týsdagur 6. mai 1986síða 18

Tað vóru tung og ófatandi fáa týskveldið 22 apríl: Jensia farin. Deyðin r harður og miskunnar- t leysur og slítur tey eym- astu bond, men hann er ti betur ikki tað seinasta, ti ein rradi á deyðanum Jes Kristus, okkara frel og okkara einasta vol it vita, at Jensia er far el, tó allikavæl er tad svårt at hugsa het at vit skulu vera har riuttan mmar hevdu tað ) ár síðan vit báðar hit fyrstu ferðina á Á ar: egnum. Jensia stóð so landi og spent inni hjá Sannu mostur og Ak onkel, grannahúsi okk:ra, hon var á veg á sku abarnaferð til Dan- markar og gleddi seg ofø y år seinni flutti hon so lavnar og sjálvsagt til nu mostur, og vit E) ist grannar og voru ta 3 ár. Tað var altíð hu igt og sera áhuga Vé vitja innar til teirra og vitjan av teimum ; Jensia var góð við si irnaheim i Famjin, at ra fortalt um ommu og da abban og teirra gu trúgv og gudslív og ur reldrini, sum góvu ar víðari til tær 5 sy rnar, tad var eitt ul isi sia fór at arbeiða i bí garðinum hjá K M, seinni Dr. Ingrid- a arður. Hann helt ti i í Losjuni, og fyri- s inna var Helena I en, okkara Hill I 1 verið ringar ar i sødur og taka bardagaårini, skøtar og tittling OS — ODO: tær ofta máttu í hol- kjallaran við bernunum, hesin var teirra luftskýli Men var húsarúmdin lítil, so var hjartarúmið stórt hjá teimum báðum og tað størsta av øllum: tær báð- ar sóu tað sum kall teirra at fortelja teimum smáu um barnavinin besta. Og bernini elskaðu tær. Hvussu ofta hoyrdi ein tey ikki rópa eftir Bærent- sen og Tausen og hvussu ofta vórðu teirra nevn ikki nevnd heima við hús av børnunum. Tað er heldur ikki so sjáldan, og serliga í hesum degum, tú hittir nekur av hesum bernum, sum tosa við gleði um «teirra Tausen» Seinni gjørdist Jensia leidari, og tå hon for frå, slepti hon ikki barnagarði- num heilt, trúfest sum hon altíð var, hon bleiv nevndarlimur og var tað til sín doyggjandi dag. Hon hevði stóran kærleika til stovnin og var ellum ein góður stuðul Fyrsta kveldið hon kom til Havnar, fortaldi Jensia fyri mær, fór hon við Sannu niðan í KFUK, og har metti hon síðan trú- føst, og so skjótt hon kundi gerast limur (aldur 17 ár) varð hon upptikin (1940). Eisini bleiv hon skóti og so at siga beinan vegin leiðari. Við sínum ríku og fjølbroyttu evnum var hon fedd til hesa tæn- astu. So her komu Hilla og Jensia aftur at arbeiða nógv samar. og eg veit, at Hilla saman við Sannu var til stóra andaliga hjálp fyri Jensiu, tað segði hon mangan. Í 1949 giftust Jensia og = - Ai hlað Jensiu til åminningar Nr. 50 6. mal 1986 Aarvegin. Sum i øllum Jensia åtok Per inn å sær, gav hon seg fult og heilt og soleidis her, hon ofradi seg fyri heimi sin- um Og lætt var húsið ikki genturnar, mað- ar 8Jo- eldri 5 vórðu urin í nógv maður og so menniskju, sum gjørdust sjúklig og høvdu nógva pleygu fyri neyðini. Har- aftrat ferðandi og vitjandi fólk, ti gestablid vóru tey burturav. nogv vey nogv Hóast tann strævna gerandisdagin, var Jensia altíð til reiðar við eini hjálpandi hond til onnur, bæði andaliga og handa- liga Tað hevur í okkara tíð verið nógv tos um náði- gávur, mest um tær, sum i menniskjans eygum tykjast at vera stórar men