leygardagur 4. januar 1986síða 28

Síða 8 OR "HGGJADAGUR ON Í amerikanska filminum „Teir triggir musketerarnir« leika m.a. Lana Turner og Gene Kelly. Fríggjadag kl. 20.30 Teir tríggir muskiterarnir Filmur eftir bókini hjá Dumas. Ungi d'Artagnan roynir upptøku millum muskiterarnar hjå Lud- viki XIII, har hann hittir vidagitnu vinmenninar Athos, Porthos og Ara- mis. Hann hevur fingið býlið hjá kamargentuni hjá drottningini Con- stancu, og tí vendir drottningin sær altíð til hansara, um okkurt er á vási. Eitt av vandamálum hennara er, at drottningin hevur fingið 12 nálir við gimsteinum frá kongi. Hesar nálir ætlar hon at geva sínum góða vin- manni, hertoganum av Buckingham. Kardinálurin Richelieu, sum er ógvuliga lúrin, hevur fingið frænir av hesum, og leggur ætlanir um at avdúka drottning- ina fyri kongi á stórari veitslu. Drottningin biður tí d'Artagnan um at fara til Onglands eftir nál- unum, og tað fer hann, saman við teimum trimum muskiterunum. Fríggjadag kl. 22.30 Sjeynda rað — 11. grøv Tað eydnast einum revsi- fanga at taka vápnini av fangaverðinum og flýggja. Komin á motor- vegin leggur hann á tvey ung fyri at fáa toy og ein bil, soleiðis at hann kann sleppa sær burtur. Køster, kriminalovasti (Siegfried Lowitz) hevur í byrjanini einki við brots- mannin Richard Brack at gera, men hann kennir hann frá eðrum brotsverk- um. M.a. frá einum banka- ráni fyri 6 árum síðani, har Brack var ákærdur fyri at ræna ein banka, skjóta ein bankamann og skatt ein. Køster veit, at ráns- maðurin hevur í hyggju at fáa fatur á honum, sum hann gjørdi bankaránið saman við, fyri at fáa sín part, 200.000 markar. Tað sum undrar hann er tó, at Brack skuldi bert sita nakrar fáar dagar aftrat í fongslinum. Hví hevði hann knappliga tílíkan skund nú? Harðrendi revsifangin tek ur her vápnini av fanga verðinum og flýggjar V.m. Karl-Walter Diess saman við fangavørdinum Kurt Schmidtchen. eru Ss P - 8 1 + ble Að | Jólini fullu soleiðis í år, at nógvir frídagar vóru, og ivaleyst hava mong hugt og lurtað eftir sjónvarpi og útvarpi, tí báðar stovnar høvdu longt senditíðina vid fjølbroyttum innihaldi Her skal verða trivid i okk- urt av ti, sum útvarpið hevur sent hesar seinastu dagarnar Sverri Dahl greiddi okkum frá seguni hjá Kirkjubgarmúrinum og arbeiðinum við at varð- veita hann. Tað er í mang- ar mátar ein døpur soga. Tað var, sigur søgan, eitt tungt tak at reisa hann, og tað er eitt tungt tak at verja hann fyri tíðarinnar tonn. Mistøk eru gjørd, ið hava gjørt meira skaða enn gagn, hóast meiningin var hin besta. Flestøll eru vit samd um, at vit hava skyldu at varðveita hetta fornminni okkara, men enn hevur eingin sannført okkum um, at tað íkki verður gjørt eitt mistak aftrat, um ferjulega skal Vikan byrjaði mánadag- in við síðsta partinum av týsku raðsendingini Heima. Henda sendingin hevur verið ein týðulig roynd hjá filmsrithøvund- anum at lýsa eitt tíðarskeið í týsku søguni, sum annars øll onnur enn týskarr hava vidgjørt. Tad, sum eg haldi hevur gjørt sendingina áhugaverda hóast alt, nú vit søgdu farvæl við Mariu á gravarbakkanum og hennara elskada Schabbach, er, at hon alla tíðina var viðkomandi, veruleikanær, og at hon á ein sjáldsaman hátt vísti okkum brot úr tyskari nutidarsøgu, á landsbygd, sædda fyri ein ståran part gjøgnum kvinnueygu, og tad gjørdi sendingina av gjørt IKKI verr Nyggjårsaftan sóu vit tónleikasendingar fyri tey ungu, sum Øssur Winther eig og Zacharias Hammer høvdu lagt til rættis. Hesar sendingar siga ikki just mær so nógv longur, men eitt ivist eg ikki í eftir at hava hoyrt og sæð hesar sendingarnar, at føroyskur popptónleikur er á sama staði, sum