leygardagur 11. januar 1986síða 32

Síða 8 Nr. 1 — 4. januar 1986 FRÍGGJADAGUR Ge Fríggjadag kl. 20.30 Elin S. Jacobsen skrivar Eg og genta mín Richard O'Sullivan, ann- ar av hevuðsleikarunum í „>Ég og genta min« kenna vit aftur frá >Dick Tur- pin« og »Robin's Nest«. Í hesum leikinum er Simon einkjumadur og leikar saman við dóttrini Sam- antha (Joanne Ridley). Umframt at skula taka sær av dóttrini, skal Simon eisini taka sær av teirri fyritøku, hann hevur saman við vinmanni sínum Derek. Hesin parturin eitur »Nyggj genta roynir seg«, og er um tå Simon og Friggjadag kl. 20.55 Samantha koma heim- aftur úr summarfri og verða greið yvir, at hús- hjálp teirra hevur gift seg, og hevur sagt upp. Men Nell, verðmamma Simons, hevur tey ugg- andi boð at bera, at arbeiðsgentan hevur funn- ið onkran at taka arbeiðið eftir seg. Tað er systkynabarn hennara úr Skotlandi Iso- bel, sum fegin vil hava hetta arbeiðið. Nú er bert at vóna, at henda nýggja arbeiðsgentan er eins dugnalig sum hin fyrra... Og so spyrji eg teg Danska sjónvarpssend- ingin >Kirkjuligt Forum« hevur bjóðað nekrum fólkum í brúdleyp í Selle- red kirkju. Tey sum luttaka hava fingið hver sín leiklut. — Sjónleikari, prestur, jur- istur, skald, húsmóðir o.a. Tey skulu so tosa um innihaldið í tí ið sagt Fríggjadag kl. 21.45 verður við eina brúðar- vigslu. Kann presturin krevja livslangt hjúnarband tá vit frammanundan vita, hvussu mong verða skild? Hvussu við teimum »pappirsleysu« hjúnar- bondunum? Hví skal Guð vera við í einum hjúnar- vígslu? Sternwood gátan »Sternwood-gåtan«, svart/hvitur amerikansk- ur filmur, er ein hin best umtókti Humphrey Bog- art-filmurin frá fyratiår- unum. Ein kriminalfilmur við Bogart sum loyniløgreglu- maðurin Philip Marlowe. Innihaldið er stórbýarum- hvervið og handilssam- bond, sum ikki tola dag- sins ljós. Filmurin er ógvuliga flokjasligur, verður sagt. So fjøkjasligur, at sjálvur leikstjórin hevur ilt við at greiða frá gongdini í film- inum. Men ógvuliga spennandi er hann. Sternwood, heryvir- maður, sum er farin frá við eftirløn, heitir á Philip Marlowe um at finna fram til hver tað er, sum roynir at útnytta báðar detur sínar peningaliga. Hann fær eisini til upp- gávu at finna verðson Sternwood's, sum hevur verið horvin eina tíð. Hetta vandamikla starv hevur m.a. við sær, at hann kemur nógv saman við drápsmonnum og fólki, sum svika við peng- um. Men Marlowe hevur sett sær fyri, at hann skal finna tey seku, og hann ger alt fyri at náa máli sínum. Nú tann drúgva send- ingarødin um Áland er liðug, verður boðað frá 10 sendingum um Isle of Man. Tað er eitt sindur ilt at skilja, hví so nógv verður gjert burtur úr hesum smáu samfelog- um, sjálvt um tey hava ymiskt í felag við okkum — eru smá, hava polit- iskt sjálvstýri á summ- um ekjum. Tað fær meg ið hvussu er at hugsa um, at tað hevði verið gott, um vit javnan kundu fingið fleiri og gjøllari tíðindi úr hinum Norðurlondunum; um tikið varð samanum, hvat ið har verður rokn- að sum stórmál í letuni, og hvat orðaskiftið í fjøl- miðlum teirra snýr seg um. Sjálvt um eg ikki eri nakar ungdómur longur, lurti eg altid við áhuga eftir | ungdómssending- unum, ið oftast eru væl lagdar til rættis við akt- uellum evnum. Í sein- astu viku tosaðu tær við nekur ungfólk um ungdómsárið 1985 og um kvinnutiggjuárini, ið nú eisini eru at enda komin. Øll vóru samd um, at kvinnurerslan hevur borið frukt. Hon hevur ávirkað hugburð okkara um kynsrollur og ar- beiðsbýti millum mann og kvinnu, og nú tað harða »kvinnustridsår- ið< er kólnað, hava vit fingið eina rúmari og meirafjølbroytta kvinnuimynd, ið er ein neydug tillagin til tær samfelagsbuskaparligu broytingar, sum åvirka livshått okkara, heilt inn i familjuna. Tey flestu hildu, at okkurt meira átti at verið gjørt fyri ungdóm- in, men hevdu ikki nógv uppskot til, hvat hetta »okkurt« skuldi verið. Tað vil so vera, at tey ungu verða skjótt eldri. Tað sum er átrokandi í ár, er teimum ikki líka á- trokandi um 3 ár. Tey, sum vilja leggja orku í nýskapandi tiltøk eina Johan Samuelsen skrivar Á sýnini leygarkvøldid hoyrdu vit Christian de Be-nayde biskup, ein av leiðandi monnunum inn- an