkað av teirri føroysku náttúruni, litunum og formunum, tað, sum eg havi saman við eðrum menniskjum, vinskapur, familja, polit- iskir felagar o.s.fr. Minar myndir eru ikki daprar og gråar, sjålvt um tað er nógv, sum vit kundu ynskt okkum eðrvísi nú. Men eg eri optimist eg máli lívs- gleðina og stríðið fyri ti Og tað er eitt lívs stríð góða játtandi Tað av- spegla myndir mínar eisini, haldi eg sjålvt« Og ti fer ongin skeivur tú kemur innar lítla fyllist tú av av. Tá hetta framsýningar helið, andi hesum geisl reinum litum úr myndum, fugla- myndum, kvinnumyndum og býlingamyndum At gera eina akvarell, so sum tað veruliga liggur í orðinum, vatnlitamynd, krevur ein heilt serstakan teknikk, og tað er ógviliga langt ímillum at tú sært nakran duga hetta kynstrið so væl sum Gyðja. Tú sansar næstan vatnið í myndunum, merkir hvussu litirnir eru blandaðir á tí heilt tunna og gjøgnumsiktiga papir- inum. So figurarnir standa setningarnir sum møtast her, orange/blátt og reytt/grønt. Gydja sigur, at henni dámar best teir kláru reinu litirnar. Og somu- leiðis er boðskapurin ein- faldur og klárur. T.d. kvinnumyndin, tær báðar, sum koma gang- andi, lið um lið, stíga so lætt eftir vegnum, ein gleðismynd av yndi og áræði Men tað, ávirkar teg mest, eru tær sjáld- sama hugtakandi fugla- myndirnar Likkur, ið sigla upp í skýferðina, ið upp ímóti harð- veðursluftini; ravnar, ið sita í einum stórum træi, hvítar dúgvur, ið flúgva upp við vindeygunum upp úr einum garði. Upp á spurningin, um fram sum standa tað liggur nakað sym- bolskt í hesum sterku fuglamyndunum, svarar Gyðja, at tað má verða upp til hvenn einstakan at fáa nakað burturúr. Men at hesar myndirnar allar eru gjerdar í lívsjáttandi bjartskygni, tað skilst av teirri eini myndini, sum óivað er ein sjálvsmynd. Tær sjáldsama hugtak- andi fuglamyndirnar ávirka teg mest, skrivar ummælarin Hóast hon býr í Danmark, hon fjær inspiration ur Motivini eru Foroyum ofta foroyst Framsýningin hjá Gyðju Hjalmars- dóttur Didriksen er í Lítlustovu í Fer- oyahelinum í Rosenborggade 5A, 3. hædd. Hon er opin månadag-friggjadag kl. 14,00-19,00 og leygardag kl. 12,00- vakurleikanum har. Men sum kontrastir á teirri K. M. tað er sjálvsagt eisini tað flótandi bakgrundini. 16,00. samfelagið, eg livi i, sum Litirnir spæla eisini vid gevur mær inspiration — Linum eyga — tað eru mót- Fyrilestur um kelt- lagnuna hjá keltisku mál- isku málini í dag unum, serliga um steðuna Þeir almennu kveldfyri- hjá irskt- og skotskt-gel- Barnadansur ;/ KJARTAN ; 7 iskum og walisiskum sum Í / DALSGAARD lestrarnir á Fróðskapar- Nú eru bert tvey kveld setrinum byrja nú aftur at steðgur nevur 5 síðan november ella minnilkutamål ber hann saman vid sma- Eisini steðuna hjá feroyskum og tíðar igur nakað um frar KE SKU eftir við barnadansinum i Norðurlandahúsinum Dansað verður kveld kl. 20.00 til 21,00 og næsta friggjakvøid tíð Nr. 16 — 7. februar 1985 I hålkuni Útvarpið var ov seint á veg við skemtinum um bankaránið. Tað var uppklárað nakrar tim- ar, áðrenn »Rusk- redaksjónin< fór í luft- ina leygarkvøldid Men teir, sum gjørdu hesa sending, vóru ikki teir einastu, sum fóru skeivir við- víkjandi evnunum hjá politinum at finna bankaránsmenninar, nú triggjar vikur vóru farnar. Fólk hevdu eisini fingið annað at tosa um. Eitt nú hálkuna á gongubreytunum i Havn. Poul Michelsen dugir ótrúliga væl at tosa seg burtur av hál- um ísi. Tað prógvaði hann aftur í >Meldr- inum< friggjakveldið. Annars brúkti hann eisini politiviðtekuna at hjálpa sær í hálkuni. Stovnar, handlar og einstaklingar eiga at rudda uttanfyri hjá sær sjálvum Nú fekk býráðið ikki høvi at sýna hetta í verki, tí um vikuskiftið for at toya, eisini utt anfyri dyr býráðsins Nú kunna feroyskir alkoholistar fara til Ís lands og blíva av- vandir. Vit fingu held ur litið at vita um hetta tiltak og hvi Betty Ford skuldi vevjast uppi, skilti eg ikki Vónandi er hetta ein góð roynd, sum kann hjálpa onkrum. Martin Gøtuskeggi kallaði all- ar evnismisnytarar, eisini narkomanar, alkoholistar. Tað er sjáldsamt Vit hava ikki bein- leiðis nakað gott í væntu sambært Arna Nerrevang, sum mána- kveldið teknaði eina sera dapra mynd av næstu framtíð. Mána- dagur er annars ikki júst tann rætti dagurin at hoyra slíkar fyri- lestrar, hann er nóg ringur uttan. Men, tíverri, Arne hevur uttan iva grein í sínum máli. Tað er ringt at siga, um mannaættin sleppur av aftur tí hála ísi, hon sjálv hevur gjørt vid so við og við at oyðileggja livilíkindi síni. Men, tá allur ísurin í Grenlandi og á pólunum er tiðn- aður, verður óneyðugt at rudda kava a gongubreytunum i Havn. Ti tå eru tær fleiri metrar niðri í sjónum. Tað er kanska eisini hálkan, sum ger, at teir, sum gera >Ung- dómssendingina< íkki longur fara út fyri dyr Læraraskúlans eftir tilfari? Og framvegis hálka: tann eini bankaráns- maðurin gleið í Leyna- klivunum og misti byrsu, skort og handska Útvarpið hevði tys- kveldið frágreiðing um bankaránið Ongin kelda varð nevnd, men líkt er til, at onkur í politinum vil enn aðrir siga Tað politiið, meira var annars sum kravdi, at heldur ikki ar, skuldu ongin, journalist sleppa at grundlógarav Tað kanning- hoyra hoyringarnar kundi skaða ararbeiðið Tyskvøldid fingu vit aftur ein marathonpall- borðsfund. „Hvussu steðga vit ferðsludeyð- anum?« var evnið. Ikki óvæntað var svarið hjá teimum flestu, at takast má í herða- toppin á teimum, sum koyra bil. tir at hava hoyrt ur: bilar í triggjar tímar, var tað hugna- ligt at hoyra sangin >Ég saðlaði mær ein hvítan hest...<. Hegni Djurhuus heldur tú