hósdagur 9. mai 1985síða 18

x % igilin og de ð ert ru settir erva 1 rur ið góð fran nedan d« t1 ikanum ikki er gott rilin er góðvarin. dev kyniskur. I rykingini erður hildið, at nú mátt erið friður smá Hið ar fluti I + gak baldrand nst Ar vla € KØST Sami tå E fyrstu yrkingini men hesa ferð er } x £ } + P yr 1st burtur av P rin er eftir. Reg D r ikk ur við n ættina i > irsta fyri at drepa t 3, drepa »frumdar st ð<. Vit leggja ikk € kkara næstu fortid r I rat 1 Ívar gers 1V 11Va greið vir breiddina he yrsta partinum K ga eftir teir stor tr karnar eir P d kemur sti IStiska nisantropinun Tann deyða tilveran bókasevnunum mótsett livshuganum í ungur „Bók varðarhimpr<. Her aftur drum er evnið i Í 1 indsteðan millum liv og yrking, luttakara og eyg- eiðara Mót kunnu ikki sameinast: fyri setningarnir va mast tu eyg leiða, men so livir tú ikki 1 tl run g livir tå fult, so skrivar tå ikki. Hinvegin so er endaliga urslitid tad ama: livskraftin fer vid oO Gamlar bekur / molna burtur / á fjarari kjallarahyll« Hvussu tú so roynir at udrinum og snúgva tær í tilveruni, so verður alt til støv »Yngri sonur« er yrkt inn í karmin um líknilsið um tann burturfarna son in, men hevur sini egnu persónligu brigdi. Fyrsta erindi setir har og her upp. »hunangs angi« mot vegis at »gæta sv tekur við eftir segnin veitsludagarnar) og i ferðast og veruleika. Hon er um kvinnu, ið kemur til yrkj aran á kveldi og >Gott er it ríða og verða ridin A gólvi. Vidhvørt Men hval skal eg gera við hetta býtta beistið, / tá ið reddir dagsins rópa?< Yrkingin er merkt av nær gangandi bersagni, ið næstan gerst ófantaligt veruleikanum at har undin er ærliga opinskár- men sum bert er tekin um, aður. Hann sigur tað, sum onnur hugsa, men ikki ditta sær at bera fram, ti tey eru ov Sam- stundis er eitthvørt dreymakent yvir yrking- eyðkenda spottandi skemtið hjá Regini Dahl dylur seg ikki, so heildarmyndin »pen« in, og tað gerst ålvari sveiptur speisaman ironi Seinasta vyrkingin fyrsta parti, »Foldin er góð<, ger í stuttum greið fyri viðurskiftunum mill um mannaættina og fold ina. Hvussu foldin nerir okkum og gevur okkun jørdildi at skapa »fagrar listir, / brosandi kvendi, leikandi børn«. Men so hvert sum vit hava 3 t r x x ða PÅ x x K í g x nýfedda um lovorð til kvinnuna til jarðarinnar indirgang. Yrkjarin, sum kennir seg gamlan, heldur ikki, at nógv framtíð er i framtíðini, men barnið tað smilandi sakleysa er ein evarska glóð Fittur partur av yrkingum bólki eru årstidar við persónligum viðmerkingum sum skoyti; t.d. >Sissast eitt dur, / gamli skalli rat munnu osømdir heimsins einki nerva teg longur«. Yrkingarnar lysa rið i Danmark frá vetri til vetur og tann seinasti [sbrekkudagur« endar ngin. men er samstundis irleiðis, ti hon knapp liga er í Føroyum. Hon fullfiggjar ta donsku rød- men letur um so tíð pp heimeftir og ger ein in ring, har yrkjarin knýtir aftur til barnaárini Tær næstu yrkingarnar fara fram, har tær undan enaðu: í Feroyum inn langa >Takk fyri gjárkveldið< er skrivað sambandi við haldið. ið x x x ftir fur u tt er a un Alt erindið sum tað er hevur dupultan týdning Hvat viðvíkur at fara fram eftir fummum, so verður alt kanska væl og virðiliga roknað út í dag og lagt til rættis, men í hesum sambandi kann viðmerkjast at tradir eru ikki eftir, so Vit hava heimastyri, men hvussu egið bólið er, tå nogvar hugsað verður um stud ning uttanifrå, er kanska ivingarsamt, og Norður landahúsið kann skirast føroyskt ból. Yrkj arin hevur havt eitt skemtiligt og hugnaligt kveld, men tekur sær fyri neyvan ti rættindi at vísa á vand ar av ymiskum slag Í fleiri yrkingum verða farnir vinmenn mintir, og ein kensla av einsemi sníkir seg inn á hevundan, og í »Fråfaringarsudid« tekur hann saman um, hvat ið eftir er: >Ástar livdin einans åstar- livdin eftir«. Annar partur tekur vid i Dan- mark og lysir årstidirnar og vidhvørt lagid hjå yrkj- aranum, har hann millum fysini heldur tað man vera I øl i p x ; x x 1 , r 5 MAL svevntyngdar standa sóljurnar heftar av dropaveftri ljósgeislar av og á nema við náttarspunan Enn ikki dugur Limir tínir, fagrar! enn gjøll og fjarar gjáir frafaring Hetta loyndarfulla lýsið oman at lendum fyri dag Bit merki í, rørslan í yrkingini er úr hvussu erva og omaneftir, hvussu tú innihaldsliga spakuliga skreiðir oman brekkurnar gjøgnum bein og oman ti ástarbólið. Í eðrum ørind verður gentan lýst við natúrmetaforum, og hor og landslagið eru eitt, er av sama slag. Meðar genta og landslag verð: sameind, so verður hin vegin landslagið gjert erotiskt, og tann endalig: samanknýtingin fer fram seinasta erindi, har lýsið oman av brekkum« er skift um við lýsið >omar Samanrenn natúr og at lendum« millum ingin