hósdagur 15. august 1985síða 6

Síða 6 Telefor 118 20 Argjavegur 26, 3800 Argir Postsmoga 76, 3800 Torshavn Útgávudagar: týsdag, hósdag og leygardag Lýsingar skulu vera okkum í hendi í seinasta "lagi kl. 10 dagin fyri útgávudagin Tað ber til um ein vil TAÐ ber til um ein vil. Nakað so- leiðis málbar tann ungi havnar- maðurin, Sigurd Lamhauge seg, tá hann sum tann fyrsti nakrantíð útinti tað bragd at ganga, klintra og svimja úr Akrabyrgi til Fugl- oyar. Við hesum avreksverki hevur hann víst, at tað eisini ber til at gera orð til veruleika. Vísa tey í verki. Vit ynskja honum til- lukku. SLÍK hending sum henda fer at verða ritað í komandi søgubøkur og fara okkara eftirkomarar at kunna lesa um hana einsvæl og vit í dag kunnu lesa um tað av- reksverk, ið Sigmundur Brestis- son útinti fyri skjótt 1000 árum síðani, tá hann svam úr Skúvoy til Sandvíkar. TAÐ munnu tó helst eisini vera tey, sum halda, at slík roynd er bert fjant og fjas, at fjølmiðlarnir gera alt ov nógv burtur úr og tí fáa okkum at gloyma álvarsmál so sum ta búskaparligu støðu land okkara er í. SJÁLVANDI skal pláss vera fyri fleiri meiningum og tí eisini fyri hesari. Kortini er tað oftani so, at mong av okkum av og á ynskja at »flyggja« burtur úr tí dagliga »trummirumminum« og uppliva okkurt, sum fær okkum at gleð- ast og at uppliva spenning. TAÐ mundu helst vera mong, sum løgdu sær í geyma tað, ið Sigurd Lamhauge segði við út- varpið henda dagin. Hann segði, at hóast kriggj er í heiminum og hóast vit dragast við undirskoti innan búskapin, so ræður tað eis- ini um at hugsa positivt og brúka sín kropp til okkurt gott. TAÐ liggja ikki so fáir sannleikar í hesum orðunum. Tí hóast vit megu síggja álvaran í okkara sjúka búskapi, so eiga vit ikki at missa móti og fella í fátt. Vit eiga so sanniliga at kveikja lív í bjart- skygnishugtakið. Ti við bjart skygni og einum sunnum likami kunnu vit megna at vinna á teim- um trupulleikum, sum gera alt meira um seg í lítla samfelag okk- ara. ORÐINI um at hugsa positivt og vísa sín góða vilja eru týðandi partur av bjartskygnishugtakin- um framt í verki. KANSKA hetta roysninsbragdið fer at eggja øðrum til at gera tað sama og kanska vit um ikki so langa tíð eiga eina ítróttargrein, ið fevnir um bæði frælsan ítrótt og svimjing — og har sjálv náttúra okkara er karmurin. ÍTRÓTTARSAMBANDIÐ, sum er høvudssponsor fyri hesum tiltak- inum, átti møguliga at umhugsað møguleikan at gjørt slíka roynd til fastan tátt á hvgrjum sumri. Nr. 91 15. august 1985 Vekingin er byrjað Harra blaðstjóri! Tað er interessant hjá okkum kristnu at síggja, hvussu nógv brádliga er vaknað við kaldan dreym, eftir at hava ignorerað tað hótt- andi Helviti, sum Bíblian og vit so leingi hava ávarað tey um. Skrivingin í seinastuni er greitt tekin um, at nú eru fólk rættiligani vorðin bangin, rysta í brókunum: Hetta er vekingin, sum vit so leingi hava væntad. Men ikki er rætt at vísa ov bráða gleði yvir úrslitið, tí kreftir eru samstundis farnar til verka at forða okkum i at ávara øll um ta hóttan, ið altíð er og verð- ur, og soleiðis forða ivandi menniskjum í at velja frelsuna og Jesus áðrenn. Nú siga teir ella tey, at børn skulu ikki hoyra Sannleikan longur, Helviti og Satan skulu dyljast! Men hvussu kunnu tey smáu tá, um tey einki hava lært, fáa hevi at taka ta avgerandi stødu, ið øll mugu taka? Tá kunnu vit siga: Neyðars menniskju, ið ongantíð fingu megu- leikan. Hesari forðan og hennara avleiðingum eiga mótmælararnir við H. av Heiði á odda at standa til svars fyri, — fyri ikki at nýta harðari orð um fólk, sum soleiðis leiða onnur beinleiðis i ræðuliga pinslu og týning... Neyðars bern í Ruslandi og eðrum ateistiskum londum, har kristni er strikað í skúlunum, helst takka verið vinstrasinn- aðum pedagogum har: við teirra innihaldsleysa mentanarliga »vidføri« eru tey sera illa fyri har sum vaksin og eisini... seinni. Teirra myndugleikar eru sekir í illgerð, ikki okkara myndugleikar, sum hava tikið rætta stødu í hesum máli. Á okkara døgum svíkja foreldrini/heimini alt ov ofta skyldu sína at