leygardagur 9. februar 1985síða 9

se: 2 á Ég eiti Bangsi og eri ein angora fressur. Eg búgvi í einum býi, sum eitur Keflavík. Hann er í Íslandi. Eg var glaður og væl nøgdur við alt. Men so avgjørdu fólkini, sum eiga meg, at flyta til Føroya. Tey kundu ikki hava meg við, tí tað er forboðið at flyta kettur úr einum landi í annað. Ég bleiv latin góðum fólki, men kortini keddi eg meg so illa, at eg avgjørdi at fara at leita eftir fólkinum hjá mær. Gør Ku — Hoyr tú, Dýrið, hevur tú sæd fólkini i håsinum fara? A, Bangsi góði, lova mær at hugsa eina letu. Jú, her kom ein bilur í áðni og eg sá fólkini fara við honum. Tey høvdu onkur kuffert við sær. Túsund takk fyri, Dýrið, segði eg. Tað fyrsta, eg gjørdi, var at spáka mær til besta vin mín. Hann eitur Spóni og hann er ein gamal hani. Hann hevur leingi búð í kjallaranum hjá okkum. — Tú, Spóni, segði eg, hevur tú sæð fólkini, ella veist tú hvagar tey eru farin? 0 Nei, Bangsi góði, eg havi sitið á hesum stiganum nú í tveir tímar og eg havi onki illgrunavert sæð. So, so, hann sjálvur, segði eg og segði Spóna farvæl Hann fór beinanvegin aftur at sova. Síðani hugsaði eg við mær sjálvum: eg verði helst noyddur til sjálvur at fara út og royna at finna tey Hvussu tann ferðin gekst, frætta vit seinni. Sólrún Hraunfjørð, 12 ár úr Íslandi, skrivaði.