týsdagur 23. apríl 1985síða 18

| SETEPLIR EGNU EPLIR! tey í Føroyum hesi seinnu árini best royndu og umtóktu seteplini >MARIS PIPER eiga vit enn á goymslu. MARIS PIPER fruktar væl við hvítum, reinum eplum. Bíleggið sekk tygara beinan- vegin, soleiðis at eplini kunna leggjast til spíringar áðrenn tey verða sett niður. Tey verða at fáa í STYRK HJARTAÐ, NÝT MOLDINA OG BOT UM HANDILSBALANSUNA | — VELTIÐ TYGARA tif. 11385 Eitt eftirmæli um Søren Christiansen á Húsum Soren Christiansen varð borin í heim á Húsum 8 okt. 1904 Soren var elstur av 4 syskjum. Hann var sonur Christian Hans-Jacobsen vanliga nevndur Brekku Christian, og Biritu Hans Jacobsen ætt Svår dir 1 1 gin 1børnir táið teir 7 ra Ju sa h. sjóg , Hetta kon kh rða Sører Hanr rdist sjúk r ss kki a y , ið Sø or kl I hjá G ] ) Ha Li f kt H y } 7 alt a beið } oð y Alt r > Har í ki 4 p: y Og t hanr g ' ut eitt Sí Pi erk nki. id hann tókst vid og avrikadi var nakað dral utt. men heldur var tað krot, sum tey gomlu mál bóru seg um nakað sum var tilvirka av tí besta innan handverkaravirksemi... Soren var av sonn- im ein sannur hegnismaður Soren arbeiddi nógu í Klaksvík. Hann var við at seta á stoun Klaksvíkar Handverkarafelag, og í hesum felag varð hann heiðurslimur frá 31/1 1979 Soren heuði eitt fast tak á ollum tí, ið hann átók sær. Hann hevdi ein víðan sjónarring. Hann var so sanniliga ikki nakar trongskygdur maður ella óðinsoygdur Soren gleddist og froddist altíð yvir táið nakað ítokiligt virki var, sum kundi geva vøkstur og triva Søren heuði fleiri álitisstort Vit komu at arbeiða saman sum kirkjutænarar í mong ár. Hann sum urguleikari og eg sum deknur við Húsa-kirkju Soren kundi við sínum kynstri draga tnarnar so lættar og mjúkar framm — hann dróg kirkjufólkið við sær innar í sálmasongin. Tað var heldur ikki sort, ið Soren kompineraði, men sum tann stillfori og spaki maðurin, ið Soren allar sínar dagar var, kom slíkt ikki framm millum almenningin Tey seinru árini var nógu at gera við kirkjuna, og táið heitt varð á Soren um at gera nakað, so var hann altíð til reiðar, og gjørdi tað. Men nú var reipið gingið á enda, og tú Søren hevur eftirlatið okkum eitt fyrimyndarligt lív ímillum okkum her. Ikki nakar átrokandi í frammferð, men við hogv og sóma, sum tann friðberðandi og í stilli, sum tú altid var ikki nakar lastandi, men altid tann yvir- berandi, ið tú altíð var Ongantid klagandi ella stúrin fyri ti arbeiði, id tú átók tær. Tú Soren var ein merkismaður út i odd og egg Nú var so útlegtstíðin úti. Heim ferðin byrjað Mátti Harrin tann Harri ið tú alla tína tíð tænti so trúfastur — signa sál tína í Himmiríki Eg drýpi hovur í virðing fyri tær. góði vinur mín Soren hjá Biritu Jóannes Joensen