nógv av ti ið kemur aðrastaðni frá, hó heima ikki enn professionellir at ast vit her Elin S. Jacobsen skrivar gerast í Kirkjubø sum ætl- að. Fyrilestrarnir hjá Hans J. Debes um tey fátæku í søguni góvu okkum eina meira fullfiggjada mynd av einum tíðarskeiði í Føroy- um, enn vit nakrantíð fingu í skúlanum. Tá fingu vit ta fatan, at tað vóru einstakir menn, sum styrdu gongdini. Nøvn sum Magnus Heinason og Gabel stóðu isolerad av kåmu hugmynd okkara av 17. eld — annar var góður, hin óndur, og hóast vit loftaðu myndini av føroy- inginum, sum doyði við tarablað í munni«, høvdu vit onga hóming av sam- felagnum tá. Við tí, sum nú er kannað og skrivað, ber vónandi til at gera Føroyasøgu livandi í skúla- bókum og ødrum undirvís- ingartilfari. Telefonprát við lurtarar- nar er ein góður siður, men eisini tað krevur fyri- reiking frá útvarpsfólk- inum. Eitt dømi um væl- Johan Samuelsen skrivar gera tílíkar ungdóms sendingar, sum uttan iva krevja stórar fyrireikingar. Jógvan Jespersen hevði lagt sendingina Árið heima til rættis, við serligum denti á tað skemtiliga. Og her vóru ikki minst frálíku tekningarnar hjá Óla Peter- sen, sum settu sín serliga dám á hesa sendingina. Hetta her at vera skemti- ligur, hóast evnini, sum vidgjørd vera, eru álvars- mál, skuldi verið ein natúrlig ting á skerminum. Árið burturi legði Finnbogi til rættis, og hann gjørdi hetta so frægt, sum ein nu kann gera sovorðið eftir einum hálvum tíma — her liggur kanska júst vandin við hesum fjølmiðli, at alt sum verður vidgjørt gevur fólki eina fatan av upplýs ing og kunnleika, sjálvt um hetta bert er eitt tunt skal uttan á tí rúgvismikla veru leikanum, sum liggur aftanfyri. 90-åra fødingar- dagurin er vorðin ein fast- ur táttur á skerminum á nýggjárinum — tað er væl skiljandi fyri ein og hvønn, tí slíka perlu, tá ið um skemt ræður, skal ein leita leingi eftir. Annars vísir tað seg fyri mær, sum at tað er vorðin móti í at senda afturlítandi Nr. 1 — 4. januar 1986 eydnað telefonprát var í barnasendingini, tá ið Oddvá Nattestad bað nøkur børn lýsa, hvat ein góður vinur var. Her varð ikki talað „niður til« børn- ini, men spurt í álvara, og tey svaraðu aftur skilagott og hugsanarsom. Nýggjársaftan varð sent allan dagin og langt út á náttina, eftir midnátt føroyskur tónleikur av ti lættara slagnum. Åhugin fyri tónleiki er stórur hjá teimum ungu, tey eru mong tilsamans, sum yrkja og gera løg, syngja og spæla. Tey hava uppiborið góðar umstødur og væl- vild, m.a. tann stuðul út- varp og sjónvarp kunnu geva teimum við at geva teimum ans. Tað kann geva teimum áræði og eggja teimum til at seta krev til sín sjálvs — og einum uppaftur størri tali møguleika at lurta og meta um tað, sum kemur fram. sjónvaprssendingar, og har ein sendirødin í so máta slepti, tók onnur við, nevniliga enska sjónvarps- rødin »Upstairs — Down stairs« sum avloystu tað týsku Heima. »Vit og hini«, sum sendirødin eitur á føroyskum, hevur verið send í danska sjónvarp- inum seinast í 70-unum og var sera væl umtókt har tá, og eftir at hava sæð henda fyrsta partin kunnu vit bert gleða okkum til tær kom- andi sýningarnar, tað vil siga, um vit til ta tíð ikki eru vorðin troytt av øllum hesum afturlítandi rað- sendingunum, sum vit hava sæð í seinastuni. Eitt hjartasuff til endans, øll jólini og nýggjárið við hevur Hans J. Joensen prestur havt andaktirnar og sigast skal alt fyri eitt, at hvat andaligum innihaldi viðvíkur vóru andaktirnar á einum óvanliga høgum staði bæði so og so, men framburðurin á skerminum kundi so avgjørt verið betri, t.d. sá eg ongantíð eyguni á presti, og tað eigur ikki at vera so, tá ið um sjónvarp ræður