upp- lýsa bernini um tann bíb- ilska Veruleikan. Kristin- dómsins evangelium er, uttan mun til hvussu ein sær upp á tað, alt ov týð- andi til at tað ikki, á ein ella annan hátt, ósket verður borið hverjari sál, í hverjum aldri, í hesum gamla kristna landi. Tess vegna er tað einki at grenja um, tá ið gleggir politikarar við myndug- leika mæla til at forða mótmælismonnunum i teirra undirgravingarvirk- semi av útbreiðsluni av sannleikanum, eins og vit eiga at steðga fólki, ið vilja máa undan demokra- tinum. Sosialdemokratar plaga jú ikki at gremja seg um, at fascistar og nazistar verða forðaðir her vestan- fyri, hví so nú, tá ið tað snýr seg um sannleikans læru, sum tey flestu her meta, ja, dýrabarari enn demokratiið. Ein stór tekk og djúp virðing finst í hjarta okk- ara fyri ábyrgdar og álitis- manninum Jákupi Linden- skov og greiðu steðu hans- ara í hesum máli. Kristin hjún Fá fatur í politinum sum skjótast! Eg veit væl, at politiið ikki altíð er fyri at verja tey veiku móti teim sterku, tey illa staddu móti teim múgvandi, tey sum eru »ødrvisi« móti á- gangi teirra »normalu« : Oftast hevur ein varhuga av at politi er til fyri at verja ráðandi misrætt teirra væl geddu móti »pøblinum«. Men tad kann hjålpa at kalla á politiið. Ein dagin fyri nekrum árum síðani sat eg á eini barr í útlondum. Eg var heldur enn ikki einsa- mallur, og tí fløvadi tað um hjartað, tá eg hoyrdi móðurmál mítt tosað við eitt annað borð. Eg fekk mær ein lítlan og helt yvir til borðið. Menninir vóru blíðir og týðir, og vit heilsaðust og tosaðu, sjálvandi um heimlig viðurskifti. Men so hendi líkasum ein broyting í talumátanum, tað var tá vit komu inn á politikk. Ein teirra var opinberur hegramaður, og bannaði yvir »fanans sos- ialistar« sum áttu at verið (orð sum eg ikki vil endur- taka). Øllum »slikum« átti at verið bannað at liva í Feroyum, sent til Dan- markar (Bremerholm eins og fyrr?) og fúlheitirnar vóru ikki lítlar. Tá eg hevði gjørt meg til kennar, teskaði ein teirra við annan um meg: »Ånsa tær, hasin er kommunist- ur.« Tá varð fyrst tøgn. So byrjaðu teir síðani hver í sínum rúsi at lovprísa fosturlandinum, undir- strika hvussu góðir teir vóru við tað, og hareftir at rósa sær av hvussu nógv teir sjálvir høvdu gjørt fyri fødilandid: at sigla sum yvirmenn við út- lendskum tangabátum, Mærsk-skipum og bróst- aðu sær mikið. >Og hvat ert so tú?< segði ein, sum væl hevði fingið í hevdið: „Gert tú nakað fyri fødi- landið ?«. Eg segði hver eg var, og hvat eg gjerdi í letuni, men helt meg annars ikki hava skyldur at standa til svars yvirfyri hesum bringubratta og primitiva fosturlandskappa, hvat míni lívssegu viðvíkti. Tók síðani eitt sindur av dirvi til mín, og segði, at eg ikki tímdi at brósta mær av mínum fostur- landsalskni, og segði meg vera »kosmopolit« heldur enn »primitivan nalva- skodara«. Hetta var sjálv- andi sagt í »svørtum skemti«. Men nú leyp eðin í menn. Ein segðist eiga maskin- pistól, og tað var íkki skemt tá haun segði seg vilja skjóta meg við brest- in sum »kommunist og landasvikjara«. Eg tók hann ikki i ålvara, mer alt í einum løgdust hinir badir fosturlandsvinirnir og landsmenninir á meg. Ég eri ikki likamliga sterkur, havi ikki tað fyri at sláast, berjast ella dyrka >body- building«, so eg nýtti í sjålvsøgdu ræðslu mini fyri hesum høgrasinnadu bølmennum einans tað sum bíblian sigur vera upprunin: Orðið. Royndi at tosa teir til rættis. Tá tað ikki tyktist meguligt, mátti eg siga sum var: Um fólk legst á meg likamliga, havi eg tað prinsipp, at ákalla politi. Teir tóku meg ikki í álv- ara, og kitlaðu meg meðan teir róptu >kommunista- svin« og annað gott eftir mær. Eg bað tænaran ringja eftir politinum, og eg má siga, at tað var ikki við góðum tannabiti, at eg sá bulmiklu og fosturlands- kæru landsmenn mínar tiknar. Men skuldi eg lata meg berja í hel av berum foroyakærleika ? Tá so sakarmál kom fyri, segði eg meg vilja fyrigeva monnunum og lata teir sleppa uttan nakað krav frá míni síðu. Annars er revsingin ikki so lítil fyri likamligt álop í Framhald á síðu 19