lítið hoyrist um náði- gávuna: at hjálpa. Teimum, Gud hevur givið hesa gávu, virka so Jensia, aftasta rað, nr. 4 frá hegru stillisliga, so fáur veit av, og soleiðis við Jensiu, sum ikki bert so ríkiliga var vælsignað við hesi gávu, men eisini gjørdi brúk av henni viða um Vit i KFUK og vit skót- ir og títtlingar hava notið og fingið so J Bundin sum hor var heima, lá tað ikki fyri at meta upp til tað fasta so ofia, tó tá ymsar upp gávur lógu fyri, t.d. eyka reingerð, at gera klárt til veit a, stevnur, legur og basarar, tá átti Jensia sin stóra part. Hvussu nógv hevur hon ikki gjørt av lutum til útselurnar og lutaseðlarnar. Umframt alt hetta var Jersia nevndarlimur í 20 ár hjá okkum, harav tey 6 irini formaður okkara. Vit hevdu í teimum árum ålv ars..gar samráðingar við vit skuldu so í hesum, so í has men tá Jensia ina hugsan nogv fra U K-limir á tekjuni í nstru. ar metingar, tá merkti tú altíð, at hon hevði verið inni í lenkamarinum við ti, ið skuldi vidgerast Síni síðstu 12 ár fekk Jensia á Sjómansheimi- num. Hvat hóskaði hon ikki væl til sítt starv har við sinum arbeiðssemi og dugnaskapi, við sínum kærleika til menniskju og kanska serstakliga til tey, sum fáur var góður við Og nú skeiðið runnið hjá Jensiu. Meinur og svárur kenst saknurin, var so standa tómir eftir hana. Men svárast má vera hjá tykk- um, ið stóðu henni næst Góði Per, má Jesus styrkja teg. tú sum hevur mist tað dýrabarasta tú átti her á fold. Sama ynski bera vit tykkum 5 gentu- num við familjum tykk ara, tykkum 4 systrunum við tykara, hvat vóru tit ikki nær knýttar hver at aðrari. Og í hesi letu leita tankar mínir niðan á Hoy sessir og nógvir víksvegin til tín góða Jenny, sum hon var sum ein dóttir fyri. Jesus hjálpi tær í sorg og sakni tínum Góða Jensia Hjartans tekk fyri hjálpsemi og vinskap, fyri ríkar letur í KFUK, fyri ógloymandi skótaminni, fyri gott grannalag og hugnaligar letur heimi tínum. Í minni okkara vilt tú altíð liva Jona Tað er við tungum huga vit festa hesi orð á blað, sum seinasta farvæl til Jensiu, okkara kæra og uppofr- andi felaga, sum við trú- festi og fyrimyndarligu atferð síni gav okkum styrki í arbeiðinum á nógvum ekjum Deyðanum standa vit máttleys yvirfyri, krevur altið okkara uggan, Jensia er i góðum hondum, hon visti hann men eitt er vegin Hon kom til Havnar bladung, og tann ferning hon hevði við sær frá heiminum í Famien, kast aði hon ikki frá sær; men heimið hjá Sonnu mostur og Aksel, sum bleiv henn ara annað heim mundi hava verið henni ein góður stuðul Tá eg spurdi Jensiu hvussu leingi hon bleiv við Sjómansheimið segði hon so frisk og glað: <Tað verður aldurin hjá Per at avgera, men sjálv kundi eg hugsað mær at komið onkustaðni út um at búð, sum var friður, men Per hevði nokk farið at sakna sjogvin.« Góði Per, nú kenna vit ell sakn og svárast er hjá tykkum, sum stóðu henni næst men lat okkum lyfta eyguni uppeftir Har er dýrd, og bara gleði einki strid, og eingin neyð, oll tey kæru her tú misti, aftur har tú skoðar tey, og vit syngja dag og nátt, Guði æru himnadrátt Innarliga takka vit tær og Guds friður yvir minni Edith Quillingsgarði undir krignum. Jensia í aftasta rað nr. 6