hósdagur 23. januar 1986síða 6

Telefon 118 20 Argjavegur 26. 3800 Argir Postsmoga 76. 3800 Tórshavn Hálka TAÐ verður mangan tikið til, at veðrið kunnu vit einki gera við. Hesar seinastu dagarnar hevur verið óvanliga hált. Hetta til mikl- an ampa fyri bæði fólk og bilar. Hálka av slíkum slag, sum vit vóru vitni til í vikuni, kann vera ógvuliga svikalig. Vegir og gongubreytir eru spegilsklár og tú heldur væl standa til. Tú varn- ast tað ikki fyrr enn tú ert komin út „pá glatis«, sum danir plaga at taka til. Og tá er eingin vegur hvorki aftur ella fram. Mong eru ti tey, sum hava kent sviðan av at detta í hesi nógvu hálkuni. Og mong munnu verða endað á sjúkrahúsi, har tey hava fingið bein og aðrar limir lagdar í gips. TAÐ er neyvan nakað dulsmál, at vit menniskju eru í so skjót at geva ðrum skyldina, tá okkurt kemur óvart á okkum. Er tað íkki grannin, so eru tað myndugleikar og politikarar, sum fáa toyggið. So er helst eisini, tá vit detta í hálkuni og koma illa til skaða. NÓGVIR materiellir skaðar henda í ferðsluni slíkar dagar við hálku. Men hetta er lítið sammett við teir ræduleikar, sum fólk til gongu eru fyri. Mong fólk, bæði yngri og eldri, eru vorðin invalidar fyri lívið, tá tey eru dottin í hálk- uni. TAÐ er rætt sum okkara myndugleikar av og á siga, at fólk hava skyldu til at sópa fyri egnum durum. Men hetta er bert evarska lítil partur av málinum, tí vit skulu jú til arbeiðis, til handils, í barna- garð við børnunum o.s.fr. Tá mugu vit út á alfaraveg. og tá er tað so sanniliga uppgávan hjá okkara avvarðandi myndugleik- um at halda bæði vegir og gongubreytir soleiðis, at møgu- leiki er at koyra og ganga. Utgevari: P/ Sosialurin (> Ábyrgdarblaðstjóri: Jan Miller Fyritaksstjóri: Krisjan Dahi Blaðfótk: Høgni Djurhuus : Randi Jacobsen Tórfinn Smith Ljåsmyndari: Kalmar Lindenskov Uppseting: P/f Søsialurin 'Prent: P/f Pressan 1981 oddagrein NAKAD verdur gjørt fyri at halda vegirnar, soleidis at koyrandi er eftir teimum. Eisini verður gjøgnum útvarp dagliga boðað frá, nær og hvar er koyrandi. Men hví alt hetta hóvastákið burtur úr ferðsluni, tá so at siga einki verður gjørt fyri at tryggja fólki, sum ikki koyra í bili, men heldur vilja ganga! Tað er ikki ov nógv sagt, at myndugleikar okkara — í hesum førinum í høvudsstadnum — lítið og einki gera fyri at hjálpa fólki, sum eru til gongu. Fyrr var tað ikki óvanligt at síggja lastbilar við sandi vitja nærum allar gongu- gøtur í bynum. Í dag er hetta sega. KANN vera, at okkara býráðs- politikarar halda, at tað er burtur- spiltur peniningur at koyra sand á gongubreytirnar. Hetta taka vit so ikki undir við teimum í. Tí tað kann ikki vera rætt at tvinga fólk, ið ynskja at ganga, at fara við bili slíkar hålkudagar og tá møguliga verða atvoldin til bæði materiell- ar- og fólkaskaðar. TAÐ skal tí vera áheitan okkara á Tórshavnar býráð at taka hetta málið upp til viðgerðar av álvara. Tað ber neyvan til at gera upp í peningi, hvat tað kostar hvørjum einstøkum menniskja og sam- felagnum annars, at eitt stórt tal av fólki dag um dag kemur til skaða í hálkuni. KANSKA tað hevði verið eitt hug- skot, um Útvarp Føroya — eitt nú í Havnini — slíkar hálkudagar gjørdi vart við, tá óvanliga og svikaliga hált er, soleiðis at fólk til gongu kunnu vera fyrivarin heldur enn eftirsnarin. Einki er at ivast i, at nøkur orð í útvarp- inum høvdu kunnað verðið góð leiðbeining hjá kanska serliga eldri fólki. jamú Menniskjan fødd uttan synd Herfyri hoyrdist åhuga- verd sammeting millum menniskju og plantu. Spurningurin snudi seg um, hvørs nåttura menn- iskjunnar er góð ella ond. Plantan hevur evni til at gerast undurfull og vøkur, men henni tørvast rættan temperatur, ljós og vatn, skal fagurleikin koma fram. Viðvíkjandi menniskj- uni, so er hon sambært Bahá'í læruni fedd uttan synd, leys av haturi, beiskleika og evund. Tílíkt kemur seinni, um menniskjan ikki av fullum hjarta vendir sær til ta liv- andi ótemandi keldu ljós- ins og sannleikans, ið verður nevnd Gud. Hetta er lætt at siga og samstundis býta heimin upp í svart/hvítt, lata seg »frelsa« og kalla hini »Ofrelst« og glatað. Við at skilja >tað er fullgjørt« á ávísan hátt, slepst jú und- an allari ábyrgd, tá kanst tú sita og bíða til onkur kemur og rykkir teg upp til Himmals, til perluport- ur og gullgetur onku- staðni langt úti í rúmdini. Hann sjálvur hevur gjert alt fyri okkum, og ands- orkan skal brúkast onkursvegna. Materialist- isk siðmenning er bygd upp, og tað eisini við lít. Men, verður hildið fram, tað hoyrir til, soleiðis eru vit nú einaferð, jørdin og alt, sum á henni býr, skal týnast, latið alt sigla sín sjógv. Er sovorðin kanska til gagns? "Abdu'l-Bahá, ið (burtursæd frá Báb og Bahá'u'lláh) livdi tað mest upphevjaða og vakra lív, hendan og seinasta eld hava verið vitni til, hóast óvanliga ringar umsteður frá tí hann feddist, segði áskoðan m.a., at hvert einasta smá- barn er líkt námi, fult av dýrgripum, sum bara skulu finnast og pussast. Rett uppaling og venjing hevur alstóran týdning. Og eitt nú í 1. Mósebók stendur, at menniskjan er skapað >í mynd Guds«. Tann mannminkandi hugmyndin um, at vit eru óbetandi sjálvkær og ill- hjartað, betir vissuliga ikki um ta hættisligu støduna heiminum. Tverturímóti hevur hon verið atvold til ta sterstu vanvirðing ímóti okkum. Hon er framvegis hevuðs- forðingin fyri sonnum og varandi friði, drepandi mentanarligt framstig, traðkandi æru og tign undir fótum. Trýr fólk, at tað er í tráð við uppruna sín at standa í stað og bakka andliga, so stagn- erar andslívið sjálvandi. Tað er freistandi at spyrja, hvat tann núver- andi formurin fyri átrúna og atferðarmynstur, ið meirilutin tviheldur um, megnar mótvegis teimum óhugnaligu og hóttandi vandamálunum. T.d. harð- skapur, vónloysi, rúsevna- misnýtsla o.a.m. Hvussu nógv klárar hann at hjálpa øllum teimum milliónum, sum líða ? Viljin er fríur, og tað ber til at sóknast eftir hini al- gevandi Veruni, hvers ríki menniskjan altíð hevur kent seg drigna at. Gud er ófatiligur, men vit kunnu síggja og kenna Hansara tekin. Skal nakað lærast um tað grundleggjandi í til- veruni, verður tað gjøgn- um átrúna, beinleiðis ella óbeinleiðis. Við eðrum orðum, tað, ið sendiboð Guds sigur, er tann leið- beiningin, sum okkum nýtist til tess at vaksa Nr.9 — 23. januar 1986 Krishna, Abra- ham, Móses, Zoroaster, Buddha, Kristus, Mu- hammed, Báb og Bahá'u'lláh — allir hesir endurspegladu fullkomi- liga teir guddómligu egin- leikar, menniskjan eftir førimuni meira ella minni kann vinna sær. andliga. Meguleikarnir eru margfaldir, ell tey ymisku menningarstigini. Alt millum mildan eingil og grumman devul. Eingin ivi er um, hvenn veg, tað ræður um og loysir seg at velja: at royna at hækka tað mentanarliga steðið Góðskubetri siðmenning fæst fyrst og fremst við at einstaklingurin »drekkur hitt livandi vatnid«, orð Guds. Tann, ið roynir at skilja, sannkennir sjálv- sagt ikki, hvussu virðis- mikil slík orð eru. Heldur ikki, hvussu stórur mátturin í teimum er — kortini sæst týðiliga, at tey broyta fólk, finka og upplýsa sálir. Bæði orsakað av teim- um andligu lærusetning- unum og tí nýskapandi samfelagsligu Bahá 'í- ætlanini, í hverji rættvísi er gjørd til miðdepil, hendir tað í framtíðini, at allur heimurin spakuliga verður sameindur í rætt- ferð og breðralagi. Men breðralag, friður og sonn eydna kann einans verða grundað á medvit um, at menniskjan er fedd uttan synd og at Gud hevur giv- ið henni góðleika í veggu- gávu. Tað er upp til hana sjálva at nýta hesa gáv- una til frama fyri alt um- hvervið, sum í næstum kemur at verða ell hendan gongustjernan. Búi Tyril Friðið lomvigan fleiri ár aftrat Eg síggi í Sosialinum 14. januar, at mælt verður til, at lomvigin verður frið- aður í 5 ár aftrat. Eg má siga, at tað vermir um hjartað, at Sosialurin skal verða fyrstur, ið kemur við hesi áheitan. Tá nú allir vita, at friðingartíðin, ið ásett varð, er úti, og at stovn- urin framvegis er í vanda, haldi eg tað vera hug- stoytt at einki annað blað skal hava áhuga hesum máli viðvíkjandi Tad nvttar lítið at reyr av, hvussu fosturlands- kærur ein er, tá landið er etið á húsagang, og berg- ini eru oyðdripin. Tá kunnu allir turistarnir standa og gleða upp í oyðubergið. Spyrja teir tá hvar allur fuglurin er farin, so svara vit hetta: Vit ótu hann, meðan gulltíðin var. Vit vita, at væl av fugli verður = skotið, meðan friðað er. Tað prógva skot- ini, ið duna her sunranfyri um summarið. Men verður nvið aftur at skját og allur flotin við vælút- gjørdum skjótiamboðum og nærlegdum veiðu- monnum leggur í vaðið, tá er bjargafuglurin týndur úr Feroyum (onkur hav- hestur verður eftir). Her eigur eingin lom vigi, men ein fragd plagd vera at síggja lomviga flokkarnar = flúgva alí summarið her uttanfyri Nú hevur hann ikki sæst fleiri ár, tó kann sigast, at seinasta summar sást onkur flokkur aftur Friðingin hevur helst ikk verið til fánýtis. Fosturlandsvinur