hósdagur 7. november 1985síða 18

Síða 18 tíðindablaðið David Johannesen, sóknarprestur: Vit eiga at arbeiða imóti apartheid og fyri friði Heimurin verður í dag hóttur av atombardaga. Vit eiga av ollum alvi at arbeiða fyri friði. Vit eiga sum kristin ikki at rista á hevdinum at friðarrerslunum kring heimin, segði David Johannesen, sóknarprestur m.a. í prædikuni. — Sæl eru tey í Suður Afrika, sum arbeiða móti apartheid og sæl eru tey, sum líða í Sovjet og í Iran, segði hann. Alla Halganna Sunnudag 1. tekstarød, Matt. 5,1-12. Jesus fer niðan á fjallið eins og Móses fór niðan á Sinaj fjall. Og tað merkir, at Jesus er ein nýggjur Móses. Hesin Jesus talar við myndugleika. Hann vrakar ikki Gamla Testamenti, men hann nýtolkar tað. Jesus ger Gamla Testamenti nýtt, eksi- stentielt og nærverandi. Jú, jesus talar við myndugleika, hann sigur í fjallataluni: Tað er sagt við teir gomlu — í Gamla Testa- menti, men eg sigi tykkum — í Nyggja Testamenti. Jesus prísir einstek menniskju níggju ferðir sæl. Og sælur merkir: Hjartans lukkuligur. Hver er hjartans lukkuligur? Tað er tann, sum er vælsignaður av Gudi, tann, sum er tikin til náði av Gudi. Níggju ferðir prísar jesus menniskju sæl. Hjartans lukkuligur er hann, sum hevur mett gudi, sum »kennir« Gud, og Seinasta sunnudag helt David Johannesen, sóknarprestur præd- iku í Servágs kirkju, ið blaðið er biðið um at prenta. sum bæði í andligum og verðs- ligum lívi vil liva saman við Gudi. Sælur er hann sum umsetir trúnna til gerningar, til miskunn, náði og kærleika. Vit fara í dag at halda eina homiletiska prædiku. Tað merkir, vit fara í dag at hyggja nærri at hverjum setningi í dagsins teksti. Homiletisk prædika gongur igjøgnum tekstin vers fyri vers. Sæl eru tey í andanum fátæku! Tey í andanum fátæku eru tey eyðmjúku. Tað eru tey, sum ong- ar gerningar hava at vísa fram fyri Gudi. Tey eru hjálparleys. Tey eru kanska vrakað av teimum sjálvsikru, vrakað av teimum, sum hava sikrað seg bæði andaliga og tímiliga. Tey vóna bara, at Guds náði rekkur tey. Tey í andanum fátæku eru sum tollarin í líknilsinum, sum Nr. 127 — sigur Gud nådi meg syndara. Ella Luthers orð á deydastrå: Vit eru biddarar, tad er satt. Tey i andanum fåtæku hava sett seg sjålvi lágt, tí skulu tey verða sett høgt. Tey hava einki jardiskt ríki- demi, men tey eru rík í Gudi — júst tí at tey eru fátæk andaliga og tímiliga. Tey í andanum fátæku eru tey sokallaðu: Am-ha- Ares. Tey av teimum sjálvsikru útstoyttu og vrakaðu. Hesi menniskju hava kanska ikki tann stóra kunnleikan um gudfreði, men tey eru miskunnsom, tey vísa náði og kærleika móti eðrum. Tey dema ikki næstan, eins og farisearin ger, men tey bera yvir við honum, sýna náði. Teirra fátæku hoyrir himmiríki til, sigur jesus. Sæl eru tey, ið syrgja, tí at tey skulu fáa troyst. Tey, sum syrgja í hesum samanhangi, eru tey, ið ikki sláa til. Tey syrgja yvir seg sjálvi. Tey syrgja yvir tað tey hava gjert móti Gudi, móti sær sjálvum og móti næstanum. Tey, ið syrgja eru erlig nokk til at síggja sítt egna hjálparloysi, at tey ikki sláa til yvirfyri Gudi í tí andaliga, og ikki sláa til yvirfyri næstanum í tí tímiliga. Ein reiði- ligur syndari er altíð fátækur í andanum. Hann er eyðmjúkur og hann er mildur og fyrigevandi yvirfyri ødrum. Sæl eru tey spaklyntu. Tey spaklyntu eru tey, sum finna seg í at líða órætt. Spaklyndi er tað mótsetta av hugmóð. Spaklyndi er at finna seg í at verða traðk- aður undir feturnar á eðrum. Spaklyndi er hetta ikki altíð at krevja sín rætt, men at líða órætt — til bilsni fyri heiminum. Sæl eru tey, ið hungra og tysta eftir rættvísi. Gud krevur rætt- vísar gerningar