kirkjuna í Suður- afrika, greiða frá støduni har í landinum. Øl] hava vit hoyrt og lisið um støduna í Sudurafrika, men at hoyra ein fyrr- verandi prest hjå holl- endsku reformertu kirkj- uni, sum verjir hvítt yvirharradømi vid bibl- juni i hond, taka so harð- liga til orðanna móti hvíta minnilutastýrinum í landinum, mátti fingið sjálvt teir mest harð- rendu her á okkara leið- um at vakna við kaldan dreym. Tíðin er um at vera úti, sigur de Be- nayde, fyri at forða fyri beinleiðis borgarakriggi, men við sovorðnum monnum sum honum á odda, mátti enn verið meguleiki fyri sátt og semju millum svert og hvít í hesum framkomna landi. Hesin maðurin er ikki nakar tilvildarligur vinstrahallur, sum so mangan verður sipað til — hann er hvítur, for- fedrar hansara vóru hvítir niðursetumenn, hann er prestur, og hóast hetta hevur hann eisin upplivað at sitað í húsavarðhaldi í 7 ár av síni »egnu« hvítu stjórn. Hetta var ein frålik sending, sum sigur okk- um meiri um skilið í Suðurafrika enn 100 smástubbar í tíðinda- sendingum annars! Ítrótturin 2. januar var framúr góður. Hetta var nakað av tí allar- besta, sum danska sjón- varpið hevur gjert, tá talan er um ítrótt. Og rætt var at senda hesi brot uttan nakað kut av nekrum slagi. Vit fingu eisini at vita í hesi send- ingini, hvussu nógvar tíð, falla skjótt frá av ymsum orsøkum, kanska ti tey fara burtur at læra og lesa, og ti må onkur vera teimum til hjålpar at skipa ung- dómsarbeiðið, syrgja fyri, at tað verður sett í verk og heldur fram. Hetta leiðir tankarnar til tað illa lýdda orðið pedagog, sum ungdóms- sendingin í hesi vikuna snúði seg um. Teir peda- gogar, sum tosað varð við, hevdu sínar tankar um, hví so nógv meta teirra starv so lágt. Fólk kenna máttloysi og verða firtin, tá ið onnur enn foreldrini siga seg vita nakað um bern teirra. Tann gamla fat- anin, at pedagogar eru »flipparar« hevur fest seg, og so tað, at tey ikki uttan víðari kunnu nýta sín lærdóm úr Danmark, men mugu sálda frá og leggja aftrat, so hann hóskar til foroysk viður- skifti, og tað tekur eina tíð. Hesi orð vóru ein góður stuðul til ætlanina tímar danska sjónvarpið fer at senda úr Mexico í summar, og her liggur líka á tunguni at spyrja Árna Gregersen í sama viðfangi, hvussu fer at vera hjá okkum í juni mánað — fáa vit møgu- leikan at fylgja við bein- leiðis ella hvussu? Vit eru utan iva mong, ið bíða í spenningi eftir svari. At síggja sendingina um Remi gjørdi ikki søg- una verri, enn tá vit í sínari tíð, fyri einum 25 árum síðani, hoyrdu Jákup M. Kjeld, lærara í Realskúlanum í Havn, lesa søguna upp fyri okkum — um tað mundið var hann nevni- liga í ferð við at umseta hesa frálíku barnabók, og væl var tað, at hann valdi bókina Frænda- leysur, tí fáar feroyskar barnabekur hava fangað sum júst hon higar til um at útbúgva pedag- ogar í Feroyum, bæði til barnaansingarstovnar, ungdómsarbeiði og ser- forsorg. Nýggjársaftan doyði amerikanski poppsang- arin Ricky Nelson, og bregd hansara síðan 1960-árini vórðu lisin upp í tíðindunum nýggj- ársdag. Fáar dagar seinni doyði rithevund- urin J. Símun Hansen. Hann hevur skrivað 12 bekur, harav — »Tey byggja land« telja úti við 2000 blaðsíður. Enn hevur útvarpið einki nevnt honum til áminn- ingar. Hevdi tað ikki verið hóskandi? Men tað kanska kemur. E.S. Eftir at hetta var skrivað, kom mikukveldið ein sending, á skránni kallað >Frásegn<. 25 min- uttir, harav 20 min. upp- lestur úr bókum JSH, og umtalan av manninum og verki hansara bert sum ein viðfáningur. Snópisligt eftirmæli. dags. So uttan iva hava mong, bæði børn og vaksin, sitið og hugnað sær framman fyri skerminum og minst aft- ur á gamlar dagar saman við Remi og hansarg gørpum. Hetta at børn og for- eldur hyggja i felags- skapi er ikki minni tydn- ingarmikið, og ikki er um at tala, um eitt lítið prát um sendingina tek- ur seg upp millum tey vaksnu og bernini, í staðin fyri sum ofta hendir, at sjónvarpið gevur bernunum eina munnkurv uppá, sum í síðsta enda er børnunum til óbótaligan skaða, hvat andaligu menning barnanna viðvíkur. Teksturin á føroysk- um var at fegnast um, men í einstøkum førum i tyngra lagi hjå teimum smærru børnunum.