hósdagur 28. mars 1985síða 19

Er nakað á vási? - Ein spurningur, ella tíðindi, so ring til okkara Vit eru til reiðar! Tit ringja — vit skriva Ivamái? Stjórin í Norðurlandahúsinum: Fekk dura- fjórðingin fyri at siga sina hugsan . Hjertur Pálsson, stjorin I % - lahúsinum í Førovum, hev- ur verið ov opinskáraður. Tað er óivað orsekin til, at stýrið fyri Norðurlandahúsið hevur avgjert at koyra Hjert trupulleikum. T i ir hevur annars Sag 'e eri harmur um, at upp sjål málið fekk hann frá beinanvegin. ir orsakað av samstarvs- slika vend. Men min sam- vitska er rein, sigur Hjørtur Pålsson, id hevur ta fatan, at i styr- inum råda mest triggir mans: formadurin Jan Stiernstedt, næst- formaðurin Dånjal Pauli Danielsen og Sten Cold, ið var stjóri í Norðurlandahúsinum undan Hirti. Eg varð vaktur miku- morgunin kl. 8.45 av Jan Stiernstedt, formanninum í stýrinum fyri Norður- landahúsið. Hann ringdi fyri at siga mær, at stýrið hevði viðgjert mína upp- segn á fundi, og at sam- tykt var at ganga henni á meti. Haraftrat høvdu teir samtykt at heita á meg um at fara úr stjórastarv- inum beinanvegin. Hann segði eisini, at hann fór at biðja næstformannin i stýrinum, Dánjal Paula Danielsen, um at bera mær boðini skrivliga. Brævið skuldi sendast við telefaxi til Feroya. Ein andsegn Í brævinum stendur m.a. at stýrið fyri Norður- landahúsið í Feroyum hevur góðkent umsóknina um at verða loystur úr starvinum sum stjóri í Norðurlandahúsinum Í Feroyum. Stýrið hevur eisini samtykt at biðja meg um við tað sama at fara frá. Eg fái len í triggjar mánaðir frå upp- sagnardegnum, t.v.s. 6. mars 1985. — Bædi Jan Stiernstedt og Dånjal Pauli Danielsen søgdu, at eg skuldi sleppa at avgreiða nøkur mål Fyri mær er tad ein spurn- ingur, sum teir lata standa opnan, um eg undir slíkum umsteðum bara skal lata lyklarnar frá mær og í stundini fara út úr húsinum, ella um eg skal avgreiða nøkur mål. Men hvat meina teir við? Tað eru nógv mál í gongd á einum stovni sum hes- um, og skal eg bara fara frá teimum? Eg haldi, at eg noyðist at velja nekur út, sum eru mest átrok- andi. Eg fekk at vita, at eg skuldi fáa rímiliga tíð til hetta, men hvat er rímilig tíð undir slíkum umsteðum? Skuldi eg havt rímiligar stundir til at avgreiða málini ella gera, hvat eg kundi fyri at geva eðrum málini og ar- beiða við tí, so skuldi eg havt longri tíð enn tveir tríggjar dagar. Men fyri mær at síggja er tað ein andsegn í, at eg bæði skal fara frá við tað sama og hava rímiliga tíð. Eg spurdi bæði næstfor- mannin og formannin um hetta, og teir ásettu ongan dag. At eg verði her til vikuskiftið t.d. helt Dán- jal Pauli vera í lagi. Eg noyðist undir ellum umsteðum at seta meg í samband við ein sakferara at ráðfera meg við. Sagt ov nógv — Hví hevur stýrið tikið hesa avgerð? — Tað fari eg ikki at siga nakað um. Stýrið má sjálvt svara fyri, hví henda avgerðin er tikin. Eg fari ikki at leggja teim- um orð í munn. Men eg havi fingið at vita frá formanninum, at stýrið leggur meg undir at hava sagt ov nógv til blødini og alment seinastu tíðina, frá tí eg segði upp. Tað mugu fólk sjálv tulka og gera sær meingar um, hví stýrið ikki vil, at mál, sum ikki eru í lagi, skulu fram. — Vil tað siga, at tú hevði kjaftband? — Eg skilji tað soleiðis, at stýrið tekur málið ógvuliga álvarsliga, at eg ikki fullkomiliga noktaði at úttala meg. Í brævinum, sum eg sendi, tá eg segði upp, segði eg, at eg vildi bara siga meg úr starvinum, men eg tók mær rætt til seinni at koma við eini frá- greiðing til stýrið um, Hjørtur Pálsson segði upp stjórastarvið í Norðurlandahúsinum. Hann kendi seg noyddan til tað. hverjar orsekirnar vóru til, at eg segði upp Tað, sum nú er hent, skilji eg soleiðis, at stýrið hevur hildið seg vera noytt til at koma við eini frágreiðing og gera nakað. Nú veit eg ikki, men merkir hetta, at stýrið ikki vil hava nakra frá- greiðing? Annars havi eg fingið at vita frá formann- inum og næstformann- inum, at eg eri vælkomin á fundin hjá stýrinum 3. mai og har leggja málið fram. Tað havi eg nú ikki tikið steðu til. — Men hví vil stýrið hava teg burtur? — Eg veit ikki, men Jan Stiernstedt hevur sagt við meg, at ell um- tala skaðar húsið. Hann heldur vist, at eg havi sagt ov nógv, og verði eg sitandi longur, er vandi fyri, at eg sigi meira, men tað veit eg ikki. Eru tað ávísir persónar, sum vilja hava teg burt- ur? — Tað kann eg ikki siga, tí brævið, sum eg havi fingið, er sent í navn- inum hjá ellum stýrinum, so tað má vera alt stýrið, ið stendur aftan fyri. Eg var jú ikki til staðar, so eg veit ikki, um tað er ein- mælt. Um tað eru åvisir persónar, veit eg ikki, men eg kann siga, at tá Lýsingar: Lýsingarmaður okkara er ráðgevari hjá fyritskum og einstaklingum í lýsingaspurningum. Hetta verður gjørt uttan meirkostnad fyri lysaran. talan er um stýrið, teir átta persónarnar, sum sita har, so havi eg mest havt at gjørt við formannin, næstformannin og sjálv- andi mín undanmann, Steen Cold. Og min upp- fatan er, at tað eru teir tríggir, ið hava mest at siga í stýrinum. — Eg haldi, at tað sum eg nevndi fyri for- manninum og næstfor- manninum longu í novem- ber, hevur verið ein forðing fyri, at arbeiðið her í húsinum kundi ganga, sum eg uppruna- liga vildi. — Eg haldi, at tað sein- asta neyvan er sagt í hes- um málinum. — Hvussu yvirtók tú stjórastarvið? — Tá eg kom í húsið, vórðu gjerdar vissar regl- ur, sum ikki hevdu verið áður skrivliga. Tað var bæði viðvíkjandi starvs- lýsinum, rådgevaravirk- semi. T.d. hevði húsið frammanundan ikki havt nakran varastjóra, tað varð so avgjørt. So kundi verið spurt, um tað ikki hevði verið rættari, tá ein nýggjur maður kom til, at bíða við tí, til hann kom. Eg var heldur ikki nøgdur við tann mátan, mín undanmaður setti meg inn í arbeiðið, tá eg kom. Eftir mínari áskoðan varð eg ikki settur inn í arbeiðið, soleiðis sum eg sum nýggjur maður á staðrum hevði brúk fyri Upp á tann mátan havi eg ikki fingið ta undirtøku og uppbakking, sum eg hevði væntad, at ein nýggjur stjóri fór at fáa. — Hevur stýrið lagt seg út í títt arbeiði? — Eg haldi, at teir triggir, formaðurin, næst- formaðurin og undan- maður mín, hevdu sterri hug at stýra nógvum í sambandi við húsið og virksemið, enn eg fram- manundan hevði varhug- an av ella helt vera rimi- ligt. — Ert tú skuffaður? — Tað vildu øll sagt í mínari stødu. Men tað er greitt, at eg havi mína uppfatan í málinum og stýrið hevur sína. Eg eri harmur um, at tað gekk so, men eg haldi ikki, at eg havi so ringa sam- vitsku, at eg av tí orsek skal vera skuffaður. — Hevur tú fingið nak- ran stuðul her i Føroyum? — ÓØgvuliga stóran stuðul frá nógvum, nógv meira enn eg nakrantið hevði væntað, ikki minst nú eftir at eg havi sagt upp. Og stuðulin eri eg fegin um. randi