av okkum. At vit eru rættvís tá vit handla, at vit eru rættvís í okkara arbeiði. At vit ikki gera nfannamun. At vit ikki taka ímóti mutri, at vit bæði í orði og gerningi handla rætt- víst. Tað nýggja lívið krevur eina nýggja atferð av okkum kristnu, soleiðis at vit eru erlig og at vit líða fyri okkara erligheit. Kristin- dómur er ikki bara at siga: Harri, harri, men tað er at gera vilja faðirsins. Gud er eisini gerning- anna Gud. Sæl eru tey miskunnsomu. Veruliga miskunnsamur er bert tann, sum hevur lært, at vit øll eru syndarar, ikki bara summi, men øll. Farisearin er dømisjuk- ur. Hann er hugm6digur, just ti hann heldur, at hann hevur frelst seg sjålvan vid gerningum. Hann er stoltur yvir seg sjålvan. Men tað er hin kristni ikki. Hin kristni veit at hann livir uppá náði, og at hann hevur alla grund til at vísa miskunnsemi móti eðrum. Hin kristni kann ikki nokta næst- anum ta miskunn, sum hann sjálvur hevur móttikið frá Gudi. Øll menniskju hava ein kjans hjá Gudi, tí hjá Gudi ræður miskunn og náði. So megu vit menniskju eisini vísa miskunn móti næsta okkara. Hann sum hevur mót- tikið miskunn, kann ikki lata vera við at geva eðrum miskunn. Sæl eru tey hjartareinu. Tey hjartareinu eru teir »reidiligu syndararnir«, teir sum vilja vera við, at teir eru syndarar, teir, sum duga at síggja sína synd. Og sum harvið gerast eyðmjúk, og ikki dømisjuk. Tað »reina« merkir, at tey hava longsul til Gud og hava trongd til Guds náði. Takka fyri Guds náði og eru glað í Guds náði. Tey hjartareinu eru ikki dupult-menniskju. Tey eru í staðin einfeld, válka sær ikki í gerningsrættvísi, men tey hvíla trygt í trúnni á Guds náði. Sæl eru tey, ið skapa frið. Í okk- ara føroysku umseting stendur: Sæl eru tey friðsomu, men hetta er ein fullkomuliga skeiv umset- ing. Sum kristin eiga vit at arbeiða fyri friði, fyrst við hús- fólkið, við grannan og síðan við ellum heimsins londum. Men tí- verri eru tað ikki heimsins ráð- harrar og forsetar, sum arbeiða fyri friði, tí gongur tað so striltið framá á friðarleið. Vit eiga at ar- beiða fyri tí góða — fyri friði bæði andaliga, tímiliga og politiskt. Vit eiga at arbeiða ímóti apart- heit bæði í okkara landi og í eðr- um londum. Heimurin verður í dag hóttur av atombardaga. Vit eiga av ellum alvi at arbeiða fyri friði — tað hastar — tað verður skjótt ov seint. Vit eiga sum kristin ikki at rista á hevdinum at friðarrersl- unum kring heimin. Tað nyttar einki at arbeiða fyri friði, sigur tú? Men tað er at avnokta Guds megi og kraft. Tá Gud er við, tá nyttar. Sæl eru tey, sum skapa frið: Gud hjálpi okkum at verða tey! Sæl eru tey, ið verða forfylgd fyri rættvísis sakir. Ja, sæl eru tey í Suður-afrika sum arbeiða móti apartheid,g$ey líða fyri rætt- vísis skuld. Og sæl eru tey sum líða í Sovjet og í Iran. Eisini vit eru sæl tá vit arbeiða fyri rætt- vísi og tá vit mega líða fyri rætt- vísis og kærleikans skuld. Eitt eyðkenni fyri kristnan kærleika er, at hann má líða. Kristni kær- leiki leið krossdeyðan, eisini tú ert sælur, tå tín kærleiki má líða ! Sæl eru tit, tá ið tey spottreka tykkum og forfylgja tykkum og við lygnarorðum tala alt ilt um tykkum fyri mínar sakir. Hver er tað, sum leið fyri rættvísisskuld ? Jú, tað var Kaj Munk, Popielu- sko, Johan Huss, Martin Luther King, ja, fram um allar kristus sum er við okkum í kampi okkara fyri einum betri heimi at liva í. Sælur ert tú, Gud er við tær. Hann fer at hjálpa tær at liva og at doyggja í stríðnum fyri rætt- vísi, sannleika og kærleika. Tá Gud er við okkum, hver er tá ímóti okkum? Amen. Prædika hildin í Sorvágs kirkju 3. nov. 1985 David Johannesen 7. november 1985