leygardagur 8. mars 1986síða 30

Síða 6 ED SUNNÚÐAGUR Sunnudag kl. 18.40 Tom Keating um listamálarar Í hesi triði sendingini hjá bretska listamálaranum Tom Keating, viðger hann landsmann sín William Turner, sum livdi frá 1775 til 1851 Tom Keatin greiðir frá um listamálaran, um málningar hansara og um hvussu listamálarin ar- beiddi William Turner var nógv í Fraklandi og Italia og var ógvuliga nógv ávirkaður av Claude Lorr- aine. Turner málaði nógv- Sunnudag kl. 20.25 Rói Patursson Týsdagin fekk Rói Pat- bók- Norður- Keyp- ursson handaða mentavirðislen landaráðsins í mannahavn. Í m.a. hesum sambandi eru sjónvarpsmenninir Framhald av forsíðuni inum og við útgerð ber til at taka útlendskar steðir niður. Fleiri sjónvarps- fylgisveinar skulu skjót- ast upp og úrvalið fer at akjast. Og nú kemur feroyski nentanarligi spurning- 1rin í myndina: Skulu vera estriktiv — daddur — og kki loyva niðurteku. Ella kulu vit vera liberal og ata leyst? Hyggja vit rundan um kkum, liberalisera tey ar hugnaligar landslags- myndir, sum oftast út frá eini fastari tekning, men sum tíðin leið, gjerdust litirnir á myndini meira avgerandi Málningurin hjá Willi- am Turner, sum Keating viðger í hesi sendingini, eitur >The Fighting Téméraire til upphegg- ingar<. Téméraire var eitt bretskt skip, sum Turner einaferð sá verða sleipað eftir Themsánni — á sín- um seinasta túri. Árni Gregersen og Ragnar Joensen í Keypmanna- havn og fer sendingin sunnudagin at snúgva seg um hátíðarhaldið, tá Rói fekk virðislenina handaða. flestu londini, so hví skulu vit ikki loyva føroyingum at síggja tað, teimum hóvar? Hverja steðu hava vit ádag? Nekur mentafólk hava longu róp varskó. Tey hava mælt til, at vit dubba okkum og byggja skansar mótvegis út- lendska áganginum (sum hesir elktronisku megu- leikar kallast), soleiðis at mál okkara ikki forferst. okkum beinan- vegin sláa fast, at menta- Latum Nr. 28 — 8. mars 1986 Jean Marsh sum Rose og Gordon Jackson sum Hudson í „Vit og hini« Sunnudag kl. 22.05 Thérese Hubert Nýggj fronsk sjónvarps- rød í fýra pertum Simone Signoret var 10 ára gomul, tá omma henn- ara segði henni frá seguni um Térésu Hubert, sum »arvadi 100 miljónir fran- car< og sum í 20 ár — frá 1882 til 1902 lumpadi ein fyri og annan eftir í franska peningaheimin- um Térésa Hubert var úr- mælingur á mangan hátt Hon hevði evni útyvir tað vanliga og fekk stóran styrk frá manni sínum Hon fann uppá eitt testa- menti, har ein ella annar harra Crawford letur hana arva 100 miljónir francar í gulli. Hon greiðir eisini teimum størstu peninga- monnunum í Fraklandi frá, hvussu tvey av syst- kynabernum hennara royna at forða henni í at fáa arvin. Stríðið um hendan arv førir við sær, at Térésa fær loyvi til at låna 57 miljónir francar. Tá tann dagur kemur, at peninga- skápið við teimum 100 stovnar okkara í front- linjuni — »tiådinda-mono- polini« — kunnu sum er ikki taka nakra kapping við fylgisveina-tilboðið upp. Vit hava her David og Goliath. Skulu vit so dánt koma á líkafót, skulu eftir føroyskum viður- skiftum óhoyrdar kreftir til — tilfeingið, vit ikki hava. Men mest grundleggj- andi spurningurin er: Hvussu dubba vit okkum og við hverjum? Og hvat miljónunum verður latið upp, er familjan Hubert horvin. Sjónvarpsreðin er ein vælskrivað sega um pen- ingafólkið, tá tað er ring- ast. Í meira enn 20 heldur hetta peningasvik ið fram — bæði millum politikarar, peningafólk og onnur. Sagt verður, at Jean- Vit og hini Lady Marjorie (Rachel Gurney) fyrireikar seg til eina ferð til New York fyri at vitja dóttrina, Eliza- beth. Sonur hennara er deyðaleiddur av starvi sinum í City, og leingist eftir at uppliva okkurt meira. Richard Bellamy arbeiðir við at skriva eina bók um kenda verfaðir sin, Lord Southwold, og til at hjálpa sær fær hann sær ein skrivara, Miss Forest. Henni verður James ógvuliga áhugaður fyri Crumberg, sum hevur skrivað handritið, bert hevur hildið seg til seguligar keldur, og einki lagt aftrat. Claude Simone Signoret í høvudsleiklutinum sum Thérese Hubert í franska filminum, við sama navni kennir fólkið — fjeldin sum sítt? Spyrt tú eitt av sokall- aðu mentafólkunum, kunnu vit hugsa okkum svarið. Men tú fært ikki sama svar frá tí sokallaða meiniga manninum, sum í dag hevur fingið tekniska heitið »brukari« á seg Hvussu nógv vit spyrja, fáa vit ikki eitt greitt svar, ti áhugin er so ymiskur og upphavið er so ymiskt Tí hevði tað åhugavr t at fing x ver! xt eV?) 8 | V á 4 xX ø spurningin kannadan og umreddan. Uttan for- dómar! Vit skulu hava rúm fyri øllum og latið okkum ikki stýra av nekrum trong- skygdum nalvaskoðarum. Feroyar liggja tveir tímar frá meginlandinum. Vit koma, ferðast og keypa frá ødrum. Vit skulu selja okkara útflutningsveru til aðrar. Vit skulu kappast á føti evnu Og tað gera IKK1 uttan vitan, upp LL nøguielka fylgja vid ti, sum frammi er kring okkum. Lassi Klein nevndi eina rúgvu á fundinum i Norð- urlandahúsinum. Åhuga- vert hevði verið at fingið at vita, hvat fer at rapa niður yvir okkum í næstum, og hverjar valmeguleikar vit hava. Uttan hendan kunnleika ber illa til at skifta orð um henda stóra og viðkvæma spurning Jóhann